Είσαι ακόμα εδώ, ζωντανό...(;)
Χρόνια τώρα, πέρασες, περνούσες και θα περνάς φουρτούνες...
Θα μου πεις (και με το δίκιο σου) "Ποιος δεν περνάει;"...Σαφώς...΄
Αλλά εδώ, είναι το blogοσπιτάκι μου...
Γράφω για μένα.....
Σκέψεις, προβληματισμούς, χαβαλέ και τα αγαπημένα μου photosongs...
Σήμερα, μετά απο μεγάλη προσμονή και τεράστια αναμονή, ήρθε η ώρα να ξαναγράψω..
Αυτή την φορά χωρίς κάτι συγκεκριμένο...φλου...
Όπως ο Μπάμπης....
.......................................................................................................
Αν κάτι θέλω να μοιραστώ μαζί σου, είναι πως το τελευταίο διάστημα νιώθω "κενός"...
Άδειασα...
Και μια μελαγχολία (;) μια κατάθλιψη (;) σαν να έχει απλωθεί απο πάνω μου κι αυτό με κάνει μίζερο (σε σχέση με αυτό που ήμουν τουλάχιστον)
Μίζερο με την έννοια, πως κάποιες "απολαύσεις" πλέον δεν τις κυνηγώ, δεν με "τραβάνε".
Θα προτιμήσω να κάτσω σπίτι, μόνος...
Το μόνο που με κάνει να νιώσω ζωντανός και πάλι, είναι οι ώρες, οι στιγμές, που θα έχω με τους γιους μου...
Και μετά πάλι τα ίδια...
Δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά
Μιζέρια ή ρουτίνα;
Ρουτίνα ίσως να είναι κάτι που, ναι μεν, επαναλαμβάνεται, αλλά έχεις διάθεση...για το οτιδήποτε...
Μιζέρια όμως σημαίνει ανέχεια, φτώχεια, απαισιοδοξία και γκρίνια... (τουλάχιστον έτσι λεει το Wiki)
Βάσει όμως όσων λέει ο φίλος μου ο James, η μιζέρια είναι μια οντότητα, που της αρέσει να σε κρατά συντροφιά... απομονωμένο, αποκομμένο απο τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς/κανείς να μπορεί να ακούσει τις "κραυγές" σου...
Μέχρι ενα σημείο, πιστεύω οτι ισχύει αυτό και θα συμφωνήσω μαζί του, γιατι ο James ξέρει...
Δεν ξέρω αν το είχα πάντα μέσα μου και απλά τώρα είναι πιο έντονο λόγω των καταστάσεων, αλλά έχω την αίσθηση πως θα το "γυρίσω" το παιχνίδι ξανά...
............................................................................................
Όπως και να έχει, για να το γενικεύσω λίγο, όλοι μας έχουμε ανάγκη να ακουστούμε, αλλά και να ζητήσουμε βοήθεια είτε απο φίλους είτε απο ειδικούς.
Μην υποβαθμίζεις την οποιαδήποτε κατάσταση κι αν περνάς.
................................................................................................
Αποδεχόμαστε το ποιοι και τι είμαστε, αλλά το μυστικό εδώ είναι, να μην περιμένεις απο κανέναν αποδοχή γι αυτό που είσαι, γιατί εκεί είναι -πιστεύω- το λάθος που κάνουμε και απογοητευόμαστε, να περιμένουμε απο τους άλλους την αποδοχή (όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος). Γιατί ακόμα και μέσα στην ίδια σου την οικογένεια , δικοί σου άνθρωποι, (ίσως) να μην μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν...
Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η αλήθεια είναι αυτή... ζούμε ανάμεσα σε αμέτρητο/άπειρο κόσμο, αλλά στην ουσία, είμαστε/υπάρχουμε μόνοι μας...
Επιβάλλεται να σε αγαπήσεις, να σε αποδεχτείς....
Είναι θέμα επιβίωσης...όσο δραματικό κι αν σου φαίνεται
.............................................................................................
Για πρώτη ανάρτηση, μετά απο χρόνια, καλά (δεν) πήγε αυτο....
.............................................................................................
Θα τηρήσω την αρχή μου (να μην κάνω μακροσκελή αναρτήσεις) και θα κλείσω αυτή την "μίζερη" ανάρτηση με δυο αναφορές...
Μια αυτή...
"Υπάρχει μόνο μια ηδονή: Να είσαι ζωντανός. Όλα τα άλλα είναι μιζέρια" Τσέζαρε Παβέζε
Και μια αυτή...
