γιατι καμια φορά, μια αγκαλιά, βοηθάει περισσοτερο απ'οσο νομίζεις...
Hush now, don't you cry Wipe away the teardrop from your eye You're lying safe in bed It was all a bad dream spinning in your head
Your mind tricked you to feel the pain Of someone close to you leaving the game of life So here it is, another chance Wide awake you face the day, your dream is over Or has it just begun?
There's a place I like to hide A doorway that I run through in the night Relax child, you were there But only didn't realize and you were scared
It's a place where you will learn To face your fears, retrace the years And ride the whims of your mind Commanding in another world Suddenly you hear and see this magic new dimension
will be watching over you (I) am gonna help you see it through (I) will protect you in the night (I) am smiling next to you, in silent lucidity
I can't do this Visualize your dream, record it in the present tense Put it into a permanent form If you persist in your efforts, you can achieve dream control How's that then, better? Dream control, dream control Help me Hug me!
If you open your mind for me You won't rely on open eyes to see The walls you built within Come tumbling down, and a new world will begin
Living twice at once, you learn You're safe from the pain in the dream domain A soul set free to fly A round trip journey in your head Master of illusion, can you realize Your dream's alive, you can be the guide but
will be watching over you (I) am gonna help you see it through (I) will protect you in the night (I) I'm smiling next to you
ο Θεός (μη ρωτάς ποιός Θεός...ενας είναι ο Θεός...) είχε γράψει κάτι στίχους που περικλείει ολα τα παραπάνω, περί φοβίας, παιδικό τραύμα, σκόνη, λάμψη, ελπίδα, τόλμη... (ετσι λεω εγω...)
δώσε βάση....
For too long now
There were secrets in my mind
For too long now
There were things I should have said
In the darkness
I was stumbling for the door
To find a reason
To find the time, the place, the hourWaiting for the winter sun
And the cold light of day
The misty ghosts of childhood fearsThe pressure is building and I can't stay away
I throw myself into the sea
Release the wave, let it wash over me
To face the fear I once believed
The tears of the dragon for you and for me
Where I was
I had wings that couldn't fly
Where I was
I had tears I couldn't cryMy emotions
Frozen in an icy lake
I couldn't feel them
Until the ice began to break
I have no power over this
You know I'm afraid
The walls I built are crumbling
The water is moving, I'm slipping away
I throw myself into the sea
Release the wave, let it wash over me
To face the fear I once believed
The tears of the dragon for you and for me
Slowly I awake, slowly I rise
The walls I built are crumbling
The water is moving, I'm slipping away
I throw myself into the sea
Release the wave, let it wash over me
To face the fear I once believed
The tears of the dragon for you and for me
I throw myself into the sea
Release the wave, let it wash over me
To face the fear I once believed
The tears of the dragon for you and for me
Στην τελευταία ανάρτηση, έγραψα για ενα αίσθημα κατάθλιψης - μιζέριας, που ειχα έντονα για αρκετο διάστημα
Πολλοί οι λογοι που μου το έβγαλαν αυτο στην επιφάνεια
Περα απο τους δικους μου δαίμονες, ειχα (και εχω ακομα ) και την κατάσταση που επικρατεί (οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικότερα) στον κοσμο...
Στρατιώτες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καμαρώνουν
Πολιτικοί να τσεπώνουν κονδύλια, να ελέγχουν δικαστικά συστήματα και να μας κουνάνε το δάχτυλο
Αλλοι να παίρνουν οπλο και να σκοτώνουν αδιακρίτως
Αλλοι να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ( κάποιες να σκοτώνουν τους συζύγους τους) και μετα να αυτοκτονούν (η και οχι)
Και περα απο ολα αυτα (κι αλλα τοσα) να μαθαίνουμε οτι κάποια παιδιά που δεν αντέχουν την πίεση για επιτυχία, την αδικία γύρω τους και την ΜΗ σύνδεση με τους δικους τους, αποφασίζουν να πέσουν στο κενο...
Για τα παραπάνω, δυστυχώς δεν ειναι κατι που εγω κι εσυ μπορούμε να αλλάξουμε
Για το τελευταιο ομως... ΜΠΟΡΟΥΜΕ
και ΔΕΝ πρεπει να μενουμε αμέτοχοι
Εσυ γονεα...
Το παιδι σου εχει την αναγκη της φροντιδας, την αισθηση της προστασιας, την εγκριση της αποδοχης σου...
Φτανει με τις προσδοκιες σου...
Σταματα να του φορτωνεις/μεταφερεις τις δικες σου ενοχες και αποτυχιες..
Οφειλουμε να ειμαστε εκει, παροντες... Να καθοδηγουμε, να υποστηριζουμε
Κανενα παιδι δεν θα παραπονεθει γιατι ετρωγε 4 φορες την εβδομαδα μακαρονια, αλλα θα του μεινει για παντα η απουσια ποιοτικου χρονου μαζι του...
Το χασμα της ΜΗ ουσιαστικης επικοινωνιας....
Την παραλογη κριτικη...
...........
Φτανει με τον κυνισμο και τον εγωκεντρισμό ...
Δειξε λιγη ενσυναισθηση...
Εσυ φιλε/συντροφε...
Τράβηξε λιγο το βλέμμα απο το κινητο σου και δες διπλα σου τον ανθρωπο που ψαχνει για συνδεση, για κατανοηση και μια κουβεντα με ειλικρινεια...
...........
Δεν λεω οτι μπορεις να σωσεις τον κοσμο...
Τον διπλανο σου ομως, μπορεις...
........
Μην μενεις στην απαντηση "Ολα καλα", οταν ρωτας "Πως εισαι;"
απο τις 100 περιπτωσεις στις 99 δεν θα σου πουν "Δεν ειμαι καλα..."
.......
Οταν "βλεπεις" τον αλλον, στασου λιγο διπλα του...
Ακομα κι αυτο βοηθαει...
..........
Αν εσυ φιλε μου, που ετυχε να διαβαζεις αυτο το κειμενο, εισαι απο την αλλη πλευρα της ιστοριας, αυτος που παλευει και βουλιαζει καθε μερα μεσα του, ΤΟΛΜΗΣΕ να μιλησεις με φιλο, με συναδελφο, με συγγενη, με τον οποιονδηποτε... ακομα και με μενα (εχεις το ελευθερο οποτε εσυ επιθυμησεις)
Ειμαι εκει που εισαι κι εσυ... σε νιωθω
Για πολλα χρονια ελεγα αυτο το "Ολα καλα"
Μονο εγω ηξερα οτι δεν ηταν...
Τολμησα ομως και καποια στιγμη μιλησα...
Και ο ενας που το μοιραστηκα, εγιναν δυο, τρεις...εγιναν δεκα...
Μην σκεφτεσαι οτι θα γινεις βαρος... μην σκεφτεσαι οτι θα σε λυπηθουν...
Μη φοβασαι να μιλησεις για οτι σε βασανιζει...
Η αδυναμια σου να γινει δυναμη αδερφε μου...
........
Θα σου πω και κατι ακομα πριν κλεισω αυτη την αναρτηση...
Οταν με το καλο θελησεις να μιλησεις με καποιον πιο ειδικο απο μενα η απο φιλο, υπαρχουν γραμμες βοηθειας..
Το 10306 ....24/7... (ψυχοκοινωνικη υποστηριξη)
Το 15900 24/7 (για γυναικες, θυματα εμφυλης βιας)
Το 11528 (οχι 24/7) (ψυχολογικη στηριξη)
Το 1018 ..24/7... (προληψη αυτοκτονιας)
Το 1056 ..24/7.. (παιδια, εφηβους, γονεις)
........
Για κλεισιμο θελω να σας πως η ψυχολογια μας, τα προβληματα μας, ειναι μεταβλητες , μπορουν να αλλαξουν η να μας δωθει η ευκαιρια να λυσουμε η να αντιμετωπισουμε ,το οποιοδηποτε δυσκολο θεμα μας εχει προκυψει ...
Κάπως έτσι καταλήγει η κουβέντα με φίλους, όταν μιλάμε για την τελευταία ερωτική απογοήτευση...
Τα έχω πει κι εγώ, τα έχω κάνει κι εγώ, την έχω πατήσει πολλές φορές κι εγώ...
Αλλά πλέον εχω ξεκλειδώσει όλες τις πίστες και γνωρίζω τι απαιτήσεις να έχω απο τον άλλον, μα και τι κανόνες και όρια πρέπει να τεθούν στο τραπέζι...
Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ'ότι φαντάζεσαι
Ας τα πάρουμε όμως ενα - ενα
Πρώτη εικόνα:
Ας μη γελιόμαστε, το πρώτο πράγμα που μας τραβάει σε κάποιον είναι η εξωτερική εμφάνιση...
Μας αρέσει / μας τραβάει γιατί κάτι μας θυμίζει...
(σκέψου το)
Είτε σου θυμίζει κατι απο τον άμεσο κύκλο σου, είτε κάποια "καψούρα", είτε κάτι που ταιριάζει στα στερεότυπα που πλασάρουν media/lifestyle κτλ - ή ακόμα και η ίδια η οικογένειά σου ( βαθύ )
Είναι λοιπόν κάτι οικείο στα μάτια σου, κάτι που υποσυνείδητα είναι εκεί, μέσα σου...
Πρώτη εικόνα (δεύτερο σκέλος) :
Μετά είναι και το περίβλημα του...
Τα ρούχα και το στυλ...
Αν είναι προσεγμένο το ντύσιμο σαφώς και θα σου κάνει καλή εντύπωση... ( λογικό )
- έκαστος στο είδος του βέβαια -
Πρώτη εικόνα ( εξτραδάκι) :
Αν έχει και ωραίο σώμα, δεν θα το σκεφτείς και πολύ...
.......................
Δεύτερο σκέλος
Λέγειν :
Αν ο τύπος έχει τα παραπάνω, και διαθέτει και καλό χειρισμό της γλώσσας, τότε είναι κελεπούρι...
..............
Τρίτο σκέλος
Οικονομική ευχέρεια
Μεγάλο συν ( ακόμα κι αν δεν διαθέτει τίποτα απο τα παραπάνω... )
..............
Πάμε στην ουσία...
Παγίδες:
Ολα τα παραπάνω...
............
Ανάλυση:
Τίποτα απο τα παραπάνω δεν κάνει κάποιον ποιοτικό άνθρωπο.
Η φύση ( τα γονίδια ) είναι αυτά που καθορίζουν την εμφάνισή μας (πρόσωπο, σωματότυπο) και το οικογενιακό μας δέντρο την δυνατότητα για ενα πιο εκλεπτυσμένο στυλ/ντύσιμο
Το οτι μπορεί να έχει καλό χειρισμό της γλώσσας, δεν τον κάνει αυτόματα και κάποιον με υψηλό δείκτη IQ, μπορεί να μου αναλύσει λ.χ. τα πάντα για την βιοτεχνολογία, αλλά το πιθανότερο θα είναι πως αυτό σπούδασε και μου λέει παπαγαλία ότι έμαθε στην σχολή...
..........
Σε ενα πρόσφατο σεμινάριο που πηρα μέρος, μας συμβούλεψαν για τα σημεία προσοχής στο πως ( λανθασμένα ) αξιολογούμε κάποιον
αναφέρω μερικά, σε "ελεύθερη μετάφραση"
* Κάποιος που φαίνεται συμπαθητικός, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο) * Κάποιος με υψηλόβαθμη θέση, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο) * Κάποιος που μοιάζει με εμάς, μας είναι πιο συμπαθείς και τον αξιολογούμε θετικότερα * Κάποιος που χειρίζεται με μεγάλη ευχέρεια το λόγο, θεωρείται αυτόματα οτι ειναι και αξιόπιστος
............
Επιστροφή στα παραπάνω
Μπορεί να θαυμάζω την καλλιτεχνική σου φλέβα, το ταλέντο σου στο τραγούδι ή στην μουσική, κάποια δεξιότητά σου, τις φωτογραφίες σου, you name it...
Αλλά αν δω οτι κάνεις ρητορική μίσους, τρως αμάσητα ότι σε πλασάρουν, δεν είσαι αλληλέγγυος στον συνάνθρωπό σου... ο θαυμασμός μου θα γινει στο δευτερόλεπτο μια αδιαφορία...
..........
Αν μπορείς να απομονώσεις το όποιο περίβλημα που έχει ο καθένας μας και εμβαθύνεις στο ποιόν του, εκεί θα βρεις και την απάντηση στο αν αυτον που έχεις απέναντί σου είναι ρηχός, μαλάκας και σκατόψυχος η αν αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια...
Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι μαλάκας με την ευρεία έννοια, μπορεί να είναι αλλού...
Αφού καταφέρεις λοιπόν και φιλτράρεις το είναι του και σου ταιριάζει αυτό που διακρίνεις, πάμε στο πιο σημαντικό ....
...................
Κανόνες και όρια...
Σε προηγούμενο άρθρο έγραψα για το ΣΕΕΕ ή ΕΣΕΕ ή ΕΕΣΕ ή ΕΕΕΣ
και αυτό πρέπει να υπάρχει απο την αρχή της σχέσης σας, αν θέλεις να πετύχει...
Έστω και ενα συστατικό να λείπει απο αυτά, όλα θα καταρρεύσουν...
Γιατί το ενα δεν μπορεί να υπάρχει, αν δεν υπάρχει το άλλο...
Αυτός είναι ο κανόνας και τα όρια μαζί...
Ίσως στα όρια να λέγαμε κάτι παραπάνω, αλλά αν μιλάμε για ανθρώπους που κατάφεραν να φιλτράρουν τα παραπάνω, να υιοθετήσουν τον κανόνα, θα καταλάβουν πως τα όρια βρίσκονται μέσα στον κανόνα...
...............
Θα μπορούσα να γράψω άπειρα για αυτό, αλλά έναν κανόνα που έχω βάλει για το blog μου, είναι να μην κουράζω με μακρόσυρτα άρθρα...
Παρ'ολη την αρπακολίστικη γραφή, ελπίζω να το απόλαυσες, αλλά κυρίως να το κατάλαβες
"Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή" - Μπρέχτ
"Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος, είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε" - Σμιτ
"Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μην χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλον, τώρα αμέσως, οτι αγαπάμε ο ένας τον άλλον" - Μπουσκάλια
"Θα'πρεπε οι άνθρωποι να ξέρουν την ημερομηνία του θανάτου τους, όπως έχουν στην ταυτότητα την ημερομηνία γέννησής τους. Αυτό θα τους έκανε ηθικότερους και πιο ανθρώπινους" - Αθανασιάδης
Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη, ενάντια στην κακοποίηση των παιδιών
Σαν πατέρας νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση, να μεγαλώσω τα παιδιά μου, ελεύθερα απο στερεότυπα που θα τα βάλουν σε καλούπια, όπου θα κάνουν διακρίσεις και θα κατακρίνουν οτιδήποτε είναι διαφορετικό απο αυτά.
Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να τα δώσω όραμα για έναν αλληλέγγυο κόσμο, όπου ο σεβασμός και η αρετή θα είναι το όπλο τους ενάντια στο μίσος και την αδικία
Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μην τα φορτώσω με τις φοβίες και τις ανασφάλειες του κόσμου, αλλά να τα δώσω την τόλμη και την αμφισβήτηση για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους
Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μη σταθώ εμπόδιο τους σε ότι αυτά επιθυμούν, αλλά να είμαι εγώ ο αέρας όταν ανοίξουν τα φτερά τους για όποιον προορισμό κι αν διαλέξουν
Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να είμαι το στήριγμά τους
Τα παιδιά μας πρέπει να είναι ελεύθεροι πολίτες του κόσμου κι όχι πιόνια για να εκπληρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας
Υποχρέωσή μας είναι να είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα...
Όχι ότι εμείς θεωρούμε πως είναι ευτυχία για αυτά!
Σαν γονείς πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους...να μάθουμε να ακούμε
Και να τα δίνουμε όλα....
Τα παιδιά μας αξίζουν όλο τον σεβασμό μας, όλη την αγάπη μας και όλη την εμπιστοσύνη μας
Κάνε τα όλα αυτά και θα εκπλαγείς με το μεγαλείο της ψυχής τους
Κάνε τα όλα αυτά και θα νιώσεις την ευχάριστα ασφυκτική και ανιδιοτελή αγάπη τους
Κατάρα γιατί σαν συναισθηματίας (word copyright) άφησα πολλές φορές να με παρασύρει μακριά απο την λογική που έλεγε "GET THE HELL OUT OF THERE!"
Ευλογία όμως γιατί, αν δεν υπήρχαν ανώριμοι σαν εμένα, θα ζούσαμε σε έναν άκρατο κυνικά κόσμο, χωρίς οσμή, χωρίς χρώμα...χωρίς συναίσθημα
Το να είναι κανείς συναισθηματικά ανώριμος, που όταν το άκουσα για πρώτη φορά μου φάνηκε κάτι ως απελπιστικά αρνητικό, τελικά αποδεικνύεται πως διόλου αρνητικό δεν είναι...
Και εξηγούμαι
Ποια ειναι τα χαρακτηριστικά ενός ανώριμου συναισθηματία; (copyright reserved)
Συχνά είναι αυτός που -όπως προείπα- αφήνει την λογική έξω απο το κέντρο αποφάσεων, είναι, αλτρουιστικά, δοτικός, ειναι συμπονετικός κτλ και αυτά είναι μερικά απο τις πράξεις του για τον άλλον/η (για το ταίρι και όχι μόνο)
Έχει όμως και μια γεμάτη φαρέτρα για τον εαυτό του...
Κατανοεί τις ανάγκες του, αναλύει και κάνει αυτοκριτική και είναι Κύριος/α του εαυτού του...
Μπορεί να ρίχνουμε εμείς οι συναισθηματίες τα μούτρα μας για χάρη των άλλων, μπορεί να κάνουμε 1002+βαλε θυσίες χωρίς να περιμένουμε σώνει (SONY) και ντε (το γαϊδουράκι) ανταπόδοση, αλλά το κάνουμε επειδή ΕΜΕΙΣ το θέλουμε...
Και πιστέψτε με... όταν αργά η γρήγορα δούμε ότι ο άλλος/η άλλη είναι ενας αχάριστος/η ένα παλιοτόμαρο που δεν άξιζε τίποτα απο αυτά, κιμπάρικα, παίρνουμε τα μπογαλάκια μας ή δίνουμε τα παπούτσια στο χέρι και πάμε για άλλα...
Άργησα να τα μάθω όλα αυτά...
Δεν είχα κανέναν να μου τα μάθει...
Μόνος μου βρήκα τους τρόπους να με ανεβάζω, να με φτιάχνω (μουσική, φωτογραφία, να τραγουδάω φάλτσα και να παίζω σαν παιδί με τα παιδιά μου) -ακόμα και να με ρίχνω, για να φέρω την ισορροπία- μόνος μου έμαθα να τραβάω κουπί σε οσες δυσκολίες βρήκα μπροστά μου...
Είσαι τυχερός αγαπημένε μου αναγνώστη, γιατί δεν θα τα διαβάσεις αλλού αυτά...
-----------------------------
Πριν απο καιρό, στο facebook, ανέβαζα προτρεπτικά συνθήματα ή "λίστες" με το κάνε αυτό ή σταμάτα να κάνεις εκείνο κτλ
Ένας φίλος μια μέρα μου έστειλε ενα μήνυμα και μου λεει
"Καλά ρε, τι ανεβάζεις αυτές τις σαχλαμάρες; Οι άλλοι μυαλό δεν έχουν να τα σκεφτούν μόνοι τους;"
Και του απαντάω...
"Άντε γαμήσου ρε...Που θα με πεις εσυ εμενα τι θα κανω"
(πλάκα κάνω)
Και του λεω...
"Ξέρεις γιατί τα ανεβάζω αυτά; Γιατί κάποια μέρα που νόμιζα ότι χάνω την γή κάτω απο τα πόδια μου, διάβασα τυχαία κάπου κάτι που έλεγε να διώξω τους τοξικούς ανθρώπους απο γύρω μου, γιατί μόνο κακό μου κάνουν... Δεν είναι κάτι που δεν ξέρω... Απλά εκείνη την στιγμή που είχαν σκοτεινιάσει όλα γύρω μου, αυτό ήταν το "κλικ" για να δω και πάλι καθαρά... Και όπως εγώ το χρειάστηκα σε ανύποπτη στιγμή, έτσι και κάποιος άλλος, μπορεί, εκείνη την στιγμή...την κατάλληλη στιγμή που ίσως μέσα του ψάχνει κάπου να πατήσει, να στηριχθεί, να είναι αυτό που θα του κάνει το "κλίκ" μέσα του..."
--------------------------------
Κι αυτός είναι κι ένας ακόμα λόγος που γράφω αυτά που γράφω σε αυτό το blogόσπιτο...
Ξέρω οτι υπάρχουν φίλοι/ες μου που έχουν αυτή την ανάγκη...
Βλέπουν μέσα απο τα δικά μου προβλήματα και τα δικά τους...
Και οι προτάσεις μου, οι προτροπές μου και οι χαζομάρες μου είναι ένα στήριγμα, ένα πάτημα μια νέα ανάσα...
.............................
Για να κλείσω με εμάς τους ανώριμους, να σας ενημερώσω πως, η δική μας περίπτωση είναι εξαιρετική...
Κατατασσόμαστε σε μια special ομάδα...
Υπάρχει το IQ (δείκτης νοημοσύνης) αλλά και το EQ (συναισθηματική νοημοσύνη)
Μη σε εκπλήσσει ότι στην καθημερινότητά μας το EQ είναι πιο σημαντικό απο το IQ...
(αλήθεια..πόσους ξέρεις που κατέχουν πτυχία και master κλτ, αλλά είναι σκατόψυχοι και ορισμός του "κακός άνθρωπος"; Εγώ προσωπικά αρκετούς)
Για να μη σε κουράσω παραπάνω θα σου κάνω παράθεση μερικά σημεία απο κάποια άρθρα (πάτησε πάνω στις παραθέσεις για να διαβάσεις όλο το άρθρο)
Γιατί φίλοι και φίλες μου με βοήθησαν με τον τρόπο τους...
Μια ενθαρρυντική κουβέντα, ενα βίντεο με κάποιο μήνυμα, μια συμβουλή...
............................
Κι απόψε, έκατσα και διάβασα κάτι τις παραπάνω για το θέμα...
Όλοι καταλήγουν εκεί... ΜΙΛΑ
Δεν γνωρίζω αν κάποιος ή κάποια απο εσάς έχει περάσει κάτι ανάλογο, αλλά θα σας πω εγώ...
Δεν ήταν εύκολο να κάνω ούτε καν αυτό... να μιλήσω...
Ακόμα κι αν με στρίμωξαν για να πάρουν μια κουβέντα...γιατί...για ποιόν λόγο είμαι/φαίνομαι έτσι...το γυρνούσα στην πλάκα..άλλαζα κουβέντα...
Δεν είμαι απο αυτούς που έχουν μάθει να "γκρινιάζουν" ή να "κλαίγονται" για τα θέματα τους και να φορτώνομαι...
Βέβαια, απο την άλλη, είναι τελείως λάθος αυτό...
Το καταλαβαίνω γιατί όταν βλέπω σε φίλο/η πως κάτι τρέχει...δεν θα τον/την αφήσω σε ησυχία μέχρι να μου ανοιχτεί...
Γιατί κάποιοι είναι διακριτικοί...
..................
Έχω κάνει και σε αυτό κάποια βήματα και αρχίζω και μιλάω λίγο πιο ανοιχτά για στενάχωρα θέματα...
..................
Όμως εδώ είναι ένα άλλο θέμα...
Πιο σκοτεινό και βαθύ...
................
Δεν θα πω περισσότερα εγώ...
Θα αφήσω εδω κάποια βίντεο που έχουν βασικό θέμα την κατάθλιψη... (όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το ψάξει και παραπάνω)
Εγώ μόνο να πω κλείνοντας πως αφού για μήνες είχα κλειστεί στο καβούκι μου...ακόμα κι αν για λίγο έβγαλα λίγο το κεφάλι μου απο αυτό... έστω κι αν φαινόμουν στους έξω, καλά... όταν έμενα μόνος...δεν ήμουν...
Απέραντη μοναξιά...
Εν μέρη την προκάλεσα κι εγώ...
Αλλά πάντα χαιρόμουν όταν έβλεπα ένα μήνυμα απο τον κολλητό μου, πάντα χαιρόμουν με ένα τηλέφωνο απο μια φίλη, πάντα απολάμβανα μια βόλτα για καφέ...και πάντα αλλάζω επίπεδο όταν εχω τα παλικάρια μου δίπλα μου...
Παρ'αυτά, όταν γυρνούσα σπίτι...κενό....αυτό όμως, άρχισε να αλλάζει μέσα μου όταν ξεκίνησα να ανοίγομαι... να λέω κοφτά κοφτά τι με απασχολεί...
Και να το βίντεο με το μήνυμα...και να η συμβουλή...και να η ενθαρρυντική κουβέντα...
Και να η διάθεσή μου να αλλάζει...
Είναι πραγματικά σπουδαίο να νιώθεις ότι έχεις κάποιον (όσο κοντά ή μακρυά κι αν είναι) δίπλα σου...ακόμα κι αν για τον άλλον μπορεί να είναι ένα τίποτα για να κάνεις μια τέτοια κίνηση, ακόμα ακόμα και να το δει σαν "υποχρέωση"...για μένα, αν, το να μιλήσω, να ανοιχτώ, ήταν το πρώτο βήμα για να βγώ απο αυτή την κατάσταση, η αντιμετώπιση και η βοήθεια που πήρα απο αυτούς/ες ήταν ενα άλμα για την επαναφορά στην ζωή μου...
Μία απο τις "κατάρες" που έχουμε απο την ώρα που γεννιόμαστε είναι η απορρόφηση των πάντων του στενού μας οικογενειακού κύκλου...
Ανησυχίες, άγχος, νεύρα, κακές συνήθειες, στερεότυπα και πάμπολλα ερεθίσματα που συνήθως είναι προς αποφυγήν...Που δεν μπορεί να λείπει απο κανένα σπίτι -έστω και στα 5/10 αν όχι παραπάνω-
Όσο μεγαλώνουμε, κατα κάποιον τρόπο, σχεδόν αυτόματα, προσπαθούμε να αντιγράψουμε ότι έχει καταγράψει ο εγκέφαλός μας στην παιδική μας ηλικία.
Κι αν κάποια στιγμή ανοίξουμε λίγο τους ορίζοντές μας και αρχίσουμε να μαθαίνουμε τον εαυτό μας, ίσως να δούμε πως κάποια απο αυτά τα στερεότυπα δεν είναι για μας, αυτά τα ερεθίσματα τελικά να μας είναι βαρίδια και να κάνουμε την "επανάσταση" σε προσωπικό επίπεδο... (αυτό συνήθως συμβαίνει στην εφηβεία ή και λίγο αργότερα)
- Σαφώς και υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν σχέση με το παραπάνω παράδειγμα, όπως επίσης, σαφώς σε πολλές περιπτώσεις δεν γίνεται καμία προσωπική "επανάσταση...-
Θα μιλήσω πάλι για μένα -γιατί αυτό είναι το πρέπον και το ορθόν- και θα αναφέρω πως παρ'όλες τις πληγές και απογοητεύσεις που είχα στον στενό μου οικογενειακό κύκλο, πέρα απο τα βαρίδια που είχα μέσα μου για πολλά χρόνια, κατάφερα και γκρέμισα πολλά στερεότυπα, αρνήθηκα πολλές συνήθειες, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς για να πω οτι κέρδισα...
Ο πόλεμος με το ψυχικό παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ. Απλά καταφέρνω μικρές νίκες.
Δεν πιστεύω οτι υπάρχει το τέλειο και ποτέ δεν νομίζω να το φτάσω.
Εξ'άλλου ο μέγας Νταλί είχε δηλώσει "Μη φοβάστε την τελειότητα, δεν θα την πετύχετε ποτέ"
.............
Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν στο μυαλό...
all in your mind!
Ασφαλώς θα έχουμε τα κάτω μας, γιατί υπάρχει η απογοήτευση του ανεκπλήρωτου...
Μέχρι που θα αρχίσουμε να κυνηγάμε μια καινούρια επιθυμία, θα πάρουμε τα πάνω μας, που ακόμα κι αν την κατακτήσουμε, η απληστία μας, για το κάτι ακόμα καλύτερο (;;;) θα μας κάνει να νιώσουμε και πάλι αυτη την απογοήτευση του ανεκπλήρωτου....
και ούτω καθεξής...
..........
Αν υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που πραγματικά πιστεύουν οτι έχουν ψυχική υγεία και δεν τους βασανίζουν παιδικά "τραύματα" ή -να το πω πιο λαϊκά- "αμαρτίες γονέων..." τους ζηλεύω πραγματικά...
................
Για να κλείσω το θέμα μας (ποιο θέμα μας;;;) κάπου εδώ, θα πω το εξής...
Μια άλλη "κατάρα" που έχουμε είναι η νοημοσύνη και η έμφυτη ανάγκη για αναζήτηση, εξερεύνηση του εαυτού μας, που επιφέρει απώλειες, συγκρούσεις και -ίσως ακόμα ακόμα- σημάδια που θα μείνουν χαραγμένα στο ψυχικό μας σώμα.
Αυτή η "κατάρα" όμως, είναι το όπλο για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι...
Τις προάλλες είχα μια κουβέντα με μια φίλη και σε κάποια φάση αναφέρθηκε η εξής ατάκα "...συναισθηματικά ανώριμοι..."
Αυτή την ατάκα την είχα ακούσει και απο τον κολλητό μου...
Παραδέχομαι οτι είμαι συναισθηματικά ανώριμος, γιατί υπάρχουν συναισθηματικά κενά απο την παιδική μου ηλικία, που προσπαθούσα χρόνια ολόκληρα να τα καλύψω με λάθος τρόπους και λάθος επιλογές.
Ποτέ δεν ένιωσα αυτό το κενό να συμπληρώνεται απο τους δικούς μου (που εξ'αρχής απο αυτούς θα έπρεπε να νιώθω συναισθηματικά ασφαλής αλλά εις μάτην...)
-προς φυγή παρεξηγήσεων, η μητέρα μου με όσες δυνάμεις είχε μου πρόσφερε ότι μπορούσε για να με μεγαλώσει και να με αναθρέψει... χωρίς όμως αυτό να καλύπτει την παραπάνω μου (συναισθηματική) ανάγκη... Για τον πατέρα μου ούτε λόγος αφού απο τα 35 χρόνια που τον έζησα, ζήτημα να ήμουν μαζί του 2 με 3 χρόνια συνολικά-
Έχοντας λοιπόν σαν τραγική -συναισθηματικά- φιγούρα την μητέρα μου (όσο και αν αυτό με απομάκρυνε απο αυτή) με τραβούσαν εξίσου "τραγικές" -συναισθηματικά- γυναικείες φιγούρες (Οιδίποδα είσαι εδώ;)
Γνωρίζοντας πως η κατάληξη της όποιας σχέσης με αυτές τις φιγούρες, θα ήταν καταστροφικές, ίσως μέσα μου ένιωθα πως κάπως έτσι να καλύψω εγώ το κενό που έβλεπα στην μητέρα μου, και κάπως έτσι να γέμιζα κι εγώ το δικό μου κενό...
Μόνο που ποτέ δεν λειτούργησε αυτό....
Έχοντας αυτό το background σαν συναισθηματικό "ξεκίνημα" -και μη έχοντας κάποιον να με συμβουλέψει (εναν πατέρα λόγου χάριν) για τα "τι να κάνεις" και "τι να μην κάνεις"- προσπάθησα στην αρχή να "αυτολυτρωθώ" κάνοντας πολλές "δοκιμές" στις σχέσεις μου...
Κάποια βήματα είχαν γίνει....
Πρώτα απ'όλα κατάλαβα ποια είναι η ρίζα του κακού....και αυτό, το να αναγνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα, είναι το πρώτο βήμα για να κατευθυνθείς προς την λύση...
Υπήρχαν κάποια σοβαρά πισωγυρίσματα, οπότε κάπου εκεί, ένιωσα την ανάγκη να πάω σε κάποιον ειδικό για αυτές τις περιπτώσεις... σε εναν ψυχολόγο...
Μετά απο συστάσεις βρήκα μια ψυχολόγο με την οποία έκανα 4-5 συνεδρίες, κάνοντας όμως ενα μεγάλο άλμα προς την "ψυχική μου ανακούφιση"....
Σαφώς και δεν ήταν μόνο αυτό το συναισθηματικό κενό που ένιωθα απο τους -συναισθηματικά- απόντες γονείς μου... αλλά η αρχή έγινε....
..........................................
Φτάνοντας στο σήμερα, θεωρούσα πως έχω αφήσει πίσω μου αυτή την συναισθηματική ανωριμότητα...
Έλα όμως που φάνηκε πως το καλύτερο μου το είχα φυλάξει για το τέλος....
Στην ίσως πιο ανώριμη σχέση μου, έκανα ότι δεν είχα κάνει όταν ήμουν έφηβος....
Νόμισα πως δίνοντας "λευκό χαρτί", "άνευ όρων παράδοση" και απεριόριστη εμπιστοσύνη θα υπάρξει μια υγιής σχέση....
-ήταν μια ακόμα αποτυχημένη "δοκιμή"
Προσπαθώντας να καλμάρω κάθε της ανησυχία, κάθε της ζήλια, κάθε της ανασφάλεια, δίνοντας και θυσιάζοντας ότι ήθελε και δεν της άρεσε, το μόνο που κατάφερα ήταν να απομακρύνω φίλους και -κυρίως- φίλες απο δίπλα μου....
-Εννοείται ότι το φταίξιμο το ρίχνω στον εαυτό μου... -
(Προσοχή λοιπόν νεαρέ μου αναγνώστη ΜΗΝ κάνεις ότι μόλις διάβασες απο μένα... Δεν ικανοποιούνται με ΤΙΠΟΤΑ σε αυτά τα θέματα...-κάποια στιγμή θα γράψω κάτι πιο κάφρικο για αυτό...- αλλά προς το παρόν για tips μπεςεδώ και καλή τύχη)
......................
Έχει εδώ και μήνες που την σκεφτόμουν με την αίσθηση της νοσταλγίας...
Ένιωθα οτι μου έλειπε....
Είναι ο κυριότερος λόγος που ένιωθα μελαγχολία...με μια δόση κατάθλιψης...
Και για να επανέλθω στο κυρίως θέμα μας (ποιο θέμα μας..; )
Σκεπτόμενος όλα τα παραπάνω, και τόσα άλλα που δεν είναι της παρούσης, έκανα εναν συνειρμό...
Πως βρισκόμενος σε μια σχέση που δεν λειτουργεί αλλά δεν την τερματίζεις, ή ακόμα ακόμα κι αν έκανες το βήμα και έδωσες ένα τέλος σε αυτή, αλλά την "αναζητάς" -ενώ γνωρίζεις πως μόνο καλό δεν θα σου κάνει- κάποιοι θα το χαρακτήριζαν "μαζοχισμό"... εγώ θα το χαρακτηρίσω σαν "σύνδρομο της Στοκχόλμης"...
Υπερβολικό;;;
Δεν νομίζω.....
Και εξηγούμαι...
Χάνοντας ξανά τον εαυτό μου σε μια τέτοια σχέση,(δίνοντας απεριόριστο χώρο, ελευθερία ελέγχου σε προσωπικά δεδομένα κτλ) δεν γινόταν να μην αντιδράσει το Εγώ μου (βλέποντας πως οι όποιες προσπάθειες πέφτουν στο κενό) για να επανέλθει αυτή η ταυτότητα που είχα παιδευτεί χρόνια για να την αποκτήσω...
Και ανακτώντας αυτή την ταυτότητα -σαν δράση για το ταίρι- υπάρχει και η αντίδραση απο την άλλη μεριά... με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι τσακωμοί και εν τέλει να έρθει ο χωρισμός...
Κι εδώ έρχεται το σύνδρομο που είπα παραπάνω...
Όταν έχω θυσιάσει τόσα για το ταίρι μου, όταν έχω χάσει τόσο απο τον εαυτό μου, υπάρχει μια παράδοση σε αυτό (το ταίρι)...ενα δέσιμο...-όσο οξύμωρο και να ακούγεται.
Υπάρχει ενας οίκτος προς αυτό, γιατί θέλω να το βοηθήσω να πατήσει στα πόδια του, να καλύψω δικά μου συναισθηματικά κενά...και είναι διπλή η απογοήτευση, γιατί δεν εκτιμήθηκε, γιατί δεν πέτυχε...
Εγωιστικό αλλά και αλτρουιστικό... (οξύμωρο #2)
................
Παραδομένος άνευ όρων, είναι επόμενο να υπάρξει "κακομεταχείριση"
-Το 90% -αν δεν λέω λίγα- του κόσμου, αν το αφήσεις ανεξέλεγκτο θα σε κακομεταχειριστεί -
(το 1974 είχε γίνει μια perfomance απο την Marina Abramovic (Rhythm 0) για αυτή την άνευ όρων παράδοση...αν δεν το γνωρίζεις ρίξε μια ματιάεδώ.. )
Σήμερα το πρωί, όπως πήγαινα για την δουλειά, σκεφτόμουν αυτά που "τόλμησα" να γράψω χθες...
ΟΚ, κάθε φορά σκέφτομαι και φιλτράρω το τι έχει ειπωθεί την προηγούμενη μέρα, και κρατάω τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά ή -σε κάποιες άλλες περιπτώσεις- τι να ΜΗΝ έκανα...
Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν - για άλλη μια φορά - που έχω κάνει λάθη στις σχέσεις μου (είτε φιλικές είτε ερωτικές) και τι θα μπορούσα να κάνω για αυτά τα λάθη...
Δυστυχώς για κάποια λάθη...δεν μπορώ να κάνω τίποτα.. Ότι έγινε δεν "ξεγίνεται" (wordcopyright)
-Απλά φροντίζω να μην τα επαναλάβω απο δω και στο εξής-
Λοιπόν, με πιο καθαρό μυαλό τώρα, αφού έχει περάσει αρκετός καιρός πια, συνειδητοποιώ πως κάποια στιγμή στην ζωή μου, εκεί που πατούσα γερά στα πόδια μου, γνωρίζοντας τι θέλω και έχοντας πλήρη αντίληψη του τι γίγνεσθαι, του "είναι", του "εγώ", του "υπερεγώ"κτλ...
Ξάφνου, κάνω ενα βήμα πίσω...και λέω στον εαυτό μου "Ρε παίχτη... πολύ σίγουρος δεν έχεις γίνει; Τα ξέρεις ολα κτλ; Μήπως έχεις γίνει απόλυτος και έχεις κλειστεί σε κανεναν μικρόκοσμο και τελικά δεν ξέρεις που παν τα 4;"..........και αλλάζω κάθε οπτική...
Αφήνω λίγο παράμερα το "εγώ" μου και όλα όσα είχα καταφέρει για μένα (να έχω την δική μου γνώμη, άποψη, ταυτότητα κτλ) και άρχισα να "σέβομαι" πολύ παραπάνω τις ιδιαιτερότητες των άλλων...
Κι αυτό μου κόστισε...
Πίεσα πολύ τον εαυτό μου για να αφήνω χώρο σε "περίεργες", αυταρχικές και παράλογες συμπεριφορές, γιατί εκείνη την περίοδο πίστευα πως ΠΡΕΠΕΙ να σέβομαι τον άλλον, να τον δέχομαι με τα ελαττώματά του κτλ (κι αυτό σαν γενική θεωρία)...
- Εδω να ξεκαθαρίσω κάτι για εσάς που δεν με γνωρίζετε... Δεν κρίνω κάποιον απο το χρώμα του, τα κιλά του, το ύψος του, την σεξουαλικότητά του, την εθνικότητά του ή σε ποια θρησκεία πιστεύει... Τον κρίνω απο τις πράξεις του και την εν γένει συμπεριφορά του -
( και αφού το ξεκαθάρισα αυτό, πάμε ξανα στο θέμα μας {ποιο θέμα μας;}
ΔΕΝ είναι όλοι άξιοι σεβασμού...
ΔΕΝ μπορώ να ανέχομαι τον οποιοδήποτε που δεν έχει κάνει καμία πρόοδο για να εξελίξει τον εαυτό του...
Κάπου είχα διαβάσει το εξής (σε ελεύθερη μετάφραση)
(ΟΚ, θα μπορούσα να γράψω για το Ε.Σ.Ε.Α. αντί για το Ε.Σ.Ε. )
Κι εγώ το μεγαλύτερο λάθος που έκανα, ήταν πως έδινα "λευκή κόλλα" στην εμπιστοσύνη και έδειχνα μεγάλο σεβασμό σε άτομα που δεν τον άξιζαν...
Και αυτό αργά η γρήγορα ερχόταν σε αντιπαράθεση με αυτό που είχα σαν "βασικές αρχές" πριν ξυπνήσει ο Γκάντι μέσα μου...
............................
Συνειδητοποιώ πως η πρώτη μου αντίδραση είναι εν τέλει αυτή που βγαίνει σωστή και κακώς την γείωσα αμέτρητες φορές για πεισθώ πολύ αργότερα ότι έκανα λάθος που δεν την άκουσα...
'Οταν η πρώτη μου αντίδραση ήταν "ΦΥΓΕ" η άλλη (της καρδιάς) ήταν "ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσεις για αυτή την σχέση..μπορεί αυτό, μπορεί το άλλο, να μην το ήθελε, να μην το εννοούσε κτλ" και εκεί πίεζα τον εαυτό μου για το δεύτερο, πράγμα που γυρνούσε σαν boomerang.
Ε καλά να πάθω!
Επιστροφή στις ρίζες και τις "βασικές αρχές" μου..
Πρώτα απ'όλα να έχω ανθρώπους που εκτιμούν την ειλικρίνειά μου και να ανταποδίδουν την αφοσίωσή μου...
Ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη θα έρθει με τον καιρό...
Σε μια κοινωνία που κλείνει τις πόρτες -στην καλύτερη των περιπτώσεων- σε μειονότητες όπως ΛΟΑΤ, ρομά, μετανάστες και τους αντιμετωπίζει σαν σκουπίδια
Σε μια κοινωνία που παραμένει στον μεσαίωνα και τον σκοταδισμό
Σε μια κοινωνία που προσκυνάει κάστανα και παντόφλες
Σε μια κοινωνία που ξεχνάει τι υπέστη απο τον φασισμό και τον βάζει στην βουλή των Ελλήνων
Σε μια κοινωνία που η λαμογιά, η ανομία, το νταβατζιλίκι και το ρουσφέτι είναι αρετή
Σε μια κοινωνία που το μίσος την διακατέχει
Σε μια κοινωνία που πιστεύουν σε επίπεδη γη, σε εναέριους ψεκασμούς, σε Σώρρα, σε ακυβέρνητα πρεζοβάπορα
Σε μια κοινωνία που κάνουν "συλλαλητήρια" για να σταματήσουν θεατρικές παραστάσεις
Σε μια κοινωνία που φιλάει χέρια παιδεραστών παπάδων
Σε μια κοινωνία που εθελοτυφλεί απέναντι σε οποιαδήποτε αλήθεια που ξεσκεπάζει το παραμύθι της
Σε μια κοινωνία που βιάζει τα ίδια της τα παιδιά
Σε μια κοινωνία που δεν είναι αλληλέγγυα
Σε μια κοινωνία που δεν αντιδρά
Εγώ δεν εχω καμία θέση
Godsmack - I Don't Belong
Secrets buried deep at the bottom of my heart And beaten throughout every color of my life, I fall apart
I don't belong, I don't fit in I'm dead and gone, I thought that I could wait I'm holding on to what's within I'm coming strong with everything I can
Reaching, does anyone still believe in who I am? Bleeding, every part of me is being taken from deep within Understand, it's who I am
I don't belong, I don't fit in I'm dead and gone, I thought that I could wait I'm holding on to what's within I'm coming strong with everything I can I don't belong, I don't fit in I'm dead and gone, I thought that I could wait
I'll find my way out, I know it can't be long My end of days I'm hoping will be gone
I don't belong, I don't fit in I'm dead and gone, I thought that I could wait I'm holding on to what's within I'm coming strong with everything I can I don't belong, I don't fit in I'm dead and gone, I thought that I could wait I'm holding on to what's within I'm coming strong with everything I can Understand, it's who I am
Σήμερα, έκανα ενα μικρό "λαθάκι" πριν παω να ξαπλώσω...
Μόλις είχα δει το τελευταίο επεισόδιο απο ενα ντοκιμαντέρ του national geographic ( One strange planet ) και η μελωδία απο το soundtrack μου θύμισε μια αλλη μελωδία... Αυτή που ακόμα και τώρα με συγκινεί κάθε φορά που την ακούω, απο μια πολύ αγαπημένη ταινία... Intouchtables
Οπότε, το λάθος μου ήταν που το έβαλα να το ακούσω πριν πάω για ύπνο...
Αφού έβαλα το ξυπνητήρι μου στην ώρα που θα ήθελα να σηκωθώ για να ετοιμαστώ ψυχολογικά και σωματικά για την μέρα που είχα μπροστά μου, αφού έκλεισα το φως... κι αφού επιτέλους ξάπλωσα στο κρεβάτι, είχα την μελωδία στο μυαλό μου...
Κι εκεί που έκλεισα τα μάτια μου, άρχισαν οι σκέψεις..
Ξέρεις, αυτές τις σκέψεις που έρχονται με τα "αν", "μηπως" και "άραγε"...
" Άραγε πως έχω ζήσει την μέχρι τώρα ζωή μου..."
"Ήμουν σωστός απέναντι στον εαυτό μου;..."
"Απέναντι στους άλλους;..."
"Στα παιδιά μου;..."
......................
"Αν αντιμετώπιζα τα πράγματα λιγότερο σκληρά - κυρίως απέναντί μου αλλά με συνέπειες και - στους άλλους γύρω μου;..."
"Μήπως όλα όσα έκανα ήταν ενα τεράστιο λάθος;..."
................................
Και να το μάτι γαρίδα....
Η ζωή δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης...
Όσο ζω μαθαίνω...
Αρκεί να έχω αυτογνωσία και αντίληψη για το τι γίνεται γύρω μου...
Κι αν κάπου έχω κάνει λάθη, στο χέρι μου είναι να μην τα επαναλάβω...
.................
Απο μικρός, όπου και να ήμουνα, με ότι κι αν καταπιανόμουν, είχα εναν "ηγετικό" ρόλο....
Με τον καιρό όμως, άρχισα να κάνω πίσω και άφηνα άλλους να "ηγηθούν" γιατί ήθελα να "ξετυλίξουν" και τα δικά τους θέλω, το δικό τους σκεπτικό κτλ κτλ...
Έλα όμως που αυτό το άφησα και μου έγινε "βαρίδιο"...
Σεβόμουν με το παραπάνω το τι ήθελε ο καθένας και παραμέριζα τα δικά μου θέλω...
Και έφτασα σε σημείο να αφήνω τον εαυτό μου να τον παρασέρνει ο καθένας απο εδώ και απο εκεί, ακόμα και σε πράγματα που δεν συμφωνούσα...
...............
Λένε "κάθε άποψη είναι σεβαστή..."
Εμμμμ... όχι ακριβώς....
Αν κάποια άποψη είναι ακραία και υπερβολική, δεν μπορώ να την σεβαστώ...
Η οπτική είναι διαφορετική στον καθένα μας...
Παραδείγματος χάριν, σήμερα βρέθηκα με εναν φίλο μου για να μιλήσουμε...
Για το ίδιο θέμα υπήρχαν δυο διαφορετικές προσεγγίσεις...
Και αυτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις, σε μια γενικότερη κλίμακα, με έβαλαν -για αλλη μια φορά- σε αυτές τις σκέψεις...
.................
Με βάση αυτά που έχω κάνει, τις αποφάσεις που έχω παρει, έγιναν πάντα με γνώμονα του σεβασμού απέναντί σε μενα....
Και πιστέψτε με...
Η αρχική μου απόφαση πάντα δικαιωνόταν...
Έχω κάνει πολλές προσπάθειες να διορθώσω πράγματα, να δώσω ή να ζητήσω να πάρω δεύτερη ευκαιρία κ.ο.κ. με τα άτομα τα οποία "αδίκησα" - γιατί πέρα απο την λογική υπάρχει και το συναίσθημα - αλλά όσο συναίσθημα και να υπάρχει η λογική το έχει δει απο την αρχή και δεν κάνει λάθος...
Και όταν λεω "αδίκησα", το λεω γιατί όταν καταλαγιάζει η ένταση, έχω την τάση να με βάζω σε αυτή την "δοκιμασία" του "αν" του "μήπως" και του "αραγε"...
Και πάντα αφήνω ενα παραθυράκι ανοιχτό στο "μηπως αδίκησα";
Κι εδώ ειναι που μπουκάρει το συναίσθημα και μου γαμάει την λογική...
................
Όσο ρεαλιστής κι αν είμαι, είμαι και αρκετά συναισθηματικός...
Και αυτό περιπλέκει την κατάσταση...
Και την περιπλέκει για τον λόγο που είπα παραπάνω.... (βλ. "βαρίδιο","υπερβολικός σεβασμός στα αντίθετα θέλω του άλλου" και "μηπως αδίκησα")
Γιατί ακόμα κι αν είμαι ρεαλιστής...
Ακόμα κι αν η λογική μου πει όχι...
Έχω μέσα μου την ορμή για να το παλέψω...
Να παω κόντρα σε αυτό...
Αλλα το αποτέλεσμα πάντα ίδιο...
Μια "κερδοφόρα" τρύπα στο νερό...
..........................
Κερδοφόρα, γιατί ακόμα και απο αυτές τις στιγμές-εμπειρίες, έμαθα πραγματα...
........................
Εν κατακλείδι, αν και δεν νιώθω οτι έδωσα ρεσιτάλ αρθρογραφίας όπως τις περισσότερες φορές, αυτή η ανάρτηση είναι μια ανάρτηση "προσωπικής εκτόνωσης"
Το μότο μου είναι "καλύτερα στο blog παρα στο μπλοκ"
Γιατί θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή, κάποιος, κάποια ίσως πέσει πανω σε αυτό και πει "τι μαλακιες διαβάζω Θεε μου;".......
Ή απλά να πει "ακριβώς το ίδιο ζω/λεω κι εγώ..."
...............
Εννοείται πως οταν γράφω, δεν γράφω με προσχέδιο, αλλά ότι σκέφτομαι εκείνη την ωρα...
Γι αυτό πολλές φορές περνάω απο ενα θέμα σε αλλο...
Ή απλά έχει πολλές τελείτσες ενδιάμεσα.....
........................
Εν κατακλείδι του εν κατακλειδίου ( μπαμπινώτη κάνε μου μήνυση ) δεν θεωρώ οτι εχω αδικήσει κανέναν...
Οταν βρίσκονται δυο ξένοι και γίνονται "ενα", ο καθένας κουβαλάει τις "αμαρτίες" του, τις ανασφάλειές του...
Σε άλλους λειτουργεί συμπληρωματικά, σε άλλους ισοπεδωτικά...
Αλλοι έχουν μάθει να ζουν με αυτές και μπορούν να τις χειριστούν, άλλοι δεν μπορούν και τους καταπλακώνει....
.................
Πρόσφατα μια φίλη μου είπε...
"θέλω να έρθει ο άλλος και να μην χρειαστεί να μιλήσουμε καν...απλά να ξέρουμε οτι ο ένας είναι για τον άλλον...."
Εγω της είπα οτι αυτό μόνο στα όνειρα μπορεί να συμβεί...
Όλα θέλουν την προσπάθειά τους...
Ακόμα κι αν βρεθεί στον δρόμο σου αυτό το άλλο σου μισό...
Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια...
Για μένα η μόνη στιγμή που δεν χρειάζεται να μιλήσει κανείς, αλλά να ξέρεις 100% τι εννοεί το βλέμμα, είναι αφού έχει κατακτηθεί η εμπιστοσύνη, αφού υπάρξει ο απόλυτος -αμοιβαίος- σεβασμός, είναι η στιγμή που θα απολαμβάνεις την ΚΑΘΕ στιγμή μαζί του...
Αλλα για να φτάσεις μέχρι εκεί, απαιτεί πολλές θυσίες, πολλές αμοιβαίες υποχωρήσεις και ανιδιοτέλεια σε ότι κάνεις...
