Οιδύπους τύραννος.....

Χθες είχα την τύχη να πάω στο Θέατρο Δάσους για να παρακολουθήσω την τραγωδία του Σοφοκλή "Οιδίπους Τύραννος" με τον Χειλάκη στον ρόλο του Οιδίποδα τον Μαρκουλάκη σε ρόλο Ιοκάστης Τειρεσία και βοσκού και τον Σαπουντζή στον ρόλο του Κρέωνα...

Η σκηνοθεσία του Γκραουζίνις, ήταν πολύ μοντέρνα και μετέφερε το έργο σε άλλο πλαίσιο... Με χορό και τραγούδια -που ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενα- αλλά και με  χειροκίνητα σκηνικά που "μετέφεραν" τους πρωταγωνιστές εντός κι εκτός σκηνής... Πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή του...

Απο ερμηνείες θα είμαι αυστηρός και θα πω ότι ναι μεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και τολμώ να πω ότι υπήρχαν στιγμές που είχα μεταφερθεί σε άλλη εποχή, αλλά κάπου μέσα μου μου άφησαν την εντύπωση ότι θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν και καλύτερα....

Γενικώς δεν έχω αντίρρηση να βάλω εύκολο 7....

Θα ήθελα ας πούμε να είχα προλάβει έναν Κατράκη σε αυτό το έργο... είμαι σίγουρος ότι θα ανατρίχιαζαν και τα φρύδια μου...

Ίσως να φταίει και ο κόσμος που δεν εχει μάθει ακόμα να σέβεται ΚΑΙ τον καλλιτέχνη αλλά ΚΑΙ τον θεατή που πήγε εκεί να ψυχαγωγηθεί και με χαζόγελα και κινητά να χτυπάνε με έκαναν να χάσω κάτι απο την μαγεία της παράστασης...

Τέλος πάντων -αν υπάρχει αυτή η έκφραση ΦΦΦ- ελπίζω όποτε παρουσιαστεί στην πόλη σας -με αυτούς ή με άλλους ηθοποιούς- να αρπάξετε την ευκαιρία και να την παρακολουθήσετε...

Σαν το αρχαίο θέατρο βέβαια δεν είναι... αλλά κι αυτή η ματιά αξίζει να τιμηθεί...

Για το έργο και το κείμενο 10/10

Για ερμηνείες 7/10 για το γνωστό τρίο 8/10 για το άγνωστο υπόλοιπο cast

Για τον ενοχλητικό κόσμο γύρω μου 1/10

Θα σε δώ ξανά του χρόνου...

Άλλη μια βραδιά θεάτρου...

Αυτή την φορά στην παράσταση "Θα σε δω ξανά του χρόνου" με τους Θοδωρή Αθερίδη και Γωγώ Μπρέμπου

Τα ονόματα είναι "δυνατά" και σε γεμίζουν με προσδοκίες...

Θα δω έμπειρους ηθοποιούς -σκέφτομαι- και σίγουρα ενα πολύ καλό επίπεδο υποκριτικής...

Καμπανάκι...

Ετοιμάζομαι...

Δεύτερο καμπανάκι...

Ανυπομονώ...

Τρίτο καμπανάκι..

Ξεκινάμε...

Ο Θοδωρής και η Γωγώ μας "βάζουν" στο πνεύμα του έργου με μια μικρή περίληψη...

Ανεβαίνουν στην σκηνή και αρχίζουν....

Τα πρώτα λεπτά είχαν κάποιο ενδιαφέρον -μέχρι να μπεις στο πνεύμα- αλλά απο ενα σημείο και μετά, το έργο αρχίζει και ατονεί...

Αυτό δεν είναι "κοιλιά"...αυτό είναι μπυροσκεμπές!

Δυστυχώς κανένα ενδιαφέρον μέχρι το τέλος...

Ίσως κάποια αναλαμπή όταν ο Θοδωρής χάνει τον γιό του και εκεί γίνεται το έργο κάπως δραματικό, αλλά απο δράμα ο Θοδωρής....δράμα...

Την δική μου την ζωή να κάνω έργο, πιο ενδιαφέρον θα είχε στο κοινό... -ψώνιοοοο-

Το σενάριο ήταν τόσο αδιάφορο, τόσο ανιαρό, που κάποιες ατάκες του στυλ
-"Ο άντρας μου είναι καλός και γεροδεμένος" με απάντηση
-"Ε να, αυτό τώρα δεν ήθελα να το μάθω"
σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια!!!

Σε κανένα σημείο του έργου δεν κάνουν παιχνίδι με το κοινό -που στο θέατρο οι ηθοποιοί έχουν να λένε ότι αυτό είναι το αλατοπίπερο- μένουν κολλημένοι στο σενάριο και δεν δείχνουν καμία προσπάθεια -ακόμα κι όταν δεν έχουν ατάκα να πουν- να το κάνουν πιο ενδιαφέρον... κι αυτό με ξενέρωσε...

Ο Θοδωρής...όπως τον ξέρεις...

άνετος και..γνώριμος...

Όπως έχει παίξει στο "Σ'αγαπώ - Μ'άγαπάς" όπως τον βλέπουμε στο "Επιστροφή στο σπίτι"...ε... αυτό βλέπεις και εκεί...

Καμία διαφορά...

Αυτό βέβαια εμένα...δεν με ενθουσίασε και πολύ...

Ειδικά στα δραματικά μέρη του έργου.........

Δεν το μου το μετέδωσε...

Ίσως να μην το έχει...

Η Γωγώ, ίσως να προσπάθησε περισσότερο απο τον Θοδωρή -έπρεπε να κλάψει σε 3-4 περιπτώσεις, δάκρυσε μεν, αλλά καθόλου πειστικό το αποτέλεσμα- γιατί ήταν και ο ρόλος της τέτοιος, αλλά και αυτή σε ρηχά νερά "ψάρεψε"...

Το σενάριο πέρα ότι ήταν κάπως πρωτοποριακό, αλλά...παντελώς αδιάφορο...

Δεν πίστευα ότι με τόση εμπειρία ο Θοδωρής πήγε και διάλεξε τέτοιο σενάριο για να το σκηνοθετήσει και να το παίξει...

Εν κατακλείδι...

Για το πρωτότυπο του σεναρίου (5/10)

Για το ίδιο το σενάριο (2/10)

Για Θοδωρή και Γωγώ από (6/10)

Θα σε δω ξανά του χρόνου....;

Εγώ μάλλον όχι...

Η κατάρα της Ίρμα Βέπ

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και τελευταία κυνηγάω θεατρικές παραστάσεις....

Ευτυχώς δηλαδή....

Γιατί η τελευταία που είδα ήταν "Η κατάρα της Ίρμα Βέμπ" με τους Γεράσιμο Γεννατά και Αντώνη Λουδάρο (συγνώμη αλλά δεν βρίσκω βιογραφικό για τον Αντώνη) και μπορώ να πω ανεπιφύλαχτα ότι ήταν η καλύτερη παράσταση που έχω δει ΠΟΤΕ...

Απολαυστικοί οι ηθοποιοί σε όλους τους ρόλους τους -ο καθένας έχει απο τρεις-τέσσερις χαρακτήρες- δίνουν πραγματικά ΡΕΣΙΤΑΛ ερμηνείας -ο Γεράσιμος δε ειδικά στα δραματικά κομμάτια του έργου είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ- με ταχύτατες εναλλαγές σε κουστούμια που απορεί κανείς αν πραγματικά είναι ο ίδιος και τέλος οι αυτοσχεδιασμοί μεταξύ τους -αλλά και με το κοινό- δεν σε αφήνουν σε καμία φάση να βαρεθείς, να ασχοληθείς με κάτι, να κοιτάξεις αλλού ρε αδερφέ... σε μαγνητίζουν με όλη τους την παρουσία...

Υπήρχε ενας επαγγελματισμός σε όλα τους...

Μα το καλύτερο απο όλα -για μένα προσωπικά- ήταν πως όταν τελείωσε η παράσταση, κατέβηκαν στο κοινό, έπαιξαν μαζί του και τέλος, έμειναν στην έξοδο για να χαιρετίσουν ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ όσους τους τίμησαν με την παρουσία τους... -εκπληκτικό... εμένα με κέρδισαν και με την ερμηνεία τους αλλά κυρίως με αυτή τους την στάση- έμειναν υπομονετικά να βγαίνουν φωτογραφία με όσους το επιθυμούσαν -πάντα με ευγενικό τρόπο...σαν πραγματικά να το ήθελαν και οι ίδιοι- και να τους πειράζουν με διάφορες αφορμές...

Για αρκετή ώρα μετά την παράσταση προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς συνέβη... Αυτό που συνέβη ήταν πως κέρδισα πάρα πολλά στην ψυχαγωγία μου -άλλο ψυχαγωγία άλλο διασκέδαση- αλλά και μια ηθική ευχαρίστηση που με το ταλέντο και την ευγένεια των ηθοποιών μου έδειξαν έμπρακτα πως σεβάστηκαν τα χρήματα που ξόδεψε ο καθένας απο το κοινό για να τους παρακολουθήσει.

Για να μην μακρηγορώ...σενάριο (8/10) ερμηνείες (20/10)

Εγγυημένη απόλαυση...εγγυημένη ψυχαγωγία...

Γεράσιμε...Αντώνη.... σας ευχαριστώ πολύ...

Όλα στον αέρα...

Χθες πήγα στο Αθήναιον να παρακολουθήσω το θεατρικό έργο ¨Όλα στον Αέρα"...

Μετά την κρυάδα που πήρα από την τελευταία μου απόπειρα με το οξύμωρο, πήγα λίγο κουμπωμένος...-είχε και μια ψύχρα εδώ που τα λέμε-

Μπαίνω μέσα, παίρνω την θέση μου...2 κουδουνάκια...και ξεκινάμε...

μέσα στην μικρή αίθουσα του θεάτρου υπήρχε ένα ζεστό κλίμα,και μια θετική αύρα...

Αλλά η θεατρική ομάδα των Theatrins εκτός ότι είχαν μαγνητίσει το βλέμμα μου με τις συνεχείς κινήσεις πάνω κάτω της σκηνής, είτε λέγοντας ατάκες είτε ακόμα κι όταν δεν είχαν τίποτα να πουν, με έκαναν να σκάσω στα γέλια αρκετές φορές (ο τθίφτηθ και καραμπουδουκλήθ Γιάννηθ Πάριοθ θα θαθ κάνει να λυθείτε από τα γέλια)...

Η αμεσότητά τους και η φυσική τους άνεση επί σκηνής με κέρδισαν από το πρώτο λεπτό...

Το σενάριο με αρκετές έξυπνες ατάκες -και φρέσκες- πολύ καλό (7/10) οι ερμηνείες των ηθοποιών (9/10) το απογείωσαν (απολαυστικοί όλοι τους...μπράβο τους)...αλλά............λίγο μου φάνηκε ρε γαμώτο...

Δεν πειράζει...έστω κι έτσι το ευχαριστήθηκα....δεν μπορώ να πω...

Το προτείνω σε όσους θα ήθελαν να περάσουν την περίπου μια ώρα ευχάριστα σε έναν τόσο ζεστό κι ευχάριστο χώρο...

Ανδρική νοημοσύνη...οξύμωρο...

Την Παρασκευή πήγα να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση "Ανδρική νοημοσύνη...οξύμωρο;" με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση...

Όταν είδα την αφίσα που διαφήμιζε την παράσταση δεν σκέφτηκα λεπτό για το αν θα πάω ή όχι... Έχω μεγάλη πίστη στο ταλέντο του Γεράσιμου -κυρίως απο τις ταινίες του, γιατί στο θέατρο δεν τον είδα ποτέ-...οπότε χωρίς να χάνω χρόνο, πήγα κι αγόρασα το εισητήριο...

Η προσμονή μου μεγάλη... Περίμενα πως και πως να έρθει η ώρα για να μπώ στην αίθουσα να πάρω την θέση μου και να απολάυσω την παράσταση...

Έρχεται λοιπόν η ώρα, ο κόσμος έχει σχεδόν γεμίσει την αίθουσα, και ξάφνου βγαίνει ο Γεράσιμος...

Απο το πρώτο λεπτό μέχρι και στο διάλειμμα φαινόταν σαν να προσπαθούσε να μαζέψει τον εαυτό του...δεν ήταν εκεί...χανόταν στην σκηνή, σαν να μην ήξερε που έπρεπε να σταθεί πάνω στην σκηνή...

Έλεγα...στο δεύτερο μέρος θα συνέλθει και θα μου αλλάξει την αρνητική αίσθηση που έχω...

Ξεκινάει το δεύτερο μέρος, ελαφρώς αλλαγμένος προς το καλύτερο, αλλά τελικά δεν μου άλλαξε την διάθεση...

Έκανε παιχνίδι με το κοινό -όχι σε μεγάλο βαθμό-, αλλά ούτε αυτό με έκανε να αναθαρρίνω..

Αυτά που με έκαναν να θυμάμαι την παράσταση με θετικό πρόσημο είναι ο Τζίμης -σε όλη του την παρουσία- και ο Ζαν Μισέλ... Τα υπόλοιπά ούτε που τα θυμάμαι...

Τελικά ίσως να μην έφταιγε κι αυτός, αλλά το φτωχό και παμπάλαιο σενάριο -που έχει αφήσει μέσα ατάκες που δεν φέρνουν φρεσκάδα αλλά απεναντίας βγάζει μια "μούχλα"-

Στο τέλος της παράστασης, στα αποχεραιτιστήρια, κι ο ίδιος ο Γεράσιμος, δεν φαινόταν να πίστευε ότι τα κατάφερε...

Δεν γνωρίζω αν το είδε και ο ίδιος ότι το σενάριο έχει αδυναμίες και ήταν αργά για να κάνει πίσω ή κάποια αλλαγή για να το κάνει πιο....φρέσκο.... αλλά σε μένα φάνηκε πως δεν το απόλαυσε...


Για να πω την μάυρη αλήθεια, ίσως να φταίω κι εγώ για την αρνητική κριτική μου, γιατί στο μυαλό μου έχω την -ανάλογη- παράσταση "caveman" με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη που ομολογουμένως ήταν ΥΠΕΡΟΧΗ... (10/10)

Στεναχωριέμαι πραγματικά που γράφω κάτι αρνητικό για έναν απο τους αγαπημένους μου Έλληνες ηθοποιούς, αλλά οφείλω -πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό και μετά σε όσους το διαβάσουν- να είμαι ειλικρινείς...

Η βαθμολογία μου για την παράσταση είναι (6/10) για τον Σκιαδαρέση και (3/10) για το σενάριο...