Hug me!

Υπάρχουν στιγμές που μια μεγάλη κίνηση σε εντυπωσιάζει, αλλά δεν σε αγγίζει... 

Κινήσεις που κάνουν μόνο θόρυβο....

κι ο θόρυβος σου τραβάει την προσοχή...

πιάνεσαι με τις άμυνες κάτω...

Και υπάρχουν άλλες, μικρές, σχεδόν αθόρυβες, που σε ξυπνούν από έναν ύπνο που δεν ήξερες ότι κοιμόσουν...

Αλλά μόλις το συνειδητοποιείς, νιώθεις πως κάτι μέσα σου εχει ανθήσει...

....................................................

Υπάρχουν στιγμές που δεν μοιάζουν σημαντικές για τον έξω κόσμο, αλλά αλλάζουν κάτι μέσα σου...

Μια αγκαλιά, για παράδειγμα...

Όχι εντυπωσιακή, όχι θεαματική. Μια απλή, ανθρώπινη αγκαλιά που όμως σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.

Και ξαφνικά, χωρίς να το έχεις ζητήσει, νιώθεις να ξυπνάει κάτι που νόμιζες πως είχε σβήσει...

Μια αναπνοή που ηρεμεί πάνω σου, ένα σώμα που ακουμπάει στο δικό σου με τρόπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις...

Μια μικρή στιγμή που σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα εδώ. Ότι μπορείς να νιώσεις. Ότι δεν έχεις κλείσει.

Δεν έχει σημασία ποιος ήταν...

Σημασία έχει ότι για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσες ζωντανός.

Και μερικές φορές, αυτό αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την πορεία μιας μέρας, μιας εβδομάδας, μιας ζωής.

Οι μεγάλες κινήσεις εντυπωσιάζουν.

Οι μικρές όμως… αυτές σε αγγίζουν.

Αυτές μένουν.

Αυτές σε ξυπνούν.

............................................

Υπάρχουν αγγίγματα που δεν κρατάνε πολύ...

Κρατάνε όμως αρκετά για να σε ταράξουν..

Μια αγκαλιά που δεν υπόσχεται τίποτα, αλλά σου θυμίζει κάτι που είχες ξεχάσει: ότι κάποτε ένιωθες..

Και ότι μπορείς να νιώσεις ξανά.

Δεν ήταν ρομαντισμός.

Δεν ήταν έρωτας.

Ήταν μια στιγμή που άνοιξε μια χαραμάδα στο σκοτάδι που είχα συνηθίσει...

Και μέσα από εκεί πέρασε λίγο φως...

Όχι αρκετό για να αλλάξει τη ζωή μου.

Αρκετό όμως για να αλλάξει εμένα.

Δεν ψάχνω να ξαναζήσω τη στιγμή.

Δεν ψάχνω τον άνθρωπο.

Ψάχνω αυτό το αίσθημα της επιστροφής.

Το “είμαι εδώ”.

Το “δεν χάθηκα”.

Το “δεν είμαι κενός”.

Κάποιες αγκαλιές δεν είναι αναμνήσεις.

Είναι υπενθυμίσεις.

Και μερικές υπενθυμίσεις έρχονται την ώρα που τις χρειάζεσαι περισσότερο, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι.

...............................................

συνοδεψε το αρθρο με αυτο το τραγουδι....

ΥΓ Αντι για help me...βαζω hug me!... 

γιατι καμια φορά, μια αγκαλιά, βοηθάει περισσοτερο απ'οσο νομίζεις...

Hush now, don't you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You're lying safe in bed
It was all a bad dream spinning in your head

Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day, your dream is over
Or has it just begun?

There's a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn't realize and you were scared

It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see this magic new dimension

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) am smiling next to you, in silent lucidity

I can't do this
Visualize your dream, record it in the present tense
Put it into a permanent form
If you persist in your efforts, you can achieve dream control
How's that then, better?
Dream control, dream control
Help me  Hug me!

If you open your mind for me
You won't rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin

Living twice at once, you learn
You're safe from the pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream's alive, you can be the guide but

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) I'm smiling next to you

With A Little Help From My Friends...

Στην τελευταία ανάρτηση, έγραψα για ενα αίσθημα κατάθλιψης - μιζέριας, που ειχα έντονα για αρκετο διάστημα 

Πολλοί οι λογοι που μου το έβγαλαν αυτο στην επιφάνεια

Περα απο τους δικους μου δαίμονες, ειχα (και εχω ακομα ) και την κατάσταση που επικρατεί (οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικότερα) στον κοσμο...

Στρατιώτες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καμαρώνουν

Πολιτικοί να τσεπώνουν κονδύλια, να ελέγχουν δικαστικά συστήματα και να μας κουνάνε το δάχτυλο

Αλλοι να παίρνουν οπλο και να σκοτώνουν αδιακρίτως

Αλλοι να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ( κάποιες να σκοτώνουν τους συζύγους τους) και μετα να αυτοκτονούν (η και οχι)

Και περα απο ολα αυτα (κι αλλα τοσα) να μαθαίνουμε οτι κάποια παιδιά που δεν αντέχουν την πίεση για επιτυχία, την αδικία γύρω τους και την ΜΗ σύνδεση με τους δικους τους, αποφασίζουν να πέσουν στο κενο...

Για τα παραπάνω, δυστυχώς δεν ειναι κατι που εγω κι εσυ μπορούμε να αλλάξουμε

Για το τελευταιο ομως... ΜΠΟΡΟΥΜΕ

και ΔΕΝ πρεπει να μενουμε αμέτοχοι

Εσυ γονεα...

Το παιδι σου εχει την αναγκη της φροντιδας, την αισθηση της προστασιας, την εγκριση της αποδοχης σου...

Φτανει με τις προσδοκιες σου... 

Σταματα να του φορτωνεις/μεταφερεις τις δικες σου ενοχες και αποτυχιες.. 

Οφειλουμε να ειμαστε εκει, παροντες... Να καθοδηγουμε, να υποστηριζουμε

Κανενα παιδι δεν θα παραπονεθει γιατι ετρωγε 4 φορες την εβδομαδα μακαρονια, αλλα θα του μεινει για παντα η απουσια ποιοτικου χρονου μαζι του...

Το χασμα της ΜΗ ουσιαστικης επικοινωνιας....

Την παραλογη κριτικη...

...........

Φτανει με τον κυνισμο και τον εγωκεντρισμό ...

Δειξε λιγη ενσυναισθηση...

Εσυ φιλε/συντροφε...

Τράβηξε λιγο το βλέμμα απο το κινητο σου και δες διπλα σου τον ανθρωπο που ψαχνει για συνδεση, για κατανοηση και μια κουβεντα με ειλικρινεια...

...........

Δεν λεω οτι μπορεις να σωσεις τον κοσμο...

Τον διπλανο σου ομως, μπορεις...

........

Μην μενεις στην απαντηση "Ολα καλα", οταν ρωτας "Πως εισαι;"

απο τις 100 περιπτωσεις στις 99 δεν θα σου πουν "Δεν ειμαι καλα..."

.......

Οταν "βλεπεις" τον αλλον, στασου λιγο διπλα του...

Ακομα κι αυτο βοηθαει...

..........

Αν εσυ φιλε μου, που ετυχε να διαβαζεις αυτο το κειμενο, εισαι απο την αλλη πλευρα της ιστοριας, αυτος που παλευει και βουλιαζει καθε μερα μεσα του, ΤΟΛΜΗΣΕ να μιλησεις με φιλο, με συναδελφο, με συγγενη, με τον οποιονδηποτε... ακομα και με μενα (εχεις το ελευθερο οποτε εσυ επιθυμησεις)

Ειμαι εκει που εισαι κι εσυ... σε νιωθω

Για πολλα χρονια ελεγα αυτο το "Ολα καλα"

Μονο εγω ηξερα οτι δεν ηταν...

Τολμησα ομως και καποια στιγμη μιλησα...

Και ο ενας που το μοιραστηκα, εγιναν δυο, τρεις...εγιναν δεκα...

Μην σκεφτεσαι οτι θα γινεις βαρος... μην σκεφτεσαι οτι θα σε λυπηθουν...

Μη φοβασαι να μιλησεις για οτι σε βασανιζει...

Η αδυναμια σου να γινει δυναμη αδερφε μου...

........

Θα σου πω και κατι ακομα πριν κλεισω αυτη την αναρτηση...

Οταν με το καλο θελησεις να μιλησεις με καποιον πιο ειδικο απο μενα η απο φιλο, υπαρχουν γραμμες βοηθειας..

Το 10306 ....24/7... (ψυχοκοινωνικη υποστηριξη)

Το 15900  24/7 (για γυναικες, θυματα εμφυλης βιας)

Το 11528 (οχι 24/7) (ψυχολογικη στηριξη)

Το 1018 ..24/7... (προληψη αυτοκτονιας)

Το 1056  ..24/7.. (παιδια, εφηβους, γονεις)

........

Για κλεισιμο θελω να σας πως η ψυχολογια μας, τα προβληματα μας, ειναι μεταβλητες , μπορουν να αλλαξουν η να μας δωθει η ευκαιρια να λυσουμε η να αντιμετωπισουμε ,το οποιοδηποτε δυσκολο θεμα μας εχει προκυψει ...

Μεινε δυνατος φιλε μου

Τάσος Λειβαδίτης, ο εκφραστής των ονείρων μου

Για τον Τάσο Λειβαδίτη, τον εκφραστή των ονείρων μου

"Μέσα στην ζάλη του κάθε μου έρωτα, εκεί που έψαχνα να βρω τον εαυτό μου, 

βρήκα εσένα, να εκφράζεις ότι νιώθω, ότι φοβάμαι, ότι ελπίζω.

Σε ακολούθησα.

Έκανες τον δύσβατο μου δρόμο πιο τραχύ, πιο απότομο, πιο μοναχικό.

Με ξεσκισμένη σάρκα και περήφανη καρδιά,

σε ακολούθησα.

Είσαι πατέρας κι αδερφός.

Είσαι αέρας και φωτιά.

Το πρόβλημα και η λύση.

Η καταδίκη και η λύτρωση. 

Σε ακολουθώ.

Τα μάτια της ψυχής των τυφλών του έρωτα, η δύναμη των αδύναμων επαναστατών,

η πνοή στην σοφία του μυαλού, η ζωή στα πεθαμένα όνειρα.

Σε ακολουθώ.

Κι όταν οι λόγχες του κυνισμού, τρυπήσουν το στέρνο μου,

και τα σκυλιά του μίσους θα με κατασπαράζουν,

θ'αφήσω ενα δάκρυ, μια κραυγή κι ένα χαμόγελο,

και θα σε ακολουθώ για πάντα, όπως ο ήλιος το φεγγάρι"

Κωνσταντίνος Παυλόπουλος

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1988, έφυγε για τον δικό του ξεχωριστό κόσμο, ο εκφραστής των ονείρων μου, Τάσος Λειβαδίτης.

Ο Λειβαδίτης, έπαιξε τεράστιο ρόλο στην ζωή μου, καθώς το ήθος του, η ειλικρίνειά του αλλά και το όραμα που είχε για τον κόσμο γύρω του κατακεραύνωσε το είναι μου.

Δεν υπάρχει, για μένα, άλλος ποιητής, που να με έχει αγγίξει τόσο όσο αυτός.

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για αυτόν και για το σημαίνει για μένα...

Αλλά θα αρκεστώ στο να γράψω πως στα ποιήματά του, σε ότι έχει γράψει, βρήκα τον πατέρα που δεν είχα, το παράδειγμα προς μίμηση, το στήριγμα μου σε δύσκολες στιγμές.

Αλήθεια, κρατιέμαι με το ζόρι να μην γράψω 40 σελίδες για αυτόν....

Θα αφήσω να μιλήσουν τα αποσπάσματά του για μένα...αλλά και για το ποιόν αυτού του υπέροχου δείγματος ανθρώπου....

Λυπάμαι που δεν τον πρόλαβα...

..............αλλά ευτυχώς, πρόλαβε αυτός για μένα

"Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του."

Απόσπασμα "Σε περιμένω παντού"

"Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…"

Απόσπασμα "Συγχώρα με, αγάπη μου"

"Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

[................]

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ."

Απόσπασμα "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας"

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

[...........]

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος."

Απόσπασμα "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"

"Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε
πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους
το μεγάλο μας όνειρο.
Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι
που στα σπλάχνα τους κοιμούνται
τόσοι σκοτωμένοι.
Θα θυμάμαι πάντοτε τα φιλιά σου που
κελαηδούσαν σαν πουλιά θα θυμάμαι
τα μάτια σου φλογερά και μεγάλα
σαν δυο νύχτες έρωτα μέσα στον άγριο πόλεμο."

Απόσπασμα "Μη χάνεις το θάρρος σου"

"θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά,

πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ τῆς ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά,
τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη
μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της."

Απόσπασμα "καντάτα"

"Κι μιὰ μέρα θέλω νὰ γράψουν στὸν τάφο μου: ἔζησε στὰ σύνορα

μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καὶ πέθανε γιὰ πράγματα μακρινὰ ποὺ
……εἶδε κάποτε σ᾿ ἕνα ἀβέβαιο ὄνειρο."

Απόσπασμα "Εκμυστήρευση"

"…το πιό θανάσιμο αμάρτημα είναι να μήν αγαπάς τον εαυτό σου…

… ακριβώς όπως ένας άνθρωπος, ίσως, μπορεί να παίξει και μ” ένα χέρι βιολί, όταν με τ” άλλο πρέπει να κρατήσει τη ζωή του…

… και το πρωί θα πρέπει να ξαναντυθείς, μόνο και μόνο για να πονέσεις…"

Απόσπασμα "Βιολί για μονόχειρα"

"καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι

καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ
ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι
γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες.

[...]

Συχώρα μέ, ἀγάπη μου, ποὺ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω.

Μισῶ τὰ μάτια μου ποὺ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου…"

Απόσπασμα "Συμφωνία αρ.1"

"Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.
Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται."

Απόσπασμα "Φυσάει"

"Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω

……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες"

Απόσπασμα "Σε μια γυναίκα"

"Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,

    μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
    τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου 
    να τελειώνω ― α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων
    φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Eίμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
    το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,
ένας Θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική
κι ανεπανάληπτη στιγμή του."

Απόσπασμα "Το υπόγειο"

"…Ω αιώνα μου, είμαι χρεωμένος τόσες σκληρότητες,

μα εγώ φεύγοντας θ’ αφήσω ένα γράμμα τρυφερόγι’ αυτούς που θα’ ρθουν…"

Απόσπασμα "Το θλιμμένο γραμματοκιβώτιο"

"Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό"

Απόσπασμα "Βιολέτες για μια εποχή"

"Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.Το όνειρο

Τελικά τους έκλεισα την πόρτα «τι να την κάνω εγώ την πραγματικό-
τητα, τους λέω-εγώ έχω τ΄»όνειρο»"

Απόσπασμα "Άνεμος του Νοεμβρίου"

Και πόσα ακόμα....

Σας αφήνω με ενα link με μια υπέροχη ανάρτηση σε blog που μπορείς -και πρέπει- να διαβάσεις εδώ

και ενα  βίντεο αφιέρωμα της ΕΡΤ στον μεγάλο αυτόν ποιητή που μπορείτε να το δείτε εδώ

Κολλημένος με την μπάλα....

Με φωνάζει το αφεντικό στο γραφείο του...

- Είσαι σοβαρός; Που έχεις το μυαλό σου; Είναι η τρίτη παράδοση τραπεζαρίας που κάνεις σήμερα και όλοι οι πελάτες κάνουν παράπονα οτι τις παρέλαβαν σπασμένες...

και του απαντάω...

- Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε....

Free bird...

Αυτο ηταν γραφτό, εμεις να ερωτευτούμε 

Μαζι να ταξιδέψουμε, μαζι να πορευτούμε

Lynyrd Skynyrd - Free Bird

If I leave here tomorrow
Would you still remember me
For I must be travelin' on now
There's too many places I got to see

If I stay here with you girl
Things just couldn't be the same
'Cause I'm as free as a bird now
And this bird you cannot change
Oh oh oh oh oh oh
And the bird you cannot change
And this bird you cannot change
Lord knows, I can't change

Bye and bye baby, it's been sweet love, yeah yeah
Though this feelin' I can't change
Please don't take it so badly
'Cause Lord knows, I'm to blame

And if I stay here with you girl
Things just couldn't even be the same
'Cause I'm as free as a bird now
And this bird you cannot change
Oh oh oh oh oh oh
And the bird you cannot change
And this bird you cannot change

Lord knows, I can't change
Lord help me, I can't change
Lord I can't change
Won't you fly high free bird yeah

The Tower

Με σπασμένη την πυξίδα, με τραβάς σαν τον μαγνήτη

Στην αγκαλιά σου θε να ζω, να μ'εχεις ισοβίτη

Bruce Dickinson - The Tower

There are twelve commandments
There are twelve divisions
Twelve are the pagans who have mapped the sky
In the outer circle
To the inner sanctum
From the octave at the end of time

The fountain, the trinity
The pilgrim is searching for blood
(searching for his blood)
To look for his own free will
The stone of infinity, washed in the flood

Lovers in the tower
The moon and sun divided, and the hanged man smiles
Lovers in the tower
The moon and sun divided, let the fool decide

In the atom circle
Where we break the stars
Hammer into anvil, stuffing out the sun
Witness all the killing
See the birth of Mars
Our religion thrown into the fire

The fountain, the trinity
The pilgrim is searching for blood
(searching for his blood)
To look for his own free will
The stone of infinity, washed in the flood

Lovers in the tower
The moon and sun divided, the hanged man smiles
Lovers in the tower
The moon and sun divided, the magician laughs
Lovers in the tower
The moon and sun divided, and the priestess kneels
(priestess kneels)
Lovers in the tower
The moon and sun divided, let the fool decide

Lovers in the tower
The moon and sun divided, and the hanged man smiles
Lovers in the tower
The moon and sun divided, let the fool decide
Lovers in the tower
The moon and sun divided, the priestess kneels to receive
Lovers in the tower
The moon and sun divided, the magician laughs

Rusty moon...

Σημάδι στο λαιμό, απο τον έρωτα σου

Κόκκινο βαθύ, απ'τα χείλη τα δικά σου

Καυτή είν' η ανάσα σου,  καυτή είν' η ματιά σου 

Την ζήλεψε η πανσέληνος και πήρε την φωτιά σου

Amorphis - Rusty Moon

Bathed in the rust of moon
Is the death beds lullaby
Sung so softly with the stars
Reflected in her eyes

It's the blaze that beckons men
Into the woods of beaten path
Is the sight of the fire that
No maiden's eyes should have

Iron does as iron's told
The drinks of life's red, gold
But shame won't leave with dying breath
The life that wants it's own

And the forest hums its silent hymn
Heard by those of solitude
As mist it wells up the brook's dark banks
Bewitched by these fir woods

It's the blaze that beckons men
Into the woods of beaten path
Is the sight of the fire that
No maiden's eyes should have

Iron does as iron's told
The drinks of life's red, gold
But shame won't leave with dying breath
The life that wants it's own

Bathed in the rust of moon
Is the death beds lullaby
Sung so softly with the stars
Reflected in her eyes

It's the blaze that beckons men
Into the woods of beaten path
Is the sight of the fire that
No maiden's eyes should have

Iron does as iron's told
The drinks of life's red, gold
But shame won't leave with dying breath
The life that wants it's own

Iron does as iron's told
The drinks of life's red, gold
But shame won't leave with dying breath

Iron does as iron's told
The drinks of life's red, gold
The life that now wants it's own death

Parallel Minds

Στα θέλω που κρύβεις μέσα σου, κόκκινες γραμμές δεν θέλει

Η μαγεία είναι στην στιγμή..κι ότι αυτή θα φέρει...

Conception - Parallel Minds

The things I know are beyond belief,
Gathered through ages
Like growing seeds I have absorbed

The moment has come to challenge the royalty
I'm succumb to a simple law,
Follow the zeros, follow the ones!

I am impervious to playing
Cry with no tears,
A beast you can't reclaim

You've seen me before
I'm greed and I'm hate
Man incarnate
Deep within you know
We're parallel minds...
Down to the bones!

You'll find there's nowhere you can hide
From the rebellion,
I'll have my kingdom through your lines

No lips to be read, no blood to be sacrificed
Still you're under surveillance
Caught by a servant, digitalized

A silver screen remains
Master of all
But truth is hard to face

The words I proclaim
Are your own doctrine
Easy to sin
You're scared 'cause you know
W're parallel minds...
Claiming the throne!

I'm a reflection of what I've seen
Thus you may say that I've always been

I changed the world they say
'Cause they never knew
The world was mine all the way

You've seen me before
I'm greed and I'm hate
Man incarnate
Deep within you know
We're parallel minds...

The words I proclaim
Are your own doctrine
Easy to sin
You're scared 'cause you know
W're parallel minds... You gave me...
You gave me soul!

Ολα ειναι δυσκολα...

Ολα ειναι δυσκολα, μεχρι οι ανασες μας να συντονιστουν...

Αφεσου...

Θελω να αφεθω, σαν ενα ξεραμενο φύλλο, να παρασυρθω απο αερα....

Που θα με οδηγησει σε μια αγκαλια, σε ενα φιλι, να με φυλακισει για παντα μεσα του...

Μα ακομα, τιποτα ...απνοια

Ισως τελικα να προτιμω να ζω με αναμνησεις....

Χωρις να αγγιζω τις ψυχες τους...

Photo edit by: R&J

lie to me....

Αντί να τρομάζει το ψέμα και η αλήθεια να λυτρώνει, αντιθέτως, η αλήθεια τρομάζει και λυτρώνει το ψέμα...

Σ'αυτούς που μας άφησαν σημάδια..

Σ'αυτούς που μας άφησαν σημάδια...
Σε σημάδια που τα βλέπεις και εύχεσαι να μπορούσες να τα ξαναζήσεις.
Σ'αυτούς που μας έγιναν σημείο αναφοράς...
Που όπου και να βρεθείς, το βλέμμα γυρνάει εκει.
Σ'αυτούς θα πιω.
Στα σημάδια.
Στο στίγμα.