The Tears of The Dragon...

Στην ζωη μας, συναντάμε ανθρώπους που μας αφήνουν κάτι απο την λάμψη τους ή κάτι απο την σκόνη τους...

και για τις δυο περιπτώσεις πρέπει να τους ευγνωμονούμε...

γιατί στο πέρασμά τους, μας αφήνουν σημάδια...

βαθιά...

που μας "μαθαίνουν" να μισήσουμε...

να αγαπήσουμε...

να εκτιμήσουμε...

να προδώσουμε...

να τσακιστούμε...

στην ζωή μας, ποτέ δεν θα πάρουμε ότι μας αξίζει στο απόλυτο...

πάντα θα δεχόμαστε χτυπήματα, πισώπλατα ή κάτω απο την μέση...

θα μάθουμε να μισούμε αδικίες...

να αγαπούμε στιγμές...

να εκτιμούμε πράξεις...

να προδίδουμε κανόνες...

να τσακίζουμε εγωισμούς...

------------------------------------------------

Τίποτα δεν είναι εύκολο...

Τίποτα δεν είναι δύσκολο...

όλα εχουν διαφορετική δυναμική...

πολλές παραμέτρους...

ξεχωριστές συνθήκες...

Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης...

Θέλει δουλειά για να αντιμετωπίσεις ολα τα παραπάνω... είτε στο σύνολό τους είτε το καθε ένα ξεχωριστά...

-----------------------------------

Κι όλα ξεκινάνε απο το αν θα πάρουμε την λάμψη ή την σκόνη, απο τους γονείς μας, τους φίλους μας, τους συντρόφους μας...

...................................

Ολα τα παραπάνω "παραδείγματα" στην πρώτη ενότητα, έχουν διττή σημασία...

είναι κάτι που μπορεί να συμβεί εξίσου και στις δυο περιπτώσεις...

[εγω απάντησα στην δεύτερη (να στο δώσω κι αυτό στο πιάτο;; καλα... ενότητα εννοώ)]

μένει να δώσεις εσύ τις δικές σου απαντήσεις...

-----------------------------------------------------

Θυμάσαι που σου είπα οτι για καιρό δεν ήμουν καλα;

Πως ένιωθα -κάτι σαν;- κατάθλιψη;

Θυμάσαι που σου είπα παλιότερα, στο χέρι μου είναι να το γυρίσω;

Νιώθω οτι γυρνάει...

πως;;;

Ζήτησα βοήθεια απο ειδικούς...

Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου...

Τόλμησα να μιλήσω σε φίλους...

Και οι φίλοι με βοήθησαν να αλλάξει η ψυχολογία μου... 

.....................

Μετά απο  Α Π Ε Ι Ρ Ο  χρόνο μπορώ να πω οτι  Ν Ι Ω Θ Ω  και παλι...

και είναι ενα απο τα  Π Ι Ο  σημαντικά γεγονότα που μου έχουν συμβεί...

Νιώθω ζωντανός....

κι αυτό είναι πραγματικά... ανεκτίμητο...

.................

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φίλε αναγνώστη,

εσύ που απαντάς "Ολα καλα" αλλα τίποτα δεν είναι...

που εισαι η ψυχή της παρέας, αλλα μέσα στο σπίτι νιώθεις να σε καταπλακώνει η μαυρίλα..

σε ικετεύω....

Ζήτα βοήθεια...

Τόλμησε να μιλήσεις...

Δούλεψε με τον εαυτό σου...

Εμπιστέψου τους φίλους σου... 

( υπενθυμίζω οτι μπορείς αν θέλεις να επικοινωνήσεις και μαζί μου όποτε εσύ το επιθυμείς)

.................................................................................

και πριν σε αφήσω πάλι (μέχρι να σε ξαναπιάσω)

ας προσπαθήσουμε να είμαστε η λάμψη σε αυτούς που συναντάμε στην ζωή μας...

δεν ξέρεις...

μπορεί να αγγίξεις με κάποιον τρόπο την ψυχή τους και να τους δώσεις ελπίδα...

η ακόμα καλύτερα...

να νιώσουν...

------------------------------------------------------

ο Θεός (μη ρωτάς ποιός Θεός...ενας είναι ο Θεός...) είχε γράψει κάτι στίχους που περικλείει  ολα τα παραπάνω,  περί φοβίας, παιδικό τραύμα, σκόνη, λάμψη, ελπίδα, τόλμη... (ετσι λεω εγω...)

δώσε βάση....

For too long now There were secrets in my mind For too long now There were things I should have said In the darkness I was stumbling for the door To find a reason To find the time, the place, the hour Waiting for the winter sun And the cold light of day The misty ghosts of childhood fears The pressure is building and I can't stay away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Where I was I had wings that couldn't fly Where I was I had tears I couldn't cry My emotions Frozen in an icy lake I couldn't feel them Until the ice began to break I have no power over this You know I'm afraid The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Slowly I awake, slowly I rise The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me

With A Little Help From My Friends...

Στην τελευταία ανάρτηση, έγραψα για ενα αίσθημα κατάθλιψης - μιζέριας, που ειχα έντονα για αρκετο διάστημα 

Πολλοί οι λογοι που μου το έβγαλαν αυτο στην επιφάνεια

Περα απο τους δικους μου δαίμονες, ειχα (και εχω ακομα ) και την κατάσταση που επικρατεί (οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικότερα) στον κοσμο...

Στρατιώτες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καμαρώνουν

Πολιτικοί να τσεπώνουν κονδύλια, να ελέγχουν δικαστικά συστήματα και να μας κουνάνε το δάχτυλο

Αλλοι να παίρνουν οπλο και να σκοτώνουν αδιακρίτως

Αλλοι να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ( κάποιες να σκοτώνουν τους συζύγους τους) και μετα να αυτοκτονούν (η και οχι)

Και περα απο ολα αυτα (κι αλλα τοσα) να μαθαίνουμε οτι κάποια παιδιά που δεν αντέχουν την πίεση για επιτυχία, την αδικία γύρω τους και την ΜΗ σύνδεση με τους δικους τους, αποφασίζουν να πέσουν στο κενο...

Για τα παραπάνω, δυστυχώς δεν ειναι κατι που εγω κι εσυ μπορούμε να αλλάξουμε

Για το τελευταιο ομως... ΜΠΟΡΟΥΜΕ

και ΔΕΝ πρεπει να μενουμε αμέτοχοι

Εσυ γονεα...

Το παιδι σου εχει την αναγκη της φροντιδας, την αισθηση της προστασιας, την εγκριση της αποδοχης σου...

Φτανει με τις προσδοκιες σου... 

Σταματα να του φορτωνεις/μεταφερεις τις δικες σου ενοχες και αποτυχιες.. 

Οφειλουμε να ειμαστε εκει, παροντες... Να καθοδηγουμε, να υποστηριζουμε

Κανενα παιδι δεν θα παραπονεθει γιατι ετρωγε 4 φορες την εβδομαδα μακαρονια, αλλα θα του μεινει για παντα η απουσια ποιοτικου χρονου μαζι του...

Το χασμα της ΜΗ ουσιαστικης επικοινωνιας....

Την παραλογη κριτικη...

...........

Φτανει με τον κυνισμο και τον εγωκεντρισμό ...

Δειξε λιγη ενσυναισθηση...

Εσυ φιλε/συντροφε...

Τράβηξε λιγο το βλέμμα απο το κινητο σου και δες διπλα σου τον ανθρωπο που ψαχνει για συνδεση, για κατανοηση και μια κουβεντα με ειλικρινεια...

...........

Δεν λεω οτι μπορεις να σωσεις τον κοσμο...

Τον διπλανο σου ομως, μπορεις...

........

Μην μενεις στην απαντηση "Ολα καλα", οταν ρωτας "Πως εισαι;"

απο τις 100 περιπτωσεις στις 99 δεν θα σου πουν "Δεν ειμαι καλα..."

.......

Οταν "βλεπεις" τον αλλον, στασου λιγο διπλα του...

Ακομα κι αυτο βοηθαει...

..........

Αν εσυ φιλε μου, που ετυχε να διαβαζεις αυτο το κειμενο, εισαι απο την αλλη πλευρα της ιστοριας, αυτος που παλευει και βουλιαζει καθε μερα μεσα του, ΤΟΛΜΗΣΕ να μιλησεις με φιλο, με συναδελφο, με συγγενη, με τον οποιονδηποτε... ακομα και με μενα (εχεις το ελευθερο οποτε εσυ επιθυμησεις)

Ειμαι εκει που εισαι κι εσυ... σε νιωθω

Για πολλα χρονια ελεγα αυτο το "Ολα καλα"

Μονο εγω ηξερα οτι δεν ηταν...

Τολμησα ομως και καποια στιγμη μιλησα...

Και ο ενας που το μοιραστηκα, εγιναν δυο, τρεις...εγιναν δεκα...

Μην σκεφτεσαι οτι θα γινεις βαρος... μην σκεφτεσαι οτι θα σε λυπηθουν...

Μη φοβασαι να μιλησεις για οτι σε βασανιζει...

Η αδυναμια σου να γινει δυναμη αδερφε μου...

........

Θα σου πω και κατι ακομα πριν κλεισω αυτη την αναρτηση...

Οταν με το καλο θελησεις να μιλησεις με καποιον πιο ειδικο απο μενα η απο φιλο, υπαρχουν γραμμες βοηθειας..

Το 10306 ....24/7... (ψυχοκοινωνικη υποστηριξη)

Το 15900  24/7 (για γυναικες, θυματα εμφυλης βιας)

Το 11528 (οχι 24/7) (ψυχολογικη στηριξη)

Το 1018 ..24/7... (προληψη αυτοκτονιας)

Το 1056  ..24/7.. (παιδια, εφηβους, γονεις)

........

Για κλεισιμο θελω να σας πως η ψυχολογια μας, τα προβληματα μας, ειναι μεταβλητες , μπορουν να αλλαξουν η να μας δωθει η ευκαιρια να λυσουμε η να αντιμετωπισουμε ,το οποιοδηποτε δυσκολο θεμα μας εχει προκυψει ...

Μεινε δυνατος φιλε μου

My Friend Of Misery (?)

Είσαι ακόμα εδώ, ζωντανό...(;)

Χρόνια τώρα, πέρασες, περνούσες και θα περνάς φουρτούνες...

Θα μου πεις (και με το δίκιο σου) "Ποιος δεν περνάει;"...Σαφώς...΄

Αλλά εδώ, είναι το blogοσπιτάκι μου...

Γράφω για μένα.....

Σκέψεις, προβληματισμούς, χαβαλέ και τα αγαπημένα μου photosongs...

Σήμερα, μετά απο μεγάλη προσμονή και τεράστια αναμονή, ήρθε η ώρα να ξαναγράψω..

Αυτή την φορά χωρίς κάτι συγκεκριμένο...φλου... 

Όπως ο Μπάμπης....

.......................................................................................................

Αν κάτι θέλω να μοιραστώ μαζί σου, είναι πως το τελευταίο διάστημα νιώθω "κενός"...

Άδειασα...

Και μια μελαγχολία (;) μια κατάθλιψη (;) σαν να έχει απλωθεί απο πάνω μου κι αυτό με κάνει μίζερο (σε σχέση με αυτό που ήμουν τουλάχιστον)

Μίζερο με την έννοια, πως κάποιες "απολαύσεις" πλέον δεν τις κυνηγώ, δεν με "τραβάνε".

Θα προτιμήσω να κάτσω σπίτι, μόνος...

Το μόνο που με κάνει να νιώσω ζωντανός και πάλι, είναι οι ώρες, οι στιγμές, που θα έχω με τους γιους μου...

Και μετά πάλι τα ίδια...

Δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά 

Μιζέρια ή ρουτίνα;

Ρουτίνα ίσως να είναι κάτι που, ναι μεν, επαναλαμβάνεται, αλλά έχεις διάθεση...για το οτιδήποτε...

Μιζέρια όμως σημαίνει ανέχεια, φτώχεια, απαισιοδοξία και γκρίνια... (τουλάχιστον έτσι λεει το Wiki)

Βάσει όμως όσων λέει ο φίλος μου ο James, η μιζέρια είναι μια οντότητα, που της αρέσει να σε κρατά συντροφιά... απομονωμένο, αποκομμένο απο τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς/κανείς να μπορεί να ακούσει τις "κραυγές" σου...

Μέχρι ενα σημείο, πιστεύω οτι ισχύει αυτό και θα συμφωνήσω μαζί του, γιατι ο James ξέρει...

Δεν ξέρω αν το είχα πάντα μέσα μου και απλά τώρα είναι πιο έντονο λόγω των καταστάσεων, αλλά έχω την αίσθηση πως θα το "γυρίσω" το παιχνίδι ξανά...

............................................................................................

Όπως και να έχει, για να το γενικεύσω λίγο, όλοι μας έχουμε ανάγκη να ακουστούμε, αλλά και να ζητήσουμε βοήθεια είτε απο φίλους είτε απο ειδικούς.

Μην υποβαθμίζεις την οποιαδήποτε κατάσταση κι αν περνάς.

................................................................................................

Αποδεχόμαστε το ποιοι και τι είμαστε, αλλά το μυστικό εδώ είναι, να μην περιμένεις απο κανέναν αποδοχή γι αυτό που είσαι, γιατί εκεί είναι -πιστεύω- το λάθος που κάνουμε και απογοητευόμαστε, να περιμένουμε απο τους άλλους την αποδοχή (όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος). Γιατί ακόμα και μέσα στην ίδια σου την οικογένεια , δικοί σου άνθρωποι, (ίσως) να μην μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν...

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η αλήθεια είναι αυτή... ζούμε ανάμεσα σε αμέτρητο/άπειρο κόσμο, αλλά στην ουσία, είμαστε/υπάρχουμε μόνοι μας...

Επιβάλλεται να σε αγαπήσεις, να σε αποδεχτείς....

Είναι θέμα επιβίωσης...όσο  δραματικό κι αν σου φαίνεται

.............................................................................................

Για πρώτη ανάρτηση, μετά απο χρόνια, καλά (δεν) πήγε αυτο....

.............................................................................................

Θα τηρήσω την αρχή μου (να μην κάνω μακροσκελή αναρτήσεις) και θα κλείσω αυτή την "μίζερη" ανάρτηση με δυο αναφορές...

Μια αυτή...

"Υπάρχει μόνο μια ηδονή: Να είσαι ζωντανός. Όλα τα άλλα είναι μιζέρια" Τσέζαρε Παβέζε

Και μια αυτή...

Metallica - My Friend Of Misery

You just stood there screaming

Fearing no one was listening to you

They say the empty can rattles the most

The sound of your own voice must soothe you

Hearing only what you want to hear

And knowing only what you’ve heard

You

You’re smothered in tragedy

And you’re out to save the world

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You still stood there screaming

No one caring about these words you tell

My friend, before your voice is gone

One man’s fun is another’s hell

These times are sent to try men’s souls

But something’s wrong with all you see

You

You’ll take it on all yourself

Remember, misery loves company

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You just stood there screaming

My friend of misery

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας (part 2)

Η μέρα ήταν παραδόξως ήσυχη σήμερα...

Προσωπικά άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα...

Κι αυτό γιατί μίλησα, ανοίχτηκα...

Γιατί φίλοι και φίλες μου με βοήθησαν με τον τρόπο τους...

Μια ενθαρρυντική κουβέντα, ενα βίντεο με κάποιο μήνυμα, μια συμβουλή...

............................

Κι απόψε, έκατσα και διάβασα κάτι τις παραπάνω για το θέμα...

Όλοι καταλήγουν εκεί... ΜΙΛΑ

Δεν γνωρίζω αν κάποιος ή κάποια απο εσάς έχει περάσει κάτι ανάλογο, αλλά θα σας πω εγώ...

Δεν ήταν εύκολο να κάνω ούτε καν αυτό... να μιλήσω...

Ακόμα κι αν με στρίμωξαν για να πάρουν μια κουβέντα...γιατί...για ποιόν λόγο είμαι/φαίνομαι έτσι...το γυρνούσα στην πλάκα..άλλαζα κουβέντα...

Δεν είμαι απο αυτούς που έχουν μάθει να "γκρινιάζουν" ή να "κλαίγονται" για τα θέματα τους και να φορτώνομαι...

Βέβαια, απο την άλλη, είναι τελείως λάθος αυτό...

Το καταλαβαίνω γιατί όταν βλέπω σε φίλο/η πως κάτι τρέχει...δεν θα τον/την αφήσω σε ησυχία μέχρι να μου ανοιχτεί...

Γιατί κάποιοι είναι διακριτικοί...

..................

Έχω κάνει και σε αυτό κάποια βήματα και αρχίζω και μιλάω λίγο πιο ανοιχτά για στενάχωρα θέματα...

..................

Όμως εδώ είναι ένα άλλο θέμα...

Πιο σκοτεινό και βαθύ...

................

Δεν θα πω περισσότερα εγώ...

Θα αφήσω εδω κάποια βίντεο που έχουν βασικό θέμα την κατάθλιψη... (όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το ψάξει και παραπάνω)

Εγώ μόνο να πω κλείνοντας πως αφού για μήνες είχα κλειστεί στο καβούκι μου...ακόμα κι αν για λίγο έβγαλα λίγο το κεφάλι μου απο αυτό... έστω κι αν φαινόμουν στους έξω, καλά... όταν έμενα μόνος...δεν ήμουν...

Απέραντη μοναξιά...

Εν μέρη την προκάλεσα κι εγώ...

Αλλά πάντα χαιρόμουν όταν έβλεπα ένα μήνυμα απο τον κολλητό μου, πάντα χαιρόμουν με ένα τηλέφωνο απο μια φίλη, πάντα απολάμβανα μια βόλτα για καφέ...και πάντα αλλάζω επίπεδο όταν εχω τα παλικάρια μου δίπλα μου...

Παρ'αυτά, όταν γυρνούσα σπίτι...κενό....αυτό όμως, άρχισε να αλλάζει μέσα μου όταν ξεκίνησα να ανοίγομαι... να λέω κοφτά κοφτά τι με απασχολεί...

Και να το βίντεο με το μήνυμα...και να η συμβουλή...και να η ενθαρρυντική κουβέντα...

Και να η διάθεσή μου να αλλάζει...

Είναι πραγματικά σπουδαίο να νιώθεις ότι έχεις κάποιον (όσο κοντά ή μακρυά κι αν είναι) δίπλα σου...ακόμα κι αν για τον άλλον μπορεί να είναι ένα τίποτα για να κάνεις μια τέτοια κίνηση, ακόμα ακόμα και να το δει σαν "υποχρέωση"...για μένα, αν, το να μιλήσω, να ανοιχτώ, ήταν το πρώτο βήμα για να βγώ απο αυτή την κατάσταση, η αντιμετώπιση και η βοήθεια που πήρα απο αυτούς/ες ήταν ενα άλμα για την επαναφορά στην ζωή μου...

Σας ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Τις προάλλες είχα μια κουβέντα με μια φίλη και σε κάποια φάση αναφέρθηκε η εξής ατάκα "...συναισθηματικά ανώριμοι..."

Αυτή την ατάκα την είχα ακούσει και απο τον κολλητό μου...

Παραδέχομαι οτι είμαι συναισθηματικά ανώριμος, γιατί υπάρχουν συναισθηματικά κενά απο την παιδική μου ηλικία, που προσπαθούσα χρόνια ολόκληρα να τα καλύψω με λάθος τρόπους και λάθος επιλογές.

Ποτέ δεν ένιωσα αυτό το κενό να συμπληρώνεται απο τους δικούς μου (που εξ'αρχής απο αυτούς θα έπρεπε να νιώθω συναισθηματικά ασφαλής αλλά εις μάτην...)

-προς φυγή παρεξηγήσεων, η μητέρα μου με όσες δυνάμεις είχε μου πρόσφερε ότι μπορούσε για να με μεγαλώσει και να με αναθρέψει... χωρίς όμως αυτό να καλύπτει την παραπάνω μου (συναισθηματική) ανάγκη... Για τον πατέρα μου ούτε λόγος αφού απο τα 35 χρόνια που τον έζησα, ζήτημα να ήμουν μαζί του 2 με 3 χρόνια συνολικά-

Έχοντας λοιπόν σαν τραγική -συναισθηματικά- φιγούρα την μητέρα μου (όσο και αν αυτό με απομάκρυνε απο αυτή) με τραβούσαν εξίσου "τραγικές" -συναισθηματικά- γυναικείες φιγούρες (Οιδίποδα είσαι εδώ;)

Γνωρίζοντας πως η κατάληξη της όποιας σχέσης με αυτές τις φιγούρες, θα ήταν καταστροφικές, ίσως μέσα μου ένιωθα πως κάπως έτσι να καλύψω εγώ το κενό που έβλεπα στην μητέρα μου, και κάπως έτσι να γέμιζα κι εγώ το δικό μου κενό...

Μόνο που ποτέ δεν λειτούργησε αυτό....

Έχοντας αυτό το background σαν συναισθηματικό "ξεκίνημα" -και μη έχοντας κάποιον να με συμβουλέψει (εναν πατέρα λόγου χάριν)  για τα "τι να κάνεις" και "τι να μην κάνεις"- προσπάθησα στην αρχή να "αυτολυτρωθώ" κάνοντας πολλές "δοκιμές" στις σχέσεις μου...

Κάποια βήματα είχαν γίνει....

Πρώτα απ'όλα κατάλαβα ποια είναι η ρίζα του κακού....και αυτό, το να αναγνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα, είναι το πρώτο βήμα για να κατευθυνθείς προς την λύση...

Υπήρχαν κάποια σοβαρά πισωγυρίσματα, οπότε κάπου εκεί, ένιωσα την ανάγκη να πάω σε κάποιον ειδικό για αυτές τις περιπτώσεις... σε εναν ψυχολόγο...

Μετά απο συστάσεις βρήκα μια ψυχολόγο με την οποία έκανα 4-5 συνεδρίες, κάνοντας όμως ενα μεγάλο άλμα προς την "ψυχική μου ανακούφιση"....

Σαφώς και δεν ήταν μόνο αυτό το συναισθηματικό κενό που ένιωθα απο τους -συναισθηματικά- απόντες γονείς μου... αλλά η αρχή έγινε....

..........................................


Φτάνοντας στο σήμερα, θεωρούσα πως έχω αφήσει πίσω μου αυτή την συναισθηματική ανωριμότητα...

Έλα όμως που φάνηκε πως το καλύτερο μου το είχα φυλάξει για το τέλος....

Στην ίσως πιο ανώριμη σχέση μου, έκανα ότι δεν είχα κάνει όταν ήμουν έφηβος....

Νόμισα πως δίνοντας "λευκό χαρτί", "άνευ όρων παράδοση" και απεριόριστη εμπιστοσύνη θα υπάρξει μια υγιής σχέση....

-ήταν μια ακόμα αποτυχημένη "δοκιμή"

Προσπαθώντας να καλμάρω κάθε της ανησυχία, κάθε της ζήλια, κάθε της ανασφάλεια, δίνοντας και θυσιάζοντας ότι ήθελε και δεν της άρεσε, το μόνο που κατάφερα ήταν να απομακρύνω φίλους και -κυρίως- φίλες απο δίπλα μου....

-Εννοείται ότι το φταίξιμο το ρίχνω στον εαυτό μου... -

(Προσοχή λοιπόν νεαρέ μου αναγνώστη ΜΗΝ κάνεις ότι μόλις διάβασες απο μένα... Δεν ικανοποιούνται με ΤΙΠΟΤΑ σε αυτά τα θέματα...-κάποια στιγμή θα γράψω κάτι πιο κάφρικο για αυτό...- αλλά προς το παρόν για tips μπες εδώ και καλή τύχη)

......................

Έχει εδώ και μήνες που την σκεφτόμουν με την αίσθηση της νοσταλγίας...

Ένιωθα οτι μου έλειπε....

Είναι ο κυριότερος λόγος που ένιωθα μελαγχολία...με μια δόση κατάθλιψης...

Και για να επανέλθω στο κυρίως θέμα μας (ποιο θέμα μας..; )

Σκεπτόμενος όλα τα παραπάνω, και τόσα άλλα που δεν είναι της παρούσης, έκανα εναν συνειρμό...

Πως βρισκόμενος σε μια σχέση που δεν λειτουργεί αλλά δεν την τερματίζεις, ή ακόμα ακόμα κι αν έκανες το βήμα και έδωσες ένα τέλος σε αυτή, αλλά την "αναζητάς" -ενώ γνωρίζεις πως μόνο καλό δεν θα σου κάνει- κάποιοι θα το χαρακτήριζαν "μαζοχισμό"... εγώ θα το χαρακτηρίσω σαν "σύνδρομο της Στοκχόλμης"...

Υπερβολικό;;;

Δεν νομίζω.....

Και εξηγούμαι...

Χάνοντας ξανά τον εαυτό μου σε μια τέτοια σχέση,(δίνοντας απεριόριστο χώρο, ελευθερία ελέγχου σε προσωπικά δεδομένα κτλ) δεν γινόταν να μην αντιδράσει το Εγώ μου (βλέποντας πως οι όποιες προσπάθειες πέφτουν στο κενό) για να επανέλθει αυτή η ταυτότητα που είχα παιδευτεί  χρόνια για να την αποκτήσω...

Και ανακτώντας αυτή την ταυτότητα -σαν δράση για το ταίρι- υπάρχει και η αντίδραση απο την άλλη μεριά... με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι τσακωμοί και εν τέλει να έρθει ο χωρισμός...

Κι εδώ έρχεται το σύνδρομο που είπα παραπάνω...

Όταν έχω θυσιάσει τόσα για το ταίρι μου, όταν έχω χάσει τόσο απο τον εαυτό μου, υπάρχει μια παράδοση σε αυτό (το ταίρι)...ενα δέσιμο...-όσο οξύμωρο και να ακούγεται.

Υπάρχει ενας οίκτος προς αυτό, γιατί θέλω να το βοηθήσω να πατήσει στα πόδια του, να καλύψω δικά μου συναισθηματικά κενά...και είναι διπλή η απογοήτευση, γιατί δεν εκτιμήθηκε, γιατί δεν πέτυχε...

Εγωιστικό αλλά και αλτρουιστικό... (οξύμωρο #2)

................


Παραδομένος άνευ όρων, είναι επόμενο να υπάρξει "κακομεταχείριση"

-Το 90% -αν δεν λέω λίγα- του κόσμου, αν το αφήσεις ανεξέλεγκτο θα σε κακομεταχειριστεί -

(το 1974 είχε γίνει μια perfomance απο την Marina Abramovic (Rhythm 0) για αυτή την άνευ όρων παράδοση...αν δεν το γνωρίζεις ρίξε μια ματιά εδώ.. )

.....................


Η Ζωή Αργύρη έγραψε για το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο psychorropia.gr "Εξάρτηση, τοξική αγάπη, συναισθηματική αποστασιοποίηση από το βαθύτερο «εγώ» : αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το τρίπτυχο των εθιστικών διαπροσωπικών σχέσεων που δραπετεύουν από τα πλαίσια της υγιούς έκφρασης της αγάπης και της οικειότητας και εμφορούνται το προσωπείο της υπερβολικής αγάπης που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αμυντικός μηχανισμός που συνδέεται άρρηκτα με βιώματα της παιδικής ηλικίας."


Θέλει δύναμη να παραδεχθείς ότι είσαι αδύναμος...

Θέλει κότσια να κοιτάξεις κατάματα τα ελαττώματά σου...

Τις ατέλειές σου...

Θέλει τόλμη να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά και να πετύχεις την σημαντικότερη νίκη σου...

Όπως λέει και ενα γνωμικό "επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"

....................

Κάτι τελευταίο....

Αυτό δεν έχει σχέση με σένα....δεν έχει σχέση με κανέναν άλλον...

Έχει να κάνει με μένα και τι μαθήματα έχω πάρει στην ζωή.

Όπως έχω πει πολλάκις, αυτό είναι το blogόσπιτό μου...

Η ψυχανάλυση μου...

Κι αν επιτρέπω να εκθέτω τον εαυτό μου στο internet είναι γιατί ίσως κάποιος/α εκεί έξω, βρει εδω κάτι απο τον χαμένο του εαυτό...

Longing...

Ο σκοπός της δημιουργίας αυτου του blog ήταν κυρίως για ψυχοθεραπευτικούς λόγους...

Να εκφράζομαι μέσα απο αυτό το μέσο με μια πιο προσωπική ματιά

Κάποιες στιγμές πετάω και καμιά χαζομάρα για το copyright...

Άλλες φορές ανεβάζω άρθρα που αναδεικνύουν καταστάσεις για τις οποίες δυσανασχετώ ή γιατί κάποια με εκφράζουν.. αλλά και πάλι.. για το αρχείο...

Άλλος τρόπος έκφρασης είναι μέσα απο την μουσική ή την φωτογραφία... και τα τελευταία χρόνια και τα δύο μαζί, αφού τα συνδυάζω με το photosong tag μου (copyright)

.........................

Είναι όμως και κάποιες στιγμές, που θέλω να μοιραστώ τις αγωνίες και τους προβληματισμούς μου...

Δεν το κάνω συχνά - εως καθόλου - γιατί δεν θέλω να κουράζω με μακρόσυρτες αναρτήσεις και ίσως ανούσια θέματα για κάποιους απο εσας που μπορεί να το δείτε τυχαία...

..........................

Εδώ και καιρό, έχω μέσα μου τόσα που θέλω να γράψω - ακόμα κι αν δεν διαβαστούν απο κανέναν - και όλο τα έβαζα στην αναμονή...

Ήρθε όμως η ώρα και η στιγμή να βγάλω το πέπλο της αναβλητικότητας και να αρχίζω επιτέλους να δίνω συχνότερη πνοή στο blogοσπιτό μου, ακόμα και με ανούσια, ανόητα ή ακόμα και πιο βαριά θέματα και σκέψεις...

Και όπως ο κάθε αναβλητικός άνθρωπος που σέβεται τον αναβλητικό εαυτό του, σήμερα που είναι 1η του μηνός ( καλό μήνα ) παίρνω μια βαθιά ανάσα και προσπαθώ να με πείσω να κάνω βήματα μπροστά...

Κι ένα απο αυτά είναι - οπως καταλάβατε - να γράφω ότι στραβό, κουλό, ανόητο με απασχολεί στο blogόσπιτό μου...

Πάμε λοιπόν...

...............................

Περνάω μια περίοδο περίεργη...

Μια μίξη απογοήτευσης και μοναξιάς που ίσως σαν άθροισμα να καταλήγει σε κατάθλιψη...

Δεν είμαι σίγουρος για το τελευταίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι ενώ είχα δίπλα μου ανθρώπους που έδειχναν ενα ενδιαφέρον για μένα, δεν ένιωθα καλά και με τον τρόπο μου τους απομάκρυνα απο κοντά μου...

Ενώ αποζητώ την συντροφικότητα, την παρέα και τον χαβαλέ, όταν μένω μόνος σπίτι...η απεραντοσύνη της μοναξιάς με καθηλώνει...

Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, ίσως να φταίει το γεγονός οτι έχω εσφαλμένα -στο πίσω μέρος του μυαλού μου- ανοιχτές πόρτες και αυτές πρέπει να κλείσουν... με τον εναν ή τον άλλο τρόπο.

Καταλαβαίνω πως αλλιώς δεν μπορώ να προχωρήσω. 

.....................

Δεν εχω μάθει να μιλάω για μένα για τέτοιες καταστάσεις και μου φαίνεται περίεργο...

Συνήθως κάνω τον χαβαλέ μου και κάπως ετσι το καλύπτω

Δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης το όλο θέμα...

Είμαι φύσιν αισιόδοξο άτομο... θα περάσει... απλά θέλει τον χρόνο του...

Εξ'άλλου το οτι τα γράφω είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας

Καλή -καινούρια μου- αρχή

Να σε προσέχεις