Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Τις προάλλες είχα μια κουβέντα με μια φίλη και σε κάποια φάση αναφέρθηκε η εξής ατάκα "...συναισθηματικά ανώριμοι..."

Αυτή την ατάκα την είχα ακούσει και απο τον κολλητό μου...

Παραδέχομαι οτι είμαι συναισθηματικά ανώριμος, γιατί υπάρχουν συναισθηματικά κενά απο την παιδική μου ηλικία, που προσπαθούσα χρόνια ολόκληρα να τα καλύψω με λάθος τρόπους και λάθος επιλογές.

Ποτέ δεν ένιωσα αυτό το κενό να συμπληρώνεται απο τους δικούς μου (που εξ'αρχής απο αυτούς θα έπρεπε να νιώθω συναισθηματικά ασφαλής αλλά εις μάτην...)

-προς φυγή παρεξηγήσεων, η μητέρα μου με όσες δυνάμεις είχε μου πρόσφερε ότι μπορούσε για να με μεγαλώσει και να με αναθρέψει... χωρίς όμως αυτό να καλύπτει την παραπάνω μου (συναισθηματική) ανάγκη... Για τον πατέρα μου ούτε λόγος αφού απο τα 35 χρόνια που τον έζησα, ζήτημα να ήμουν μαζί του 2 με 3 χρόνια συνολικά-

Έχοντας λοιπόν σαν τραγική -συναισθηματικά- φιγούρα την μητέρα μου (όσο και αν αυτό με απομάκρυνε απο αυτή) με τραβούσαν εξίσου "τραγικές" -συναισθηματικά- γυναικείες φιγούρες (Οιδίποδα είσαι εδώ;)

Γνωρίζοντας πως η κατάληξη της όποιας σχέσης με αυτές τις φιγούρες, θα ήταν καταστροφικές, ίσως μέσα μου ένιωθα πως κάπως έτσι να καλύψω εγώ το κενό που έβλεπα στην μητέρα μου, και κάπως έτσι να γέμιζα κι εγώ το δικό μου κενό...

Μόνο που ποτέ δεν λειτούργησε αυτό....

Έχοντας αυτό το background σαν συναισθηματικό "ξεκίνημα" -και μη έχοντας κάποιον να με συμβουλέψει (εναν πατέρα λόγου χάριν)  για τα "τι να κάνεις" και "τι να μην κάνεις"- προσπάθησα στην αρχή να "αυτολυτρωθώ" κάνοντας πολλές "δοκιμές" στις σχέσεις μου...

Κάποια βήματα είχαν γίνει....

Πρώτα απ'όλα κατάλαβα ποια είναι η ρίζα του κακού....και αυτό, το να αναγνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα, είναι το πρώτο βήμα για να κατευθυνθείς προς την λύση...

Υπήρχαν κάποια σοβαρά πισωγυρίσματα, οπότε κάπου εκεί, ένιωσα την ανάγκη να πάω σε κάποιον ειδικό για αυτές τις περιπτώσεις... σε εναν ψυχολόγο...

Μετά απο συστάσεις βρήκα μια ψυχολόγο με την οποία έκανα 4-5 συνεδρίες, κάνοντας όμως ενα μεγάλο άλμα προς την "ψυχική μου ανακούφιση"....

Σαφώς και δεν ήταν μόνο αυτό το συναισθηματικό κενό που ένιωθα απο τους -συναισθηματικά- απόντες γονείς μου... αλλά η αρχή έγινε....

..........................................


Φτάνοντας στο σήμερα, θεωρούσα πως έχω αφήσει πίσω μου αυτή την συναισθηματική ανωριμότητα...

Έλα όμως που φάνηκε πως το καλύτερο μου το είχα φυλάξει για το τέλος....

Στην ίσως πιο ανώριμη σχέση μου, έκανα ότι δεν είχα κάνει όταν ήμουν έφηβος....

Νόμισα πως δίνοντας "λευκό χαρτί", "άνευ όρων παράδοση" και απεριόριστη εμπιστοσύνη θα υπάρξει μια υγιής σχέση....

-ήταν μια ακόμα αποτυχημένη "δοκιμή"

Προσπαθώντας να καλμάρω κάθε της ανησυχία, κάθε της ζήλια, κάθε της ανασφάλεια, δίνοντας και θυσιάζοντας ότι ήθελε και δεν της άρεσε, το μόνο που κατάφερα ήταν να απομακρύνω φίλους και -κυρίως- φίλες απο δίπλα μου....

-Εννοείται ότι το φταίξιμο το ρίχνω στον εαυτό μου... -

(Προσοχή λοιπόν νεαρέ μου αναγνώστη ΜΗΝ κάνεις ότι μόλις διάβασες απο μένα... Δεν ικανοποιούνται με ΤΙΠΟΤΑ σε αυτά τα θέματα...-κάποια στιγμή θα γράψω κάτι πιο κάφρικο για αυτό...- αλλά προς το παρόν για tips μπες εδώ και καλή τύχη)

......................

Έχει εδώ και μήνες που την σκεφτόμουν με την αίσθηση της νοσταλγίας...

Ένιωθα οτι μου έλειπε....

Είναι ο κυριότερος λόγος που ένιωθα μελαγχολία...με μια δόση κατάθλιψης...

Και για να επανέλθω στο κυρίως θέμα μας (ποιο θέμα μας..; )

Σκεπτόμενος όλα τα παραπάνω, και τόσα άλλα που δεν είναι της παρούσης, έκανα εναν συνειρμό...

Πως βρισκόμενος σε μια σχέση που δεν λειτουργεί αλλά δεν την τερματίζεις, ή ακόμα ακόμα κι αν έκανες το βήμα και έδωσες ένα τέλος σε αυτή, αλλά την "αναζητάς" -ενώ γνωρίζεις πως μόνο καλό δεν θα σου κάνει- κάποιοι θα το χαρακτήριζαν "μαζοχισμό"... εγώ θα το χαρακτηρίσω σαν "σύνδρομο της Στοκχόλμης"...

Υπερβολικό;;;

Δεν νομίζω.....

Και εξηγούμαι...

Χάνοντας ξανά τον εαυτό μου σε μια τέτοια σχέση,(δίνοντας απεριόριστο χώρο, ελευθερία ελέγχου σε προσωπικά δεδομένα κτλ) δεν γινόταν να μην αντιδράσει το Εγώ μου (βλέποντας πως οι όποιες προσπάθειες πέφτουν στο κενό) για να επανέλθει αυτή η ταυτότητα που είχα παιδευτεί  χρόνια για να την αποκτήσω...

Και ανακτώντας αυτή την ταυτότητα -σαν δράση για το ταίρι- υπάρχει και η αντίδραση απο την άλλη μεριά... με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι τσακωμοί και εν τέλει να έρθει ο χωρισμός...

Κι εδώ έρχεται το σύνδρομο που είπα παραπάνω...

Όταν έχω θυσιάσει τόσα για το ταίρι μου, όταν έχω χάσει τόσο απο τον εαυτό μου, υπάρχει μια παράδοση σε αυτό (το ταίρι)...ενα δέσιμο...-όσο οξύμωρο και να ακούγεται.

Υπάρχει ενας οίκτος προς αυτό, γιατί θέλω να το βοηθήσω να πατήσει στα πόδια του, να καλύψω δικά μου συναισθηματικά κενά...και είναι διπλή η απογοήτευση, γιατί δεν εκτιμήθηκε, γιατί δεν πέτυχε...

Εγωιστικό αλλά και αλτρουιστικό... (οξύμωρο #2)

................


Παραδομένος άνευ όρων, είναι επόμενο να υπάρξει "κακομεταχείριση"

-Το 90% -αν δεν λέω λίγα- του κόσμου, αν το αφήσεις ανεξέλεγκτο θα σε κακομεταχειριστεί -

(το 1974 είχε γίνει μια perfomance απο την Marina Abramovic (Rhythm 0) για αυτή την άνευ όρων παράδοση...αν δεν το γνωρίζεις ρίξε μια ματιά εδώ.. )

.....................


Η Ζωή Αργύρη έγραψε για το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο psychorropia.gr "Εξάρτηση, τοξική αγάπη, συναισθηματική αποστασιοποίηση από το βαθύτερο «εγώ» : αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το τρίπτυχο των εθιστικών διαπροσωπικών σχέσεων που δραπετεύουν από τα πλαίσια της υγιούς έκφρασης της αγάπης και της οικειότητας και εμφορούνται το προσωπείο της υπερβολικής αγάπης που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αμυντικός μηχανισμός που συνδέεται άρρηκτα με βιώματα της παιδικής ηλικίας."


Θέλει δύναμη να παραδεχθείς ότι είσαι αδύναμος...

Θέλει κότσια να κοιτάξεις κατάματα τα ελαττώματά σου...

Τις ατέλειές σου...

Θέλει τόλμη να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά και να πετύχεις την σημαντικότερη νίκη σου...

Όπως λέει και ενα γνωμικό "επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"

....................

Κάτι τελευταίο....

Αυτό δεν έχει σχέση με σένα....δεν έχει σχέση με κανέναν άλλον...

Έχει να κάνει με μένα και τι μαθήματα έχω πάρει στην ζωή.

Όπως έχω πει πολλάκις, αυτό είναι το blogόσπιτό μου...

Η ψυχανάλυση μου...

Κι αν επιτρέπω να εκθέτω τον εαυτό μου στο internet είναι γιατί ίσως κάποιος/α εκεί έξω, βρει εδω κάτι απο τον χαμένο του εαυτό...

Ο Ανθρωπάκος

Όπως κάθε μουσικόφιλος (τουλάχιστον) που σέβεται τον εαυτό του, επιβάλλεται να έχει άπειρα τραγούδια στο pc/laptop...

Έτσι κι εγώ, κάθε μέρα - εκτός απο την αγαπημένη μου setlist - βάζω να παίζει ολη την συλλογή στο shuffle (η αλλιώς σουφλέ)

Και για άλλη μια φορά - όχι τόσο έκπληκτος - είχα την αναλαμπή πως η μουσική, εκτός απο την ψυχαγωγία που προσφέρει, την διέξοδο, την ψυχοθεραπεία και την λύτρωση σε δύσκολες στιγμές, λειτουργεί και σαν κουτί γεμάτο αναμνήσεις

Όπως ακριβώς η μυρωδιά απο ένα άρωμα που έχει συνδεθεί με αγαπημένο πρόσωπο (κάθε φορά που περνάω απο το cookie man στην Αγίας Σοφίας δεν γίνεται να μην θυμάμαι τον πατέρα μου που όταν τις καλές εποχές βρισκόμουν μαζί του στον χώρο εργασίας του, η ποδιά του είχε ακριβώς αυτή την μυρωδιά)

Και μιλάμε για αναμνήσεις που μπορεί να υπάρχουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου αραχνιασμένες, ξεχασμένες που είναι σχεδόν απίθανο να τις φέρεις ξανά στην "ζωή" με δική σου πρωτοβουλία.

Αλλά μια μουσική φράση μπορεί στιγμιαία να κάνει αυτό το θαύμα!

................

Σήμερα λοιπόν έκανα μια setlist με τραγούδια που είχαν συνδεθεί αποκλειστικά με αγαπημένα πρόσωπα - είτε με ευχάριστες είτε με δυσάρεστες αναμνήσεις - και με έκπληξη διαπίστωσα οτι είναι παρα πολλά!

...............

Πέρα απο αυτή την κατα τα άλλα ευχάριστη ενασχόλησή μου με αυτή την λίστα προσπάθησα να θυμηθώ ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα...

Και Ω! τι ανατροπή!

Ήταν ενα τραγούδι που τότε έπαιζε πολύ στο ραδιόφωνο...

Ανάμεσα σε Πάριο, Αντύπα, Γλυκερία και Αλεξίου που ήταν στα φόρτε τους τότε, εγώ είχα κολλήσει με τον "Ανθρωπάκο" της Τσανακλίδου!

Τι να πω ρε παιδί μου... απο τότε τα είχα με το σύστημα...

Δεν είναι τυχαίο ότι το δεύτερο αγαπημένο ήταν η "Κιβωτός" της Βιτάλη!

Φτού μου!

Σύστημα...τον νου σου! Δεν σε ξέχασα...

RM4D-03 "Mama's gonna make all of your nightmares come true. Mama's gonna put all her fears into you"

Πέρασαν 4 μήνες απο την τελευταία ανάρτηση...

Η αλήθεια είναι οτι όσο και να ήθελα να μην το παραδεχτώ, το οτι έφυγε ο πατέρας μου με έριξε...

Με έκανε να νιώσω πως ενα κομμάτι της ζωής μου (όσο κοντά ή όσο μακρυά κι αν ήταν) έφυγε για πάντα.

Χωρίς να το ζήσω όπως θα μου άξιζε... (κι όπως θα του άξιζε...ίσως)

Εδώ και καιρό νιώθω καλύτερα είναι η αλήθεια, αλλά υπάρχουν στιγμές που βλέπω κάποιους στο "ύφος", στο "κόψιμο" του πατέρα μου και ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν μπορεί να γίνει, θα ήθελα να ήταν αυτός...

Δεν θα άλλαζε τίποτα απο την καθημερινότητά του, πιθανόν ούτε κι απο την δική μου... απλά θα είχα αυτό το κομμάτι πίσω...

Μοιάζει οξύμωρο -και έτσι πιστεύω ότι είναι- αλλά χωρίς φως, σκιά δεν υπάρχει...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η σημερινή ανάρτηση έχει σχέση με την μητέρα μου... (ευτυχώς όχι σοβαρή...) -για λίγους-

Αφορμή είναι...........βασικά τα πάντα... Αλλά σήμερα μου θύμισε ΠΟΣΟ λαμόγιο είναι και με πόση μαεστρία μέσω ψυχολογικού πολέμου (αυτό είναι το #1 όπλο της μάνας μου -και πιθανολογώ της κάθε μάνας) προσπαθεί να πιέσει μια κατάσταση, να επιβάλει μια θέση και γενικότερα να δώσει το "στίγμα" της σε κάθε τι που αφορά την καθημερινότητά μου...

Βέβαια εγώ μαθημένος εδώ και δεκαετίες, απο τις τακτικές της, έγινα το αλεπουδάκι που έγινε τελικά 101 χρονών και δεν μασάει πλέον απο αυτά.

Δεν αξίζει να μπω καν στον κόπο να αναφέρω τι και πως...

Απλά θα αναφέρω κάτι που έχω γράψει και σε προηγούμενη ανάρτηση...

Αφήστε τα παιδιά να μεγαλώσουν χωρίς τις δικές σας ενοχές, χωρίς τις δικές σας ανασφάλειες...

Τα παιδιά για να "ανθίσουν" θέλουν ελευθερία...



Και με αφορμή αυτό το θέμα, δεν υπάρχει καλύτερο άσμα απο το Mother των Pink Floyd (απο τον δίσκο The Wall) που σε ενα δίστιχο αναδεικνύει την ουσία της σημερινής μου ανάρτησης...

Mama's gonna keep you right here under her wing.

She won't let you fly, but she might let you sing.

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο... ας πάμε κατευθείαν στο ζουμί...

n'joy

Mother do you think they'll drop the bomb? 
Mother do you think they'll like the song? 
Mother do you think they'll try to break my balls?
Oooh, ahh
Mother should I build the wall?
Mother should I run for President?
Mother should I trust the government?
Mother will they put me in the firing line?
Oooh ahh, 
Is it just a waste of time?

Hush now baby, baby, don't you cry.
Mama's gonna make all of your nightmares come true.
Mama's gonna put all her fears into you.
Mama's gonna keep you right here under her wing.
She won't let you fly, but she might let you sing.
Mama's gonna keep baby cosy and warm.
Ooooh baby, ooooh baby, oooooh baby,
Of course mama's gonna help build the wall.
Mother do you think she's good enough, for me?
Mother do you think she's dangerous, to me?
Mother will she tear your little boy apart?
Ooooh Ma,
Mother will she break my heart?

Hush now baby, baby don't you cry.
Mama's gonna check out all your girlfriends for you.
Mama won't let anyone dirty get through.
Mama's gonna wait up until you get in.
Mama will always find out where you've been.
Mama's gonna keep baby healthy and clean.
Ooooh baby, oooh baby, oooh baby,
You'll always be baby to me.

Mother, did it need to be so high?

ΥΓ. Σεβασμός στους γονείς που μεγάλωσαν τα παιδιά τους....με σεβασμό στην προσωπικότητά τους... με σεβασμό στα θέλω τους...

R/M4D-02 ''Trying to mend a bridge that's been blown apart, But you know... you never built it dad''

Κάποια στιγμή περίμενα οτι θα συμβεί αυτό...

Δεν νιώθω λύπη, θλίψη για το οτι έφυγες απο την ζωή. Νιώθω λύπη για το όσα δεν ζήσαμε. Θλίψη για το ότι δεν ήσουν δίπλα μου τόσα χρόνια.

Όταν ήμουν πιο μικρός, ήθελα να βρισκόσουν εκεί για μένα...αλλά δεν ήσουν...

Τα χρόνια πέρασαν και αποφάσισα ότι δεν έχω πατέρα -όσο σκληρό κι αν φαίνεται για κάποιους-

Ακόμα και τότε που με βρήκες μετά απο χρόνια και ζήτησες να σε βοηθήσω, -ακόμη και τότε- έκανα μια προσπάθεια...αλλά φάνηκε οτι δεν την άξιζες.

Μου έδωσες παρ'ολα αυτά ενα σπουδαίο μάθημα. Να μην κάνω τα λάθη σου στα δικά μου παιδιά.

Τουλάχιστον ήρθε η ώρα να 'ξεκουραστείς', δεν πέρασες και λίγα... (αλλά δεν σου έφταιξε κανένας άλλος απο εσένα και την 'περηφάνια' σου)

Καλό παράδεισο...

-------------------------------------------------------------------------------------------

Η σημερινή ανάρτηση αφιερωμένη στον πατέρα μου...

-------------------------------------------------------------------------------------------

Η μουσική για μένα απο πολύ μικρή ηλικία ήταν η διέξοδός μου απο το κάθε τι που με προβλημάτιζε.

Με έναν μαγικό τρόπο, κάποια στιγμή έπεφτε μια κασέτα (τότε δεν υπήρχε internet) που μέσα της θα είχε ένα τραγούδι -τουλάχιστον- που θα μπορούσα να παρομοιάσω με την όποια κατάστασή μου.

Έτσι λοιπόν -σήμερα ειδικά- το πρώτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό μετά απο αυτή την είδηση, ήταν το 'Bridge' απο τους Queensryche, μέσα απο τον (τελευταίο καλό τους) δίσκο τους 'Promised Land' που κυκλοφόρησε το 1994.

Το τραγούδι αναφέρεται -σαφώς- στην σχέση πατέρα-γιού και το πόσο ο πρώτος δεν κατάφερε ποτέ να υλοποιήσει τις όποιες υποσχέσεις του προς τον δεύτερο.

-περιττό να πω πόσο πολύ μοιάζει η ιστορία αυτή με την δική μου...-

Tip: Ο συνθέτης του τραγουδιού είναι ο κιθαρίστας Chris DeGarmo, ο οποίος έχασε τον πατέρα του κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του Promised Land.

Μάθημα δεύτερο λοιπόν για όσους σκοπεύουν να γίνουν γονείς...

Τα παιδιά δεν είναι παιδιά σου...είναι πολίτες του κόσμου.

Μην τα φορτώνεις τις δικές σου αμαρτίες, τα δικά σου λάθη, τους δικούς σου φόβους, τις δικές σου ενοχές.

Τροφοδότησε τα με ελευθερία, με αγάπη, με σεβασμό.

Στήριξε τα σε ότι κι αν τολμήσουν, επιθυμήσουν να κάνουν, να πουν...

Αφουγκράσου τα...ξέρουν αυτά...

You called me up on the phone today
Struggling with the right words to say.
Time can change a thing or two.
Time has changed the lives of me and you,
But you know it could have been different dad.

The word brings back a sweet memory.
I'm sitting on a bluff on a broken tree,
By my side a distinguished man
Giving me encouragement, telling me I can,
And you know you're not there.

You say, "Son, let's forget the past,
I want another chance, gonna make it last."
You're begging me for a brand new start,
Trying to mend a bridge that's been blown apart,
But you know you never built it dad.

So I sit here through the night,
And I write myself to sleep,
And time keeps ticking

Time has made you finally realize
Your loneliness and your guilt inside.
You're reaching for something you never had,
Turning around now you're looking back,
And you know I'm not there.

You say, "Son, let's forget the past.
I want another chance, gonna make it last."
You're begging me for a brand new start,
Trying to mend a bridge that's been blown apart,
But you know you never built it dad.