My Friend Of Misery (?)

Είσαι ακόμα εδώ, ζωντανό...(;)

Χρόνια τώρα, πέρασες, περνούσες και θα περνάς φουρτούνες...

Θα μου πεις (και με το δίκιο σου) "Ποιος δεν περνάει;"...Σαφώς...΄

Αλλά εδώ, είναι το blogοσπιτάκι μου...

Γράφω για μένα.....

Σκέψεις, προβληματισμούς, χαβαλέ και τα αγαπημένα μου photosongs...

Σήμερα, μετά απο μεγάλη προσμονή και τεράστια αναμονή, ήρθε η ώρα να ξαναγράψω..

Αυτή την φορά χωρίς κάτι συγκεκριμένο...φλου... 

Όπως ο Μπάμπης....

.......................................................................................................

Αν κάτι θέλω να μοιραστώ μαζί σου, είναι πως το τελευταίο διάστημα νιώθω "κενός"...

Άδειασα...

Και μια μελαγχολία (;) μια κατάθλιψη (;) σαν να έχει απλωθεί απο πάνω μου κι αυτό με κάνει μίζερο (σε σχέση με αυτό που ήμουν τουλάχιστον)

Μίζερο με την έννοια, πως κάποιες "απολαύσεις" πλέον δεν τις κυνηγώ, δεν με "τραβάνε".

Θα προτιμήσω να κάτσω σπίτι, μόνος...

Το μόνο που με κάνει να νιώσω ζωντανός και πάλι, είναι οι ώρες, οι στιγμές, που θα έχω με τους γιους μου...

Και μετά πάλι τα ίδια...

Δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά 

Μιζέρια ή ρουτίνα;

Ρουτίνα ίσως να είναι κάτι που, ναι μεν, επαναλαμβάνεται, αλλά έχεις διάθεση...για το οτιδήποτε...

Μιζέρια όμως σημαίνει ανέχεια, φτώχεια, απαισιοδοξία και γκρίνια... (τουλάχιστον έτσι λεει το Wiki)

Βάσει όμως όσων λέει ο φίλος μου ο James, η μιζέρια είναι μια οντότητα, που της αρέσει να σε κρατά συντροφιά... απομονωμένο, αποκομμένο απο τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς/κανείς να μπορεί να ακούσει τις "κραυγές" σου...

Μέχρι ενα σημείο, πιστεύω οτι ισχύει αυτό και θα συμφωνήσω μαζί του, γιατι ο James ξέρει...

Δεν ξέρω αν το είχα πάντα μέσα μου και απλά τώρα είναι πιο έντονο λόγω των καταστάσεων, αλλά έχω την αίσθηση πως θα το "γυρίσω" το παιχνίδι ξανά...

............................................................................................

Όπως και να έχει, για να το γενικεύσω λίγο, όλοι μας έχουμε ανάγκη να ακουστούμε, αλλά και να ζητήσουμε βοήθεια είτε απο φίλους είτε απο ειδικούς.

Μην υποβαθμίζεις την οποιαδήποτε κατάσταση κι αν περνάς.

................................................................................................

Αποδεχόμαστε το ποιοι και τι είμαστε, αλλά το μυστικό εδώ είναι, να μην περιμένεις απο κανέναν αποδοχή γι αυτό που είσαι, γιατί εκεί είναι -πιστεύω- το λάθος που κάνουμε και απογοητευόμαστε, να περιμένουμε απο τους άλλους την αποδοχή (όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος). Γιατί ακόμα και μέσα στην ίδια σου την οικογένεια , δικοί σου άνθρωποι, (ίσως) να μην μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν...

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η αλήθεια είναι αυτή... ζούμε ανάμεσα σε αμέτρητο/άπειρο κόσμο, αλλά στην ουσία, είμαστε/υπάρχουμε μόνοι μας...

Επιβάλλεται να σε αγαπήσεις, να σε αποδεχτείς....

Είναι θέμα επιβίωσης...όσο  δραματικό κι αν σου φαίνεται

.............................................................................................

Για πρώτη ανάρτηση, μετά απο χρόνια, καλά (δεν) πήγε αυτο....

.............................................................................................

Θα τηρήσω την αρχή μου (να μην κάνω μακροσκελή αναρτήσεις) και θα κλείσω αυτή την "μίζερη" ανάρτηση με δυο αναφορές...

Μια αυτή...

"Υπάρχει μόνο μια ηδονή: Να είσαι ζωντανός. Όλα τα άλλα είναι μιζέρια" Τσέζαρε Παβέζε

Και μια αυτή...

Metallica - My Friend Of Misery

You just stood there screaming

Fearing no one was listening to you

They say the empty can rattles the most

The sound of your own voice must soothe you

Hearing only what you want to hear

And knowing only what you’ve heard

You

You’re smothered in tragedy

And you’re out to save the world

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You still stood there screaming

No one caring about these words you tell

My friend, before your voice is gone

One man’s fun is another’s hell

These times are sent to try men’s souls

But something’s wrong with all you see

You

You’ll take it on all yourself

Remember, misery loves company

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You just stood there screaming

My friend of misery

Κανόνες και Όρια

"Μα όλους τους μαλάκες  εγώ πάω και τους βρίσκω;"

Κάπως έτσι καταλήγει η κουβέντα με φίλους, όταν μιλάμε για την τελευταία ερωτική απογοήτευση...

Τα έχω πει κι εγώ, τα έχω κάνει κι εγώ, την έχω πατήσει πολλές φορές κι εγώ...

Αλλά πλέον εχω ξεκλειδώσει όλες τις πίστες και γνωρίζω τι απαιτήσεις να έχω απο τον άλλον, μα και τι κανόνες και όρια πρέπει να τεθούν στο τραπέζι...

Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ'ότι φαντάζεσαι

Ας τα πάρουμε όμως ενα - ενα

Πρώτη εικόνα:

Ας μη γελιόμαστε, το πρώτο πράγμα που μας τραβάει σε κάποιον είναι η εξωτερική εμφάνιση...

Μας αρέσει / μας τραβάει γιατί κάτι μας θυμίζει...

(σκέψου το)

Είτε σου θυμίζει κατι απο τον άμεσο κύκλο σου, είτε κάποια "καψούρα", είτε κάτι που ταιριάζει στα στερεότυπα που πλασάρουν media/lifestyle κτλ - ή ακόμα και η ίδια η οικογένειά σου ( βαθύ )

Είναι λοιπόν κάτι οικείο στα μάτια σου, κάτι που υποσυνείδητα είναι εκεί, μέσα σου...

Πρώτη εικόνα (δεύτερο σκέλος) :

Μετά είναι και το περίβλημα του...

Τα ρούχα και το στυλ...

Αν είναι προσεγμένο το ντύσιμο σαφώς και θα σου κάνει καλή εντύπωση... ( λογικό )

- έκαστος στο είδος του βέβαια -

Πρώτη εικόνα ( εξτραδάκι) :

Αν έχει και ωραίο σώμα, δεν θα το σκεφτείς και πολύ...

.......................

Δεύτερο σκέλος 

Λέγειν :

Αν ο τύπος έχει τα παραπάνω, και διαθέτει και καλό χειρισμό της γλώσσας, τότε είναι κελεπούρι...

..............

Τρίτο σκέλος

Οικονομική ευχέρεια

Μεγάλο συν ( ακόμα κι αν δεν διαθέτει τίποτα απο τα παραπάνω... )

..............

Πάμε στην ουσία...

Παγίδες:

Ολα τα παραπάνω...

............

Ανάλυση:

Τίποτα απο τα παραπάνω  δεν κάνει κάποιον ποιοτικό άνθρωπο.

Η φύση ( τα γονίδια ) είναι αυτά που καθορίζουν την εμφάνισή μας (πρόσωπο, σωματότυπο) και το οικογενιακό μας δέντρο την δυνατότητα για ενα πιο εκλεπτυσμένο στυλ/ντύσιμο

 
Το οτι μπορεί να έχει καλό χειρισμό της γλώσσας, δεν τον κάνει αυτόματα και κάποιον με υψηλό δείκτη IQ, μπορεί να μου αναλύσει λ.χ. τα πάντα για την βιοτεχνολογία, αλλά το πιθανότερο θα είναι πως αυτό σπούδασε και μου λέει παπαγαλία ότι έμαθε στην σχολή...

..........

Σε ενα πρόσφατο σεμινάριο που πηρα μέρος, μας συμβούλεψαν για τα σημεία προσοχής στο πως      ( λανθασμένα ) αξιολογούμε κάποιον

αναφέρω μερικά, σε "ελεύθερη μετάφραση"

* Κάποιος που φαίνεται συμπαθητικός, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο)

* Κάποιος με υψηλόβαθμη θέση, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο)  

* Κάποιος που μοιάζει με εμάς, μας είναι πιο συμπαθείς και τον αξιολογούμε θετικότερα

* Κάποιος που χειρίζεται με μεγάλη ευχέρεια το λόγο, θεωρείται αυτόματα οτι ειναι και αξιόπιστος


............


Επιστροφή στα παραπάνω

Μπορεί να θαυμάζω την καλλιτεχνική σου φλέβα, το ταλέντο σου στο τραγούδι ή στην μουσική, κάποια δεξιότητά σου, τις φωτογραφίες σου, you name it...

Αλλά αν δω οτι κάνεις ρητορική μίσους, τρως αμάσητα ότι σε πλασάρουν, δεν είσαι αλληλέγγυος στον συνάνθρωπό σου... ο θαυμασμός μου θα γινει στο δευτερόλεπτο μια αδιαφορία...

..........

Αν μπορείς να απομονώσεις το όποιο περίβλημα που έχει ο καθένας μας και εμβαθύνεις στο ποιόν του, εκεί θα βρεις και την απάντηση στο αν αυτον που έχεις απέναντί σου είναι ρηχός, μαλάκας και σκατόψυχος η αν αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια...

Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι μαλάκας με την ευρεία έννοια, μπορεί να είναι αλλού...

Αφού καταφέρεις λοιπόν και φιλτράρεις το είναι του και σου ταιριάζει αυτό που διακρίνεις, πάμε στο πιο σημαντικό ....

...................

Κανόνες και όρια...

Σε προηγούμενο άρθρο έγραψα για το ΣΕΕΕ ή ΕΣΕΕ ή ΕΕΣΕ ή ΕΕΕΣ

και αυτό πρέπει να υπάρχει απο την αρχή της σχέσης σας, αν θέλεις να πετύχει...

Σεβασμός, Επικοινωνία, Εμπιστοσύνη, Ειλικρίνεια...

Έστω και ενα συστατικό να λείπει απο αυτά, όλα θα καταρρεύσουν...

Γιατί το ενα δεν μπορεί να υπάρχει, αν δεν υπάρχει το άλλο...

Αυτός είναι ο κανόνας και τα όρια μαζί...

Ίσως στα όρια να λέγαμε κάτι παραπάνω, αλλά αν μιλάμε για ανθρώπους που κατάφεραν να φιλτράρουν τα παραπάνω, να υιοθετήσουν τον κανόνα, θα καταλάβουν πως τα όρια βρίσκονται μέσα στον κανόνα...


...............

Θα μπορούσα να γράψω άπειρα για αυτό, αλλά έναν κανόνα που έχω βάλει για το blog μου, είναι να μην κουράζω με μακρόσυρτα άρθρα...

Παρ'ολη την αρπακολίστικη γραφή, ελπίζω να το απόλαυσες, αλλά κυρίως να το κατάλαβες

C'ya

Utere, non numera (Χρησιμοποίησε [τον χρόνο], μην τον μετράς)

Ο άνθρωπος, νομίζει, οτι έχει την πολυτέλεια του χρόνου...

Πράγμα που τον κάνει να λησμονεί πως έχει ημερομηνία λήξης...

Και ο θάνατος -σχεδόν ποτέ- δεν προειδοποιεί, δεν προετοιμάζει...

Απλά έρχεται -με άπειρες μορφές- και σε βυθίζει στο σκοτάδι...

Κι όταν αυτό συμβεί, οι οικείοι σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί και οι άγνωστοι, στέκονται σοκαρισμένοι, παγωμένοι, με τον πόνο, με την απορία... Γιατί;

Όσο ρηχό κι αν ακούγεται, οι μέρες μας είναι μετρημένες, απλά δεν γνωρίζουμε το πως θα "φύγουμε" και το πότε...

Κάθε φορά που χάνουμε έναν άνθρωπο μας, μοιραία σκεφτόμαστε και αναθεωρούμε την καθημερινότητά μας, την δική μας ζωή...

Πέρα απο την θλίψη και την οδύνη που μας φέρνει μια απώλεια, (πρέπει να) μας φέρνει κι ενα μήνυμα...

Ζήσε όσες περισσότερες στιγμές μπορείς...

Δεν γνωρίζουμε αν θα καταλήξουν να είναι όμορφες ή άσχημες...

Αν θα έχουν ουσία ή θα είναι ανούσιες...

Η θέλησή σου για να τις ζήσεις είναι που μετράει...

Το να ζεις με τον φόβο, με την μιζέρια, με το άγχος, απλά κάνεις τις μετρημένες μέρες σου ακόμα πιο σύντομες...

Βρες τρόπο να ευχαριστιέσαι την ζωή

Κι όταν έρθει η ώρα, κοίτα να έχεις επηρεάσει ζωές με το ήθος σου και την καλοσύνη σου...

Να έχεις παράγει έργο...

Να είσαι παράδειγμα προς μίμηση...

Για να έχουν ακόμα εναν λόγο να σε θυμούνται...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


"Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή" - Μπρέχτ

"Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος, είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε" - Σμιτ

"Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μην χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλον, τώρα αμέσως, οτι αγαπάμε ο ένας τον άλλον" - Μπουσκάλια

"Θα'πρεπε οι άνθρωποι να ξέρουν την ημερομηνία του θανάτου τους, όπως έχουν στην ταυτότητα την ημερομηνία γέννησής τους. Αυτό θα τους έκανε ηθικότερους και πιο ανθρώπινους" - Αθανασιάδης