Hug me!

Υπάρχουν στιγμές που μια μεγάλη κίνηση σε εντυπωσιάζει, αλλά δεν σε αγγίζει... 

Κινήσεις που κάνουν μόνο θόρυβο....

κι ο θόρυβος σου τραβάει την προσοχή...

πιάνεσαι με τις άμυνες κάτω...

Και υπάρχουν άλλες, μικρές, σχεδόν αθόρυβες, που σε ξυπνούν από έναν ύπνο που δεν ήξερες ότι κοιμόσουν...

Αλλά μόλις το συνειδητοποιείς, νιώθεις πως κάτι μέσα σου εχει ανθήσει...

....................................................

Υπάρχουν στιγμές που δεν μοιάζουν σημαντικές για τον έξω κόσμο, αλλά αλλάζουν κάτι μέσα σου...

Μια αγκαλιά, για παράδειγμα...

Όχι εντυπωσιακή, όχι θεαματική. Μια απλή, ανθρώπινη αγκαλιά που όμως σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.

Και ξαφνικά, χωρίς να το έχεις ζητήσει, νιώθεις να ξυπνάει κάτι που νόμιζες πως είχε σβήσει...

Μια αναπνοή που ηρεμεί πάνω σου, ένα σώμα που ακουμπάει στο δικό σου με τρόπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις...

Μια μικρή στιγμή που σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα εδώ. Ότι μπορείς να νιώσεις. Ότι δεν έχεις κλείσει.

Δεν έχει σημασία ποιος ήταν...

Σημασία έχει ότι για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσες ζωντανός.

Και μερικές φορές, αυτό αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την πορεία μιας μέρας, μιας εβδομάδας, μιας ζωής.

Οι μεγάλες κινήσεις εντυπωσιάζουν.

Οι μικρές όμως… αυτές σε αγγίζουν.

Αυτές μένουν.

Αυτές σε ξυπνούν.

............................................

Υπάρχουν αγγίγματα που δεν κρατάνε πολύ...

Κρατάνε όμως αρκετά για να σε ταράξουν..

Μια αγκαλιά που δεν υπόσχεται τίποτα, αλλά σου θυμίζει κάτι που είχες ξεχάσει: ότι κάποτε ένιωθες..

Και ότι μπορείς να νιώσεις ξανά.

Δεν ήταν ρομαντισμός.

Δεν ήταν έρωτας.

Ήταν μια στιγμή που άνοιξε μια χαραμάδα στο σκοτάδι που είχα συνηθίσει...

Και μέσα από εκεί πέρασε λίγο φως...

Όχι αρκετό για να αλλάξει τη ζωή μου.

Αρκετό όμως για να αλλάξει εμένα.

Δεν ψάχνω να ξαναζήσω τη στιγμή.

Δεν ψάχνω τον άνθρωπο.

Ψάχνω αυτό το αίσθημα της επιστροφής.

Το “είμαι εδώ”.

Το “δεν χάθηκα”.

Το “δεν είμαι κενός”.

Κάποιες αγκαλιές δεν είναι αναμνήσεις.

Είναι υπενθυμίσεις.

Και μερικές υπενθυμίσεις έρχονται την ώρα που τις χρειάζεσαι περισσότερο, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι.

...............................................

συνοδεψε το αρθρο με αυτο το τραγουδι....

ΥΓ Αντι για help me...βαζω hug me!... 

γιατι καμια φορά, μια αγκαλιά, βοηθάει περισσοτερο απ'οσο νομίζεις...

Hush now, don't you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You're lying safe in bed
It was all a bad dream spinning in your head

Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day, your dream is over
Or has it just begun?

There's a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn't realize and you were scared

It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see this magic new dimension

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) am smiling next to you, in silent lucidity

I can't do this
Visualize your dream, record it in the present tense
Put it into a permanent form
If you persist in your efforts, you can achieve dream control
How's that then, better?
Dream control, dream control
Help me  Hug me!

If you open your mind for me
You won't rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin

Living twice at once, you learn
You're safe from the pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream's alive, you can be the guide but

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) I'm smiling next to you

The Tears of The Dragon...

Στην ζωη μας, συναντάμε ανθρώπους που μας αφήνουν κάτι απο την λάμψη τους ή κάτι απο την σκόνη τους...

και για τις δυο περιπτώσεις πρέπει να τους ευγνωμονούμε...

γιατί στο πέρασμά τους, μας αφήνουν σημάδια...

βαθιά...

που μας "μαθαίνουν" να μισήσουμε...

να αγαπήσουμε...

να εκτιμήσουμε...

να προδώσουμε...

να τσακιστούμε...

στην ζωή μας, ποτέ δεν θα πάρουμε ότι μας αξίζει στο απόλυτο...

πάντα θα δεχόμαστε χτυπήματα, πισώπλατα ή κάτω απο την μέση...

θα μάθουμε να μισούμε αδικίες...

να αγαπούμε στιγμές...

να εκτιμούμε πράξεις...

να προδίδουμε κανόνες...

να τσακίζουμε εγωισμούς...

------------------------------------------------

Τίποτα δεν είναι εύκολο...

Τίποτα δεν είναι δύσκολο...

όλα εχουν διαφορετική δυναμική...

πολλές παραμέτρους...

ξεχωριστές συνθήκες...

Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης...

Θέλει δουλειά για να αντιμετωπίσεις ολα τα παραπάνω... είτε στο σύνολό τους είτε το καθε ένα ξεχωριστά...

-----------------------------------

Κι όλα ξεκινάνε απο το αν θα πάρουμε την λάμψη ή την σκόνη, απο τους γονείς μας, τους φίλους μας, τους συντρόφους μας...

...................................

Ολα τα παραπάνω "παραδείγματα" στην πρώτη ενότητα, έχουν διττή σημασία...

είναι κάτι που μπορεί να συμβεί εξίσου και στις δυο περιπτώσεις...

[εγω απάντησα στην δεύτερη (να στο δώσω κι αυτό στο πιάτο;; καλα... ενότητα εννοώ)]

μένει να δώσεις εσύ τις δικές σου απαντήσεις...

-----------------------------------------------------

Θυμάσαι που σου είπα οτι για καιρό δεν ήμουν καλα;

Πως ένιωθα -κάτι σαν;- κατάθλιψη;

Θυμάσαι που σου είπα παλιότερα, στο χέρι μου είναι να το γυρίσω;

Νιώθω οτι γυρνάει...

πως;;;

Ζήτησα βοήθεια απο ειδικούς...

Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου...

Τόλμησα να μιλήσω σε φίλους...

Και οι φίλοι με βοήθησαν να αλλάξει η ψυχολογία μου... 

.....................

Μετά απο  Α Π Ε Ι Ρ Ο  χρόνο μπορώ να πω οτι  Ν Ι Ω Θ Ω  και παλι...

και είναι ενα απο τα  Π Ι Ο  σημαντικά γεγονότα που μου έχουν συμβεί...

Νιώθω ζωντανός....

κι αυτό είναι πραγματικά... ανεκτίμητο...

.................

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φίλε αναγνώστη,

εσύ που απαντάς "Ολα καλα" αλλα τίποτα δεν είναι...

που εισαι η ψυχή της παρέας, αλλα μέσα στο σπίτι νιώθεις να σε καταπλακώνει η μαυρίλα..

σε ικετεύω....

Ζήτα βοήθεια...

Τόλμησε να μιλήσεις...

Δούλεψε με τον εαυτό σου...

Εμπιστέψου τους φίλους σου... 

( υπενθυμίζω οτι μπορείς αν θέλεις να επικοινωνήσεις και μαζί μου όποτε εσύ το επιθυμείς)

.................................................................................

και πριν σε αφήσω πάλι (μέχρι να σε ξαναπιάσω)

ας προσπαθήσουμε να είμαστε η λάμψη σε αυτούς που συναντάμε στην ζωή μας...

δεν ξέρεις...

μπορεί να αγγίξεις με κάποιον τρόπο την ψυχή τους και να τους δώσεις ελπίδα...

η ακόμα καλύτερα...

να νιώσουν...

------------------------------------------------------

ο Θεός (μη ρωτάς ποιός Θεός...ενας είναι ο Θεός...) είχε γράψει κάτι στίχους που περικλείει  ολα τα παραπάνω,  περί φοβίας, παιδικό τραύμα, σκόνη, λάμψη, ελπίδα, τόλμη... (ετσι λεω εγω...)

δώσε βάση....

For too long now There were secrets in my mind For too long now There were things I should have said In the darkness I was stumbling for the door To find a reason To find the time, the place, the hour Waiting for the winter sun And the cold light of day The misty ghosts of childhood fears The pressure is building and I can't stay away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Where I was I had wings that couldn't fly Where I was I had tears I couldn't cry My emotions Frozen in an icy lake I couldn't feel them Until the ice began to break I have no power over this You know I'm afraid The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Slowly I awake, slowly I rise The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me

With A Little Help From My Friends...

Στην τελευταία ανάρτηση, έγραψα για ενα αίσθημα κατάθλιψης - μιζέριας, που ειχα έντονα για αρκετο διάστημα 

Πολλοί οι λογοι που μου το έβγαλαν αυτο στην επιφάνεια

Περα απο τους δικους μου δαίμονες, ειχα (και εχω ακομα ) και την κατάσταση που επικρατεί (οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικότερα) στον κοσμο...

Στρατιώτες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καμαρώνουν

Πολιτικοί να τσεπώνουν κονδύλια, να ελέγχουν δικαστικά συστήματα και να μας κουνάνε το δάχτυλο

Αλλοι να παίρνουν οπλο και να σκοτώνουν αδιακρίτως

Αλλοι να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ( κάποιες να σκοτώνουν τους συζύγους τους) και μετα να αυτοκτονούν (η και οχι)

Και περα απο ολα αυτα (κι αλλα τοσα) να μαθαίνουμε οτι κάποια παιδιά που δεν αντέχουν την πίεση για επιτυχία, την αδικία γύρω τους και την ΜΗ σύνδεση με τους δικους τους, αποφασίζουν να πέσουν στο κενο...

Για τα παραπάνω, δυστυχώς δεν ειναι κατι που εγω κι εσυ μπορούμε να αλλάξουμε

Για το τελευταιο ομως... ΜΠΟΡΟΥΜΕ

και ΔΕΝ πρεπει να μενουμε αμέτοχοι

Εσυ γονεα...

Το παιδι σου εχει την αναγκη της φροντιδας, την αισθηση της προστασιας, την εγκριση της αποδοχης σου...

Φτανει με τις προσδοκιες σου... 

Σταματα να του φορτωνεις/μεταφερεις τις δικες σου ενοχες και αποτυχιες.. 

Οφειλουμε να ειμαστε εκει, παροντες... Να καθοδηγουμε, να υποστηριζουμε

Κανενα παιδι δεν θα παραπονεθει γιατι ετρωγε 4 φορες την εβδομαδα μακαρονια, αλλα θα του μεινει για παντα η απουσια ποιοτικου χρονου μαζι του...

Το χασμα της ΜΗ ουσιαστικης επικοινωνιας....

Την παραλογη κριτικη...

...........

Φτανει με τον κυνισμο και τον εγωκεντρισμό ...

Δειξε λιγη ενσυναισθηση...

Εσυ φιλε/συντροφε...

Τράβηξε λιγο το βλέμμα απο το κινητο σου και δες διπλα σου τον ανθρωπο που ψαχνει για συνδεση, για κατανοηση και μια κουβεντα με ειλικρινεια...

...........

Δεν λεω οτι μπορεις να σωσεις τον κοσμο...

Τον διπλανο σου ομως, μπορεις...

........

Μην μενεις στην απαντηση "Ολα καλα", οταν ρωτας "Πως εισαι;"

απο τις 100 περιπτωσεις στις 99 δεν θα σου πουν "Δεν ειμαι καλα..."

.......

Οταν "βλεπεις" τον αλλον, στασου λιγο διπλα του...

Ακομα κι αυτο βοηθαει...

..........

Αν εσυ φιλε μου, που ετυχε να διαβαζεις αυτο το κειμενο, εισαι απο την αλλη πλευρα της ιστοριας, αυτος που παλευει και βουλιαζει καθε μερα μεσα του, ΤΟΛΜΗΣΕ να μιλησεις με φιλο, με συναδελφο, με συγγενη, με τον οποιονδηποτε... ακομα και με μενα (εχεις το ελευθερο οποτε εσυ επιθυμησεις)

Ειμαι εκει που εισαι κι εσυ... σε νιωθω

Για πολλα χρονια ελεγα αυτο το "Ολα καλα"

Μονο εγω ηξερα οτι δεν ηταν...

Τολμησα ομως και καποια στιγμη μιλησα...

Και ο ενας που το μοιραστηκα, εγιναν δυο, τρεις...εγιναν δεκα...

Μην σκεφτεσαι οτι θα γινεις βαρος... μην σκεφτεσαι οτι θα σε λυπηθουν...

Μη φοβασαι να μιλησεις για οτι σε βασανιζει...

Η αδυναμια σου να γινει δυναμη αδερφε μου...

........

Θα σου πω και κατι ακομα πριν κλεισω αυτη την αναρτηση...

Οταν με το καλο θελησεις να μιλησεις με καποιον πιο ειδικο απο μενα η απο φιλο, υπαρχουν γραμμες βοηθειας..

Το 10306 ....24/7... (ψυχοκοινωνικη υποστηριξη)

Το 15900  24/7 (για γυναικες, θυματα εμφυλης βιας)

Το 11528 (οχι 24/7) (ψυχολογικη στηριξη)

Το 1018 ..24/7... (προληψη αυτοκτονιας)

Το 1056  ..24/7.. (παιδια, εφηβους, γονεις)

........

Για κλεισιμο θελω να σας πως η ψυχολογια μας, τα προβληματα μας, ειναι μεταβλητες , μπορουν να αλλαξουν η να μας δωθει η ευκαιρια να λυσουμε η να αντιμετωπισουμε ,το οποιοδηποτε δυσκολο θεμα μας εχει προκυψει ...

Μεινε δυνατος φιλε μου

Utere, non numera (Χρησιμοποίησε [τον χρόνο], μην τον μετράς)

Ο άνθρωπος, νομίζει, οτι έχει την πολυτέλεια του χρόνου...

Πράγμα που τον κάνει να λησμονεί πως έχει ημερομηνία λήξης...

Και ο θάνατος -σχεδόν ποτέ- δεν προειδοποιεί, δεν προετοιμάζει...

Απλά έρχεται -με άπειρες μορφές- και σε βυθίζει στο σκοτάδι...

Κι όταν αυτό συμβεί, οι οικείοι σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί και οι άγνωστοι, στέκονται σοκαρισμένοι, παγωμένοι, με τον πόνο, με την απορία... Γιατί;

Όσο ρηχό κι αν ακούγεται, οι μέρες μας είναι μετρημένες, απλά δεν γνωρίζουμε το πως θα "φύγουμε" και το πότε...

Κάθε φορά που χάνουμε έναν άνθρωπο μας, μοιραία σκεφτόμαστε και αναθεωρούμε την καθημερινότητά μας, την δική μας ζωή...

Πέρα απο την θλίψη και την οδύνη που μας φέρνει μια απώλεια, (πρέπει να) μας φέρνει κι ενα μήνυμα...

Ζήσε όσες περισσότερες στιγμές μπορείς...

Δεν γνωρίζουμε αν θα καταλήξουν να είναι όμορφες ή άσχημες...

Αν θα έχουν ουσία ή θα είναι ανούσιες...

Η θέλησή σου για να τις ζήσεις είναι που μετράει...

Το να ζεις με τον φόβο, με την μιζέρια, με το άγχος, απλά κάνεις τις μετρημένες μέρες σου ακόμα πιο σύντομες...

Βρες τρόπο να ευχαριστιέσαι την ζωή

Κι όταν έρθει η ώρα, κοίτα να έχεις επηρεάσει ζωές με το ήθος σου και την καλοσύνη σου...

Να έχεις παράγει έργο...

Να είσαι παράδειγμα προς μίμηση...

Για να έχουν ακόμα εναν λόγο να σε θυμούνται...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


"Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή" - Μπρέχτ

"Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος, είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε" - Σμιτ

"Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μην χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλον, τώρα αμέσως, οτι αγαπάμε ο ένας τον άλλον" - Μπουσκάλια

"Θα'πρεπε οι άνθρωποι να ξέρουν την ημερομηνία του θανάτου τους, όπως έχουν στην ταυτότητα την ημερομηνία γέννησής τους. Αυτό θα τους έκανε ηθικότερους και πιο ανθρώπινους" - Αθανασιάδης

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη, ενάντια στην κακοποίηση των παιδιών

Σαν πατέρας νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση, να μεγαλώσω τα παιδιά μου, ελεύθερα απο στερεότυπα που θα τα βάλουν σε καλούπια, όπου θα κάνουν διακρίσεις και θα κατακρίνουν οτιδήποτε είναι διαφορετικό απο αυτά.

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να τα δώσω όραμα για έναν αλληλέγγυο κόσμο, όπου ο σεβασμός και η αρετή θα είναι το όπλο τους ενάντια στο μίσος και την αδικία

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μην τα φορτώσω με τις φοβίες και τις ανασφάλειες του κόσμου, αλλά να τα δώσω την τόλμη και την αμφισβήτηση για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μη σταθώ εμπόδιο τους σε ότι αυτά επιθυμούν, αλλά να είμαι εγώ ο αέρας όταν ανοίξουν τα φτερά τους για όποιον προορισμό κι αν διαλέξουν

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να είμαι το στήριγμά τους

Τα παιδιά μας πρέπει να είναι ελεύθεροι πολίτες του κόσμου κι όχι πιόνια για να εκπληρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας

Υποχρέωσή μας είναι να είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα...

Όχι ότι εμείς θεωρούμε πως είναι ευτυχία για αυτά!

Σαν γονείς πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους...να μάθουμε να ακούμε

Και να τα δίνουμε όλα....

Τα παιδιά μας αξίζουν όλο τον σεβασμό μας, όλη την αγάπη μας και όλη την εμπιστοσύνη μας

Κάνε τα όλα αυτά και θα εκπλαγείς με το μεγαλείο της ψυχής τους

Κάνε τα όλα αυτά και θα νιώσεις την ευχάριστα ασφυκτική και ανιδιοτελή αγάπη τους

Τάσος Λειβαδίτης, ο εκφραστής των ονείρων μου

Για τον Τάσο Λειβαδίτη, τον εκφραστή των ονείρων μου

"Μέσα στην ζάλη του κάθε μου έρωτα, εκεί που έψαχνα να βρω τον εαυτό μου, 

βρήκα εσένα, να εκφράζεις ότι νιώθω, ότι φοβάμαι, ότι ελπίζω.

Σε ακολούθησα.

Έκανες τον δύσβατο μου δρόμο πιο τραχύ, πιο απότομο, πιο μοναχικό.

Με ξεσκισμένη σάρκα και περήφανη καρδιά,

σε ακολούθησα.

Είσαι πατέρας κι αδερφός.

Είσαι αέρας και φωτιά.

Το πρόβλημα και η λύση.

Η καταδίκη και η λύτρωση. 

Σε ακολουθώ.

Τα μάτια της ψυχής των τυφλών του έρωτα, η δύναμη των αδύναμων επαναστατών,

η πνοή στην σοφία του μυαλού, η ζωή στα πεθαμένα όνειρα.

Σε ακολουθώ.

Κι όταν οι λόγχες του κυνισμού, τρυπήσουν το στέρνο μου,

και τα σκυλιά του μίσους θα με κατασπαράζουν,

θ'αφήσω ενα δάκρυ, μια κραυγή κι ένα χαμόγελο,

και θα σε ακολουθώ για πάντα, όπως ο ήλιος το φεγγάρι"

Κωνσταντίνος Παυλόπουλος

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1988, έφυγε για τον δικό του ξεχωριστό κόσμο, ο εκφραστής των ονείρων μου, Τάσος Λειβαδίτης.

Ο Λειβαδίτης, έπαιξε τεράστιο ρόλο στην ζωή μου, καθώς το ήθος του, η ειλικρίνειά του αλλά και το όραμα που είχε για τον κόσμο γύρω του κατακεραύνωσε το είναι μου.

Δεν υπάρχει, για μένα, άλλος ποιητής, που να με έχει αγγίξει τόσο όσο αυτός.

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για αυτόν και για το σημαίνει για μένα...

Αλλά θα αρκεστώ στο να γράψω πως στα ποιήματά του, σε ότι έχει γράψει, βρήκα τον πατέρα που δεν είχα, το παράδειγμα προς μίμηση, το στήριγμα μου σε δύσκολες στιγμές.

Αλήθεια, κρατιέμαι με το ζόρι να μην γράψω 40 σελίδες για αυτόν....

Θα αφήσω να μιλήσουν τα αποσπάσματά του για μένα...αλλά και για το ποιόν αυτού του υπέροχου δείγματος ανθρώπου....

Λυπάμαι που δεν τον πρόλαβα...

..............αλλά ευτυχώς, πρόλαβε αυτός για μένα

"Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του."

Απόσπασμα "Σε περιμένω παντού"

"Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…"

Απόσπασμα "Συγχώρα με, αγάπη μου"

"Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

[................]

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ."

Απόσπασμα "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας"

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

[...........]

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος."

Απόσπασμα "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"

"Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε
πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους
το μεγάλο μας όνειρο.
Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι
που στα σπλάχνα τους κοιμούνται
τόσοι σκοτωμένοι.
Θα θυμάμαι πάντοτε τα φιλιά σου που
κελαηδούσαν σαν πουλιά θα θυμάμαι
τα μάτια σου φλογερά και μεγάλα
σαν δυο νύχτες έρωτα μέσα στον άγριο πόλεμο."

Απόσπασμα "Μη χάνεις το θάρρος σου"

"θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά,

πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ τῆς ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά,
τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη
μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της."

Απόσπασμα "καντάτα"

"Κι μιὰ μέρα θέλω νὰ γράψουν στὸν τάφο μου: ἔζησε στὰ σύνορα

μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καὶ πέθανε γιὰ πράγματα μακρινὰ ποὺ
……εἶδε κάποτε σ᾿ ἕνα ἀβέβαιο ὄνειρο."

Απόσπασμα "Εκμυστήρευση"

"…το πιό θανάσιμο αμάρτημα είναι να μήν αγαπάς τον εαυτό σου…

… ακριβώς όπως ένας άνθρωπος, ίσως, μπορεί να παίξει και μ” ένα χέρι βιολί, όταν με τ” άλλο πρέπει να κρατήσει τη ζωή του…

… και το πρωί θα πρέπει να ξαναντυθείς, μόνο και μόνο για να πονέσεις…"

Απόσπασμα "Βιολί για μονόχειρα"

"καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι

καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ
ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι
γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες.

[...]

Συχώρα μέ, ἀγάπη μου, ποὺ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω.

Μισῶ τὰ μάτια μου ποὺ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου…"

Απόσπασμα "Συμφωνία αρ.1"

"Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.
Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται."

Απόσπασμα "Φυσάει"

"Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω

……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες"

Απόσπασμα "Σε μια γυναίκα"

"Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,

    μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
    τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου 
    να τελειώνω ― α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων
    φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Eίμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
    το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,
ένας Θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική
κι ανεπανάληπτη στιγμή του."

Απόσπασμα "Το υπόγειο"

"…Ω αιώνα μου, είμαι χρεωμένος τόσες σκληρότητες,

μα εγώ φεύγοντας θ’ αφήσω ένα γράμμα τρυφερόγι’ αυτούς που θα’ ρθουν…"

Απόσπασμα "Το θλιμμένο γραμματοκιβώτιο"

"Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό"

Απόσπασμα "Βιολέτες για μια εποχή"

"Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.Το όνειρο

Τελικά τους έκλεισα την πόρτα «τι να την κάνω εγώ την πραγματικό-
τητα, τους λέω-εγώ έχω τ΄»όνειρο»"

Απόσπασμα "Άνεμος του Νοεμβρίου"

Και πόσα ακόμα....

Σας αφήνω με ενα link με μια υπέροχη ανάρτηση σε blog που μπορείς -και πρέπει- να διαβάσεις εδώ

και ενα  βίντεο αφιέρωμα της ΕΡΤ στον μεγάλο αυτόν ποιητή που μπορείτε να το δείτε εδώ

Συναισθηματικά ανώριμοι...αυτή η ευλογία

Σε προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για την συναισθηματική μου ανωριμότητα, αυτή την ευλογία, αλλά και κατάρα μαζί...

Κατάρα γιατί σαν συναισθηματίας (word copyright) άφησα πολλές φορές να με παρασύρει μακριά απο την λογική που έλεγε "GET THE HELL OUT OF THERE!"

Ευλογία όμως γιατί, αν δεν υπήρχαν ανώριμοι σαν εμένα, θα ζούσαμε σε έναν άκρατο κυνικά κόσμο, χωρίς οσμή, χωρίς χρώμα...χωρίς συναίσθημα

Το να είναι κανείς συναισθηματικά ανώριμος, που όταν το άκουσα για πρώτη φορά μου φάνηκε κάτι ως απελπιστικά αρνητικό, τελικά αποδεικνύεται πως διόλου αρνητικό δεν είναι...

Και εξηγούμαι

Ποια ειναι τα χαρακτηριστικά ενός ανώριμου συναισθηματία; (copyright reserved)

Συχνά είναι αυτός που -όπως προείπα- αφήνει την λογική έξω απο το κέντρο αποφάσεων, είναι, αλτρουιστικά, δοτικός, ειναι συμπονετικός κτλ και αυτά είναι μερικά απο τις πράξεις του για τον άλλον/η (για το ταίρι και όχι μόνο)

Έχει όμως και μια γεμάτη φαρέτρα για τον εαυτό του...

Κατανοεί τις ανάγκες του, αναλύει και κάνει αυτοκριτική και είναι Κύριος/α του εαυτού του...

Μπορεί να ρίχνουμε εμείς οι συναισθηματίες τα μούτρα μας για χάρη των άλλων, μπορεί να κάνουμε 1002+βαλε θυσίες χωρίς να περιμένουμε σώνει (SONY) και ντε (το γαϊδουράκι) ανταπόδοση, αλλά το κάνουμε επειδή ΕΜΕΙΣ το θέλουμε...

Και πιστέψτε με... όταν αργά η γρήγορα δούμε ότι ο άλλος/η άλλη είναι ενας αχάριστος/η ένα παλιοτόμαρο που δεν άξιζε τίποτα απο αυτά, κιμπάρικα, παίρνουμε τα μπογαλάκια μας ή δίνουμε τα παπούτσια στο χέρι και πάμε για άλλα...

Άργησα να τα μάθω όλα αυτά...

Δεν είχα κανέναν να μου τα μάθει...

Μόνος μου βρήκα τους τρόπους να με ανεβάζω, να με φτιάχνω (μουσική, φωτογραφία, να τραγουδάω φάλτσα και να παίζω σαν παιδί με τα παιδιά μου) -ακόμα και να με ρίχνω, για να φέρω την ισορροπία- μόνος μου έμαθα να τραβάω κουπί σε οσες δυσκολίες βρήκα μπροστά μου...

Είσαι τυχερός αγαπημένε μου αναγνώστη, γιατί δεν θα τα διαβάσεις αλλού αυτά...

-----------------------------


Πριν απο καιρό, στο facebook, ανέβαζα προτρεπτικά συνθήματα ή "λίστες" με το κάνε αυτό ή σταμάτα να κάνεις εκείνο κτλ

Ένας φίλος μια μέρα μου έστειλε ενα μήνυμα και μου λεει

"Καλά ρε, τι ανεβάζεις αυτές τις σαχλαμάρες; Οι άλλοι μυαλό δεν έχουν να τα σκεφτούν μόνοι τους;"

Και του απαντάω...

"Άντε γαμήσου ρε...Που θα με πεις εσυ εμενα τι θα κανω"



(πλάκα κάνω)



Και του λεω...

"Ξέρεις γιατί τα ανεβάζω αυτά; Γιατί κάποια μέρα που νόμιζα ότι χάνω την γή κάτω απο τα πόδια μου, διάβασα τυχαία κάπου κάτι που έλεγε να διώξω τους τοξικούς ανθρώπους απο γύρω μου, γιατί μόνο κακό μου κάνουν... Δεν είναι κάτι που δεν ξέρω... Απλά εκείνη την στιγμή που είχαν σκοτεινιάσει όλα γύρω μου, αυτό ήταν το "κλικ" για να δω και πάλι καθαρά... Και όπως εγώ το χρειάστηκα σε ανύποπτη στιγμή, έτσι και κάποιος άλλος, μπορεί, εκείνη την στιγμή...την κατάλληλη στιγμή που ίσως μέσα του ψάχνει κάπου να πατήσει, να στηριχθεί, να είναι αυτό που θα του κάνει το "κλίκ" μέσα του..."

--------------------------------

Κι αυτός είναι κι ένας ακόμα λόγος που γράφω αυτά που γράφω σε αυτό το blogόσπιτο...

Ξέρω οτι υπάρχουν φίλοι/ες μου που έχουν αυτή την ανάγκη...

Βλέπουν μέσα απο τα δικά μου προβλήματα και τα δικά τους...

Και οι προτάσεις μου, οι προτροπές μου και οι χαζομάρες μου είναι ένα στήριγμα, ένα πάτημα μια νέα ανάσα...

.............................


Για να κλείσω με εμάς τους ανώριμους, να σας ενημερώσω πως, η δική μας περίπτωση είναι εξαιρετική...

Κατατασσόμαστε σε μια special ομάδα...

Υπάρχει το IQ (δείκτης νοημοσύνης) αλλά και το EQ (συναισθηματική νοημοσύνη)

Μη σε εκπλήσσει ότι στην καθημερινότητά μας το EQ είναι πιο σημαντικό απο το IQ...

(αλήθεια..πόσους ξέρεις που κατέχουν πτυχία και master κλτ, αλλά είναι σκατόψυχοι και ορισμός του "κακός άνθρωπος"; Εγώ προσωπικά αρκετούς)

Για να μη σε κουράσω παραπάνω θα σου κάνω παράθεση μερικά σημεία απο κάποια άρθρα (πάτησε πάνω στις παραθέσεις για να διαβάσεις όλο το άρθρο)

n'joy


"Όταν λένε ότι σας νιώθουν, το εννοούν. Και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σας βοηθήσουν. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα ξοδέψουν ενέργεια στο να παρηγορούν κάποιον πρωί – βράδυ, ειδικά αν αντιληφθούν το κλαψούρισμα δεν είναι παροδικό, αλλά στάση ζωής. Θέλουν να προσφέρουν, αλλά όχι να τους «καταπιούν» τα ξένα προβλήματα κι αυτή είναι μια υγιής αντιμετώπιση του κόσμου"



"Με τον όρο Συναισθηματική Νοημοσύνη, E.Q. χαρακτηρίζουμε την ικανότητα του ανθρώπου:

• να ενεργοποιεί τον εαυτό του

• να επιμένει

• να επιβιώνει παρ' όλες τις αντιξοότητες δυσκολίες

• να ελέγχει τις παρορμήσεις του

• να καθυστερεί την ικανοποίηση των αναγκών του.

Επίσης, σημαίνει το άτομο να έχει τις ικανότητες:

• να ρυθμίζει τη Διάθεσή του

• να ελέγχει τις Ψυχολογικές Διακυμάνσεις του, ώστε να μην επηρεάζουν την κρίση του

• να έχει την ικανότητα να Συμπάσχει

• να έχει Ενσυναίσθηση

• να Συναισθάνεται με τους Συνανθρώπους του

• να έχει Θετική Αισιόδοξη Σκέψη και να ελπίζει θετικά σε κάτι καλύτερο (Daniel Goleman, 1995)."

"H Συναισθηματική νοημοσύνη (EI) η αλλιώς Συναισθηματικό πηλίκο είναι η ικανότητα των ατόμων να αναγνωρίζουν τα δικά τους, καθώς και τα συναισθήματα των άλλων, να κάνουν διάκριση μεταξύ διαφορετικών συναισθημάτων και να τα ονομάσουν κατάλληλα, καθώς και να χρησιμοποιούν τη συναισθηματική πληροφορία ως οδηγό σκέψης και συμπεριφόράς......"