Hug me!

Υπάρχουν στιγμές που μια μεγάλη κίνηση σε εντυπωσιάζει, αλλά δεν σε αγγίζει... 

Κινήσεις που κάνουν μόνο θόρυβο....

κι ο θόρυβος σου τραβάει την προσοχή...

πιάνεσαι με τις άμυνες κάτω...

Και υπάρχουν άλλες, μικρές, σχεδόν αθόρυβες, που σε ξυπνούν από έναν ύπνο που δεν ήξερες ότι κοιμόσουν...

Αλλά μόλις το συνειδητοποιείς, νιώθεις πως κάτι μέσα σου εχει ανθήσει...

....................................................

Υπάρχουν στιγμές που δεν μοιάζουν σημαντικές για τον έξω κόσμο, αλλά αλλάζουν κάτι μέσα σου...

Μια αγκαλιά, για παράδειγμα...

Όχι εντυπωσιακή, όχι θεαματική. Μια απλή, ανθρώπινη αγκαλιά που όμως σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.

Και ξαφνικά, χωρίς να το έχεις ζητήσει, νιώθεις να ξυπνάει κάτι που νόμιζες πως είχε σβήσει...

Μια αναπνοή που ηρεμεί πάνω σου, ένα σώμα που ακουμπάει στο δικό σου με τρόπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις...

Μια μικρή στιγμή που σου θυμίζει ότι είσαι ακόμα εδώ. Ότι μπορείς να νιώσεις. Ότι δεν έχεις κλείσει.

Δεν έχει σημασία ποιος ήταν...

Σημασία έχει ότι για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσες ζωντανός.

Και μερικές φορές, αυτό αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη την πορεία μιας μέρας, μιας εβδομάδας, μιας ζωής.

Οι μεγάλες κινήσεις εντυπωσιάζουν.

Οι μικρές όμως… αυτές σε αγγίζουν.

Αυτές μένουν.

Αυτές σε ξυπνούν.

............................................

Υπάρχουν αγγίγματα που δεν κρατάνε πολύ...

Κρατάνε όμως αρκετά για να σε ταράξουν..

Μια αγκαλιά που δεν υπόσχεται τίποτα, αλλά σου θυμίζει κάτι που είχες ξεχάσει: ότι κάποτε ένιωθες..

Και ότι μπορείς να νιώσεις ξανά.

Δεν ήταν ρομαντισμός.

Δεν ήταν έρωτας.

Ήταν μια στιγμή που άνοιξε μια χαραμάδα στο σκοτάδι που είχα συνηθίσει...

Και μέσα από εκεί πέρασε λίγο φως...

Όχι αρκετό για να αλλάξει τη ζωή μου.

Αρκετό όμως για να αλλάξει εμένα.

Δεν ψάχνω να ξαναζήσω τη στιγμή.

Δεν ψάχνω τον άνθρωπο.

Ψάχνω αυτό το αίσθημα της επιστροφής.

Το “είμαι εδώ”.

Το “δεν χάθηκα”.

Το “δεν είμαι κενός”.

Κάποιες αγκαλιές δεν είναι αναμνήσεις.

Είναι υπενθυμίσεις.

Και μερικές υπενθυμίσεις έρχονται την ώρα που τις χρειάζεσαι περισσότερο, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι.

...............................................

συνοδεψε το αρθρο με αυτο το τραγουδι....

ΥΓ Αντι για help me...βαζω hug me!... 

γιατι καμια φορά, μια αγκαλιά, βοηθάει περισσοτερο απ'οσο νομίζεις...

Hush now, don't you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You're lying safe in bed
It was all a bad dream spinning in your head

Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day, your dream is over
Or has it just begun?

There's a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn't realize and you were scared

It's a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see this magic new dimension

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) am smiling next to you, in silent lucidity

I can't do this
Visualize your dream, record it in the present tense
Put it into a permanent form
If you persist in your efforts, you can achieve dream control
How's that then, better?
Dream control, dream control
Help me  Hug me!

If you open your mind for me
You won't rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin

Living twice at once, you learn
You're safe from the pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream's alive, you can be the guide but

will be watching over you
(I) am gonna help you see it through
(I) will protect you in the night
(I) I'm smiling next to you

The Tears of The Dragon...

Στην ζωη μας, συναντάμε ανθρώπους που μας αφήνουν κάτι απο την λάμψη τους ή κάτι απο την σκόνη τους...

και για τις δυο περιπτώσεις πρέπει να τους ευγνωμονούμε...

γιατί στο πέρασμά τους, μας αφήνουν σημάδια...

βαθιά...

που μας "μαθαίνουν" να μισήσουμε...

να αγαπήσουμε...

να εκτιμήσουμε...

να προδώσουμε...

να τσακιστούμε...

στην ζωή μας, ποτέ δεν θα πάρουμε ότι μας αξίζει στο απόλυτο...

πάντα θα δεχόμαστε χτυπήματα, πισώπλατα ή κάτω απο την μέση...

θα μάθουμε να μισούμε αδικίες...

να αγαπούμε στιγμές...

να εκτιμούμε πράξεις...

να προδίδουμε κανόνες...

να τσακίζουμε εγωισμούς...

------------------------------------------------

Τίποτα δεν είναι εύκολο...

Τίποτα δεν είναι δύσκολο...

όλα εχουν διαφορετική δυναμική...

πολλές παραμέτρους...

ξεχωριστές συνθήκες...

Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης...

Θέλει δουλειά για να αντιμετωπίσεις ολα τα παραπάνω... είτε στο σύνολό τους είτε το καθε ένα ξεχωριστά...

-----------------------------------

Κι όλα ξεκινάνε απο το αν θα πάρουμε την λάμψη ή την σκόνη, απο τους γονείς μας, τους φίλους μας, τους συντρόφους μας...

...................................

Ολα τα παραπάνω "παραδείγματα" στην πρώτη ενότητα, έχουν διττή σημασία...

είναι κάτι που μπορεί να συμβεί εξίσου και στις δυο περιπτώσεις...

[εγω απάντησα στην δεύτερη (να στο δώσω κι αυτό στο πιάτο;; καλα... ενότητα εννοώ)]

μένει να δώσεις εσύ τις δικές σου απαντήσεις...

-----------------------------------------------------

Θυμάσαι που σου είπα οτι για καιρό δεν ήμουν καλα;

Πως ένιωθα -κάτι σαν;- κατάθλιψη;

Θυμάσαι που σου είπα παλιότερα, στο χέρι μου είναι να το γυρίσω;

Νιώθω οτι γυρνάει...

πως;;;

Ζήτησα βοήθεια απο ειδικούς...

Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου...

Τόλμησα να μιλήσω σε φίλους...

Και οι φίλοι με βοήθησαν να αλλάξει η ψυχολογία μου... 

.....................

Μετά απο  Α Π Ε Ι Ρ Ο  χρόνο μπορώ να πω οτι  Ν Ι Ω Θ Ω  και παλι...

και είναι ενα απο τα  Π Ι Ο  σημαντικά γεγονότα που μου έχουν συμβεί...

Νιώθω ζωντανός....

κι αυτό είναι πραγματικά... ανεκτίμητο...

.................

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φίλε αναγνώστη,

εσύ που απαντάς "Ολα καλα" αλλα τίποτα δεν είναι...

που εισαι η ψυχή της παρέας, αλλα μέσα στο σπίτι νιώθεις να σε καταπλακώνει η μαυρίλα..

σε ικετεύω....

Ζήτα βοήθεια...

Τόλμησε να μιλήσεις...

Δούλεψε με τον εαυτό σου...

Εμπιστέψου τους φίλους σου... 

( υπενθυμίζω οτι μπορείς αν θέλεις να επικοινωνήσεις και μαζί μου όποτε εσύ το επιθυμείς)

.................................................................................

και πριν σε αφήσω πάλι (μέχρι να σε ξαναπιάσω)

ας προσπαθήσουμε να είμαστε η λάμψη σε αυτούς που συναντάμε στην ζωή μας...

δεν ξέρεις...

μπορεί να αγγίξεις με κάποιον τρόπο την ψυχή τους και να τους δώσεις ελπίδα...

η ακόμα καλύτερα...

να νιώσουν...

------------------------------------------------------

ο Θεός (μη ρωτάς ποιός Θεός...ενας είναι ο Θεός...) είχε γράψει κάτι στίχους που περικλείει  ολα τα παραπάνω,  περί φοβίας, παιδικό τραύμα, σκόνη, λάμψη, ελπίδα, τόλμη... (ετσι λεω εγω...)

δώσε βάση....

For too long now There were secrets in my mind For too long now There were things I should have said In the darkness I was stumbling for the door To find a reason To find the time, the place, the hour Waiting for the winter sun And the cold light of day The misty ghosts of childhood fears The pressure is building and I can't stay away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Where I was I had wings that couldn't fly Where I was I had tears I couldn't cry My emotions Frozen in an icy lake I couldn't feel them Until the ice began to break I have no power over this You know I'm afraid The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me Slowly I awake, slowly I rise The walls I built are crumbling The water is moving, I'm slipping away I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me I throw myself into the sea Release the wave, let it wash over me To face the fear I once believed The tears of the dragon for you and for me

With A Little Help From My Friends...

Στην τελευταία ανάρτηση, έγραψα για ενα αίσθημα κατάθλιψης - μιζέριας, που ειχα έντονα για αρκετο διάστημα 

Πολλοί οι λογοι που μου το έβγαλαν αυτο στην επιφάνεια

Περα απο τους δικους μου δαίμονες, ειχα (και εχω ακομα ) και την κατάσταση που επικρατεί (οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικότερα) στον κοσμο...

Στρατιώτες να σκοτώνουν, να βιάζουν και να καμαρώνουν

Πολιτικοί να τσεπώνουν κονδύλια, να ελέγχουν δικαστικά συστήματα και να μας κουνάνε το δάχτυλο

Αλλοι να παίρνουν οπλο και να σκοτώνουν αδιακρίτως

Αλλοι να σκοτώνουν γυναίκες, παιδιά, ( κάποιες να σκοτώνουν τους συζύγους τους) και μετα να αυτοκτονούν (η και οχι)

Και περα απο ολα αυτα (κι αλλα τοσα) να μαθαίνουμε οτι κάποια παιδιά που δεν αντέχουν την πίεση για επιτυχία, την αδικία γύρω τους και την ΜΗ σύνδεση με τους δικους τους, αποφασίζουν να πέσουν στο κενο...

Για τα παραπάνω, δυστυχώς δεν ειναι κατι που εγω κι εσυ μπορούμε να αλλάξουμε

Για το τελευταιο ομως... ΜΠΟΡΟΥΜΕ

και ΔΕΝ πρεπει να μενουμε αμέτοχοι

Εσυ γονεα...

Το παιδι σου εχει την αναγκη της φροντιδας, την αισθηση της προστασιας, την εγκριση της αποδοχης σου...

Φτανει με τις προσδοκιες σου... 

Σταματα να του φορτωνεις/μεταφερεις τις δικες σου ενοχες και αποτυχιες.. 

Οφειλουμε να ειμαστε εκει, παροντες... Να καθοδηγουμε, να υποστηριζουμε

Κανενα παιδι δεν θα παραπονεθει γιατι ετρωγε 4 φορες την εβδομαδα μακαρονια, αλλα θα του μεινει για παντα η απουσια ποιοτικου χρονου μαζι του...

Το χασμα της ΜΗ ουσιαστικης επικοινωνιας....

Την παραλογη κριτικη...

...........

Φτανει με τον κυνισμο και τον εγωκεντρισμό ...

Δειξε λιγη ενσυναισθηση...

Εσυ φιλε/συντροφε...

Τράβηξε λιγο το βλέμμα απο το κινητο σου και δες διπλα σου τον ανθρωπο που ψαχνει για συνδεση, για κατανοηση και μια κουβεντα με ειλικρινεια...

...........

Δεν λεω οτι μπορεις να σωσεις τον κοσμο...

Τον διπλανο σου ομως, μπορεις...

........

Μην μενεις στην απαντηση "Ολα καλα", οταν ρωτας "Πως εισαι;"

απο τις 100 περιπτωσεις στις 99 δεν θα σου πουν "Δεν ειμαι καλα..."

.......

Οταν "βλεπεις" τον αλλον, στασου λιγο διπλα του...

Ακομα κι αυτο βοηθαει...

..........

Αν εσυ φιλε μου, που ετυχε να διαβαζεις αυτο το κειμενο, εισαι απο την αλλη πλευρα της ιστοριας, αυτος που παλευει και βουλιαζει καθε μερα μεσα του, ΤΟΛΜΗΣΕ να μιλησεις με φιλο, με συναδελφο, με συγγενη, με τον οποιονδηποτε... ακομα και με μενα (εχεις το ελευθερο οποτε εσυ επιθυμησεις)

Ειμαι εκει που εισαι κι εσυ... σε νιωθω

Για πολλα χρονια ελεγα αυτο το "Ολα καλα"

Μονο εγω ηξερα οτι δεν ηταν...

Τολμησα ομως και καποια στιγμη μιλησα...

Και ο ενας που το μοιραστηκα, εγιναν δυο, τρεις...εγιναν δεκα...

Μην σκεφτεσαι οτι θα γινεις βαρος... μην σκεφτεσαι οτι θα σε λυπηθουν...

Μη φοβασαι να μιλησεις για οτι σε βασανιζει...

Η αδυναμια σου να γινει δυναμη αδερφε μου...

........

Θα σου πω και κατι ακομα πριν κλεισω αυτη την αναρτηση...

Οταν με το καλο θελησεις να μιλησεις με καποιον πιο ειδικο απο μενα η απο φιλο, υπαρχουν γραμμες βοηθειας..

Το 10306 ....24/7... (ψυχοκοινωνικη υποστηριξη)

Το 15900  24/7 (για γυναικες, θυματα εμφυλης βιας)

Το 11528 (οχι 24/7) (ψυχολογικη στηριξη)

Το 1018 ..24/7... (προληψη αυτοκτονιας)

Το 1056  ..24/7.. (παιδια, εφηβους, γονεις)

........

Για κλεισιμο θελω να σας πως η ψυχολογια μας, τα προβληματα μας, ειναι μεταβλητες , μπορουν να αλλαξουν η να μας δωθει η ευκαιρια να λυσουμε η να αντιμετωπισουμε ,το οποιοδηποτε δυσκολο θεμα μας εχει προκυψει ...

Μεινε δυνατος φιλε μου

My Friend Of Misery (?)

Είσαι ακόμα εδώ, ζωντανό...(;)

Χρόνια τώρα, πέρασες, περνούσες και θα περνάς φουρτούνες...

Θα μου πεις (και με το δίκιο σου) "Ποιος δεν περνάει;"...Σαφώς...΄

Αλλά εδώ, είναι το blogοσπιτάκι μου...

Γράφω για μένα.....

Σκέψεις, προβληματισμούς, χαβαλέ και τα αγαπημένα μου photosongs...

Σήμερα, μετά απο μεγάλη προσμονή και τεράστια αναμονή, ήρθε η ώρα να ξαναγράψω..

Αυτή την φορά χωρίς κάτι συγκεκριμένο...φλου... 

Όπως ο Μπάμπης....

.......................................................................................................

Αν κάτι θέλω να μοιραστώ μαζί σου, είναι πως το τελευταίο διάστημα νιώθω "κενός"...

Άδειασα...

Και μια μελαγχολία (;) μια κατάθλιψη (;) σαν να έχει απλωθεί απο πάνω μου κι αυτό με κάνει μίζερο (σε σχέση με αυτό που ήμουν τουλάχιστον)

Μίζερο με την έννοια, πως κάποιες "απολαύσεις" πλέον δεν τις κυνηγώ, δεν με "τραβάνε".

Θα προτιμήσω να κάτσω σπίτι, μόνος...

Το μόνο που με κάνει να νιώσω ζωντανός και πάλι, είναι οι ώρες, οι στιγμές, που θα έχω με τους γιους μου...

Και μετά πάλι τα ίδια...

Δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά 

Μιζέρια ή ρουτίνα;

Ρουτίνα ίσως να είναι κάτι που, ναι μεν, επαναλαμβάνεται, αλλά έχεις διάθεση...για το οτιδήποτε...

Μιζέρια όμως σημαίνει ανέχεια, φτώχεια, απαισιοδοξία και γκρίνια... (τουλάχιστον έτσι λεει το Wiki)

Βάσει όμως όσων λέει ο φίλος μου ο James, η μιζέρια είναι μια οντότητα, που της αρέσει να σε κρατά συντροφιά... απομονωμένο, αποκομμένο απο τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς/κανείς να μπορεί να ακούσει τις "κραυγές" σου...

Μέχρι ενα σημείο, πιστεύω οτι ισχύει αυτό και θα συμφωνήσω μαζί του, γιατι ο James ξέρει...

Δεν ξέρω αν το είχα πάντα μέσα μου και απλά τώρα είναι πιο έντονο λόγω των καταστάσεων, αλλά έχω την αίσθηση πως θα το "γυρίσω" το παιχνίδι ξανά...

............................................................................................

Όπως και να έχει, για να το γενικεύσω λίγο, όλοι μας έχουμε ανάγκη να ακουστούμε, αλλά και να ζητήσουμε βοήθεια είτε απο φίλους είτε απο ειδικούς.

Μην υποβαθμίζεις την οποιαδήποτε κατάσταση κι αν περνάς.

................................................................................................

Αποδεχόμαστε το ποιοι και τι είμαστε, αλλά το μυστικό εδώ είναι, να μην περιμένεις απο κανέναν αποδοχή γι αυτό που είσαι, γιατί εκεί είναι -πιστεύω- το λάθος που κάνουμε και απογοητευόμαστε, να περιμένουμε απο τους άλλους την αποδοχή (όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος). Γιατί ακόμα και μέσα στην ίδια σου την οικογένεια , δικοί σου άνθρωποι, (ίσως) να μην μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν...

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η αλήθεια είναι αυτή... ζούμε ανάμεσα σε αμέτρητο/άπειρο κόσμο, αλλά στην ουσία, είμαστε/υπάρχουμε μόνοι μας...

Επιβάλλεται να σε αγαπήσεις, να σε αποδεχτείς....

Είναι θέμα επιβίωσης...όσο  δραματικό κι αν σου φαίνεται

.............................................................................................

Για πρώτη ανάρτηση, μετά απο χρόνια, καλά (δεν) πήγε αυτο....

.............................................................................................

Θα τηρήσω την αρχή μου (να μην κάνω μακροσκελή αναρτήσεις) και θα κλείσω αυτή την "μίζερη" ανάρτηση με δυο αναφορές...

Μια αυτή...

"Υπάρχει μόνο μια ηδονή: Να είσαι ζωντανός. Όλα τα άλλα είναι μιζέρια" Τσέζαρε Παβέζε

Και μια αυτή...

Metallica - My Friend Of Misery

You just stood there screaming

Fearing no one was listening to you

They say the empty can rattles the most

The sound of your own voice must soothe you

Hearing only what you want to hear

And knowing only what you’ve heard

You

You’re smothered in tragedy

And you’re out to save the world

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You still stood there screaming

No one caring about these words you tell

My friend, before your voice is gone

One man’s fun is another’s hell

These times are sent to try men’s souls

But something’s wrong with all you see

You

You’ll take it on all yourself

Remember, misery loves company

Misery

You insist that the weight of the world

Should be on your shoulders

Misery

There’s much more to life than what you see

My friend of misery

You just stood there screaming

My friend of misery

Κανόνες και Όρια

"Μα όλους τους μαλάκες  εγώ πάω και τους βρίσκω;"

Κάπως έτσι καταλήγει η κουβέντα με φίλους, όταν μιλάμε για την τελευταία ερωτική απογοήτευση...

Τα έχω πει κι εγώ, τα έχω κάνει κι εγώ, την έχω πατήσει πολλές φορές κι εγώ...

Αλλά πλέον εχω ξεκλειδώσει όλες τις πίστες και γνωρίζω τι απαιτήσεις να έχω απο τον άλλον, μα και τι κανόνες και όρια πρέπει να τεθούν στο τραπέζι...

Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ'ότι φαντάζεσαι

Ας τα πάρουμε όμως ενα - ενα

Πρώτη εικόνα:

Ας μη γελιόμαστε, το πρώτο πράγμα που μας τραβάει σε κάποιον είναι η εξωτερική εμφάνιση...

Μας αρέσει / μας τραβάει γιατί κάτι μας θυμίζει...

(σκέψου το)

Είτε σου θυμίζει κατι απο τον άμεσο κύκλο σου, είτε κάποια "καψούρα", είτε κάτι που ταιριάζει στα στερεότυπα που πλασάρουν media/lifestyle κτλ - ή ακόμα και η ίδια η οικογένειά σου ( βαθύ )

Είναι λοιπόν κάτι οικείο στα μάτια σου, κάτι που υποσυνείδητα είναι εκεί, μέσα σου...

Πρώτη εικόνα (δεύτερο σκέλος) :

Μετά είναι και το περίβλημα του...

Τα ρούχα και το στυλ...

Αν είναι προσεγμένο το ντύσιμο σαφώς και θα σου κάνει καλή εντύπωση... ( λογικό )

- έκαστος στο είδος του βέβαια -

Πρώτη εικόνα ( εξτραδάκι) :

Αν έχει και ωραίο σώμα, δεν θα το σκεφτείς και πολύ...

.......................

Δεύτερο σκέλος 

Λέγειν :

Αν ο τύπος έχει τα παραπάνω, και διαθέτει και καλό χειρισμό της γλώσσας, τότε είναι κελεπούρι...

..............

Τρίτο σκέλος

Οικονομική ευχέρεια

Μεγάλο συν ( ακόμα κι αν δεν διαθέτει τίποτα απο τα παραπάνω... )

..............

Πάμε στην ουσία...

Παγίδες:

Ολα τα παραπάνω...

............

Ανάλυση:

Τίποτα απο τα παραπάνω  δεν κάνει κάποιον ποιοτικό άνθρωπο.

Η φύση ( τα γονίδια ) είναι αυτά που καθορίζουν την εμφάνισή μας (πρόσωπο, σωματότυπο) και το οικογενιακό μας δέντρο την δυνατότητα για ενα πιο εκλεπτυσμένο στυλ/ντύσιμο

 
Το οτι μπορεί να έχει καλό χειρισμό της γλώσσας, δεν τον κάνει αυτόματα και κάποιον με υψηλό δείκτη IQ, μπορεί να μου αναλύσει λ.χ. τα πάντα για την βιοτεχνολογία, αλλά το πιθανότερο θα είναι πως αυτό σπούδασε και μου λέει παπαγαλία ότι έμαθε στην σχολή...

..........

Σε ενα πρόσφατο σεμινάριο που πηρα μέρος, μας συμβούλεψαν για τα σημεία προσοχής στο πως      ( λανθασμένα ) αξιολογούμε κάποιον

αναφέρω μερικά, σε "ελεύθερη μετάφραση"

* Κάποιος που φαίνεται συμπαθητικός, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο)

* Κάποιος με υψηλόβαθμη θέση, αξιολογείται πιο ευνοϊκά απο τους υπόλοιπους (εννοείται και το αντίθετο)  

* Κάποιος που μοιάζει με εμάς, μας είναι πιο συμπαθείς και τον αξιολογούμε θετικότερα

* Κάποιος που χειρίζεται με μεγάλη ευχέρεια το λόγο, θεωρείται αυτόματα οτι ειναι και αξιόπιστος


............


Επιστροφή στα παραπάνω

Μπορεί να θαυμάζω την καλλιτεχνική σου φλέβα, το ταλέντο σου στο τραγούδι ή στην μουσική, κάποια δεξιότητά σου, τις φωτογραφίες σου, you name it...

Αλλά αν δω οτι κάνεις ρητορική μίσους, τρως αμάσητα ότι σε πλασάρουν, δεν είσαι αλληλέγγυος στον συνάνθρωπό σου... ο θαυμασμός μου θα γινει στο δευτερόλεπτο μια αδιαφορία...

..........

Αν μπορείς να απομονώσεις το όποιο περίβλημα που έχει ο καθένας μας και εμβαθύνεις στο ποιόν του, εκεί θα βρεις και την απάντηση στο αν αυτον που έχεις απέναντί σου είναι ρηχός, μαλάκας και σκατόψυχος η αν αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια...

Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι μαλάκας με την ευρεία έννοια, μπορεί να είναι αλλού...

Αφού καταφέρεις λοιπόν και φιλτράρεις το είναι του και σου ταιριάζει αυτό που διακρίνεις, πάμε στο πιο σημαντικό ....

...................

Κανόνες και όρια...

Σε προηγούμενο άρθρο έγραψα για το ΣΕΕΕ ή ΕΣΕΕ ή ΕΕΣΕ ή ΕΕΕΣ

και αυτό πρέπει να υπάρχει απο την αρχή της σχέσης σας, αν θέλεις να πετύχει...

Σεβασμός, Επικοινωνία, Εμπιστοσύνη, Ειλικρίνεια...

Έστω και ενα συστατικό να λείπει απο αυτά, όλα θα καταρρεύσουν...

Γιατί το ενα δεν μπορεί να υπάρχει, αν δεν υπάρχει το άλλο...

Αυτός είναι ο κανόνας και τα όρια μαζί...

Ίσως στα όρια να λέγαμε κάτι παραπάνω, αλλά αν μιλάμε για ανθρώπους που κατάφεραν να φιλτράρουν τα παραπάνω, να υιοθετήσουν τον κανόνα, θα καταλάβουν πως τα όρια βρίσκονται μέσα στον κανόνα...


...............

Θα μπορούσα να γράψω άπειρα για αυτό, αλλά έναν κανόνα που έχω βάλει για το blog μου, είναι να μην κουράζω με μακρόσυρτα άρθρα...

Παρ'ολη την αρπακολίστικη γραφή, ελπίζω να το απόλαυσες, αλλά κυρίως να το κατάλαβες

C'ya

Utere, non numera (Χρησιμοποίησε [τον χρόνο], μην τον μετράς)

Ο άνθρωπος, νομίζει, οτι έχει την πολυτέλεια του χρόνου...

Πράγμα που τον κάνει να λησμονεί πως έχει ημερομηνία λήξης...

Και ο θάνατος -σχεδόν ποτέ- δεν προειδοποιεί, δεν προετοιμάζει...

Απλά έρχεται -με άπειρες μορφές- και σε βυθίζει στο σκοτάδι...

Κι όταν αυτό συμβεί, οι οικείοι σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί και οι άγνωστοι, στέκονται σοκαρισμένοι, παγωμένοι, με τον πόνο, με την απορία... Γιατί;

Όσο ρηχό κι αν ακούγεται, οι μέρες μας είναι μετρημένες, απλά δεν γνωρίζουμε το πως θα "φύγουμε" και το πότε...

Κάθε φορά που χάνουμε έναν άνθρωπο μας, μοιραία σκεφτόμαστε και αναθεωρούμε την καθημερινότητά μας, την δική μας ζωή...

Πέρα απο την θλίψη και την οδύνη που μας φέρνει μια απώλεια, (πρέπει να) μας φέρνει κι ενα μήνυμα...

Ζήσε όσες περισσότερες στιγμές μπορείς...

Δεν γνωρίζουμε αν θα καταλήξουν να είναι όμορφες ή άσχημες...

Αν θα έχουν ουσία ή θα είναι ανούσιες...

Η θέλησή σου για να τις ζήσεις είναι που μετράει...

Το να ζεις με τον φόβο, με την μιζέρια, με το άγχος, απλά κάνεις τις μετρημένες μέρες σου ακόμα πιο σύντομες...

Βρες τρόπο να ευχαριστιέσαι την ζωή

Κι όταν έρθει η ώρα, κοίτα να έχεις επηρεάσει ζωές με το ήθος σου και την καλοσύνη σου...

Να έχεις παράγει έργο...

Να είσαι παράδειγμα προς μίμηση...

Για να έχουν ακόμα εναν λόγο να σε θυμούνται...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


"Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή" - Μπρέχτ

"Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος, είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε" - Σμιτ

"Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μην χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλον, τώρα αμέσως, οτι αγαπάμε ο ένας τον άλλον" - Μπουσκάλια

"Θα'πρεπε οι άνθρωποι να ξέρουν την ημερομηνία του θανάτου τους, όπως έχουν στην ταυτότητα την ημερομηνία γέννησής τους. Αυτό θα τους έκανε ηθικότερους και πιο ανθρώπινους" - Αθανασιάδης

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη, ενάντια στην κακοποίηση των παιδιών

Σαν πατέρας νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση, να μεγαλώσω τα παιδιά μου, ελεύθερα απο στερεότυπα που θα τα βάλουν σε καλούπια, όπου θα κάνουν διακρίσεις και θα κατακρίνουν οτιδήποτε είναι διαφορετικό απο αυτά.

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να τα δώσω όραμα για έναν αλληλέγγυο κόσμο, όπου ο σεβασμός και η αρετή θα είναι το όπλο τους ενάντια στο μίσος και την αδικία

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μην τα φορτώσω με τις φοβίες και τις ανασφάλειες του κόσμου, αλλά να τα δώσω την τόλμη και την αμφισβήτηση για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να μη σταθώ εμπόδιο τους σε ότι αυτά επιθυμούν, αλλά να είμαι εγώ ο αέρας όταν ανοίξουν τα φτερά τους για όποιον προορισμό κι αν διαλέξουν

Νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να είμαι το στήριγμά τους

Τα παιδιά μας πρέπει να είναι ελεύθεροι πολίτες του κόσμου κι όχι πιόνια για να εκπληρώσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας

Υποχρέωσή μας είναι να είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα...

Όχι ότι εμείς θεωρούμε πως είναι ευτυχία για αυτά!

Σαν γονείς πρέπει να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους...να μάθουμε να ακούμε

Και να τα δίνουμε όλα....

Τα παιδιά μας αξίζουν όλο τον σεβασμό μας, όλη την αγάπη μας και όλη την εμπιστοσύνη μας

Κάνε τα όλα αυτά και θα εκπλαγείς με το μεγαλείο της ψυχής τους

Κάνε τα όλα αυτά και θα νιώσεις την ευχάριστα ασφυκτική και ανιδιοτελή αγάπη τους

Cry for Freedom

White Lion - Cry For Freedom

The fire is burning
We lay our weapons down to rest
This war ain't over
'Til all the people will be free

Straight from our hearts we cry
This war has stolen too many lives
Cause for the sake of freedom we
Will die
Our songs will carry on

Oh lord we try, we try
To keep our dream alive
And voices will be heard
All around the world

So stand up and cry for freedom
And keep the dream alive
Yeah, stand up and cry for freedom
And keep the dream alive

Our brothers in prison
But no crime was ever done
I call it racism
Ashamed I face my fellow man

The children are taken away
And families destroyed
And millions have died from starvation
We can't go on this way

Oh lord we pray, we pray
That maybe soon someday
The world will smile again
And they shall be released

So stand up and cry for freedom
And keep the dream alive
Yeah, stand up and cry for freedom
And keep the dream alive

So stand up and cry for freedom
And keep the dream alive
Yeah, stand up and cry for freedom
And keep the dream alive

So stand up and cry for freedom
And keep the dream alive
Yeah, stand up and cry for freedom
And keep our dream alive

So stand up and cry for freedom
And keep the dream alive
Yeah, stand up and cry for freedom
And let 'em know that we are here

Oh no, we can't go on this way
And we will never give up
Fighting for freedom
Yeah, and we will keep this dream alive

Τάσος Λειβαδίτης, ο εκφραστής των ονείρων μου

Για τον Τάσο Λειβαδίτη, τον εκφραστή των ονείρων μου

"Μέσα στην ζάλη του κάθε μου έρωτα, εκεί που έψαχνα να βρω τον εαυτό μου, 

βρήκα εσένα, να εκφράζεις ότι νιώθω, ότι φοβάμαι, ότι ελπίζω.

Σε ακολούθησα.

Έκανες τον δύσβατο μου δρόμο πιο τραχύ, πιο απότομο, πιο μοναχικό.

Με ξεσκισμένη σάρκα και περήφανη καρδιά,

σε ακολούθησα.

Είσαι πατέρας κι αδερφός.

Είσαι αέρας και φωτιά.

Το πρόβλημα και η λύση.

Η καταδίκη και η λύτρωση. 

Σε ακολουθώ.

Τα μάτια της ψυχής των τυφλών του έρωτα, η δύναμη των αδύναμων επαναστατών,

η πνοή στην σοφία του μυαλού, η ζωή στα πεθαμένα όνειρα.

Σε ακολουθώ.

Κι όταν οι λόγχες του κυνισμού, τρυπήσουν το στέρνο μου,

και τα σκυλιά του μίσους θα με κατασπαράζουν,

θ'αφήσω ενα δάκρυ, μια κραυγή κι ένα χαμόγελο,

και θα σε ακολουθώ για πάντα, όπως ο ήλιος το φεγγάρι"

Κωνσταντίνος Παυλόπουλος

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου 1988, έφυγε για τον δικό του ξεχωριστό κόσμο, ο εκφραστής των ονείρων μου, Τάσος Λειβαδίτης.

Ο Λειβαδίτης, έπαιξε τεράστιο ρόλο στην ζωή μου, καθώς το ήθος του, η ειλικρίνειά του αλλά και το όραμα που είχε για τον κόσμο γύρω του κατακεραύνωσε το είναι μου.

Δεν υπάρχει, για μένα, άλλος ποιητής, που να με έχει αγγίξει τόσο όσο αυτός.

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για αυτόν και για το σημαίνει για μένα...

Αλλά θα αρκεστώ στο να γράψω πως στα ποιήματά του, σε ότι έχει γράψει, βρήκα τον πατέρα που δεν είχα, το παράδειγμα προς μίμηση, το στήριγμα μου σε δύσκολες στιγμές.

Αλήθεια, κρατιέμαι με το ζόρι να μην γράψω 40 σελίδες για αυτόν....

Θα αφήσω να μιλήσουν τα αποσπάσματά του για μένα...αλλά και για το ποιόν αυτού του υπέροχου δείγματος ανθρώπου....

Λυπάμαι που δεν τον πρόλαβα...

..............αλλά ευτυχώς, πρόλαβε αυτός για μένα

"Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του."

Απόσπασμα "Σε περιμένω παντού"

"Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…"

Απόσπασμα "Συγχώρα με, αγάπη μου"

"Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

[................]

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ."

Απόσπασμα "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας"

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

[...........]

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος."

Απόσπασμα "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"

"Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε
πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους
το μεγάλο μας όνειρο.
Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι δρόμοι
που στα σπλάχνα τους κοιμούνται
τόσοι σκοτωμένοι.
Θα θυμάμαι πάντοτε τα φιλιά σου που
κελαηδούσαν σαν πουλιά θα θυμάμαι
τα μάτια σου φλογερά και μεγάλα
σαν δυο νύχτες έρωτα μέσα στον άγριο πόλεμο."

Απόσπασμα "Μη χάνεις το θάρρος σου"

"θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά,

πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ τῆς ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά,
τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη
μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της."

Απόσπασμα "καντάτα"

"Κι μιὰ μέρα θέλω νὰ γράψουν στὸν τάφο μου: ἔζησε στὰ σύνορα

μιᾶς ἀκαθόριστης ἡλικίας καὶ πέθανε γιὰ πράγματα μακρινὰ ποὺ
……εἶδε κάποτε σ᾿ ἕνα ἀβέβαιο ὄνειρο."

Απόσπασμα "Εκμυστήρευση"

"…το πιό θανάσιμο αμάρτημα είναι να μήν αγαπάς τον εαυτό σου…

… ακριβώς όπως ένας άνθρωπος, ίσως, μπορεί να παίξει και μ” ένα χέρι βιολί, όταν με τ” άλλο πρέπει να κρατήσει τη ζωή του…

… και το πρωί θα πρέπει να ξαναντυθείς, μόνο και μόνο για να πονέσεις…"

Απόσπασμα "Βιολί για μονόχειρα"

"καὶ σμίγουν καὶ χωρίζουν οἱ ἄνθρωποι

καὶ δὲν παίρνει τίποτα ὁ ἕνας ἀπ᾿ τὸν ἄλλον.

Γιατί ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ πιὸ δύσκολος δρόμος νὰ γνωριστοῦν.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι, σύντροφε, ζοῦν ἀπὸ τὴ στιγμὴ
ποῦ βρίσκουν μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.

Καὶ τότε κατάλαβες γιατί οἱ ἀπελπισμένοι
γίνονται οἱ πιὸ καλοὶ ἐπαναστάτες.

[...]

Συχώρα μέ, ἀγάπη μου, ποὺ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω.

Μισῶ τὰ μάτια μου ποὺ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου…"

Απόσπασμα "Συμφωνία αρ.1"

"Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι.

Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους.
Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται."

Απόσπασμα "Φυσάει"

"Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω

……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες"

Απόσπασμα "Σε μια γυναίκα"

"Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,

    μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
    τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου 
    να τελειώνω ― α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες στις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων
    φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Eίμαι κι εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
    το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι ανεξάντλητο κι απρόβλεπτο,
ένας Θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντας από έρωτα για κάθε συγκλονιστική
κι ανεπανάληπτη στιγμή του."

Απόσπασμα "Το υπόγειο"

"…Ω αιώνα μου, είμαι χρεωμένος τόσες σκληρότητες,

μα εγώ φεύγοντας θ’ αφήσω ένα γράμμα τρυφερόγι’ αυτούς που θα’ ρθουν…"

Απόσπασμα "Το θλιμμένο γραμματοκιβώτιο"

"Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό"

Απόσπασμα "Βιολέτες για μια εποχή"

"Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.Το όνειρο

Τελικά τους έκλεισα την πόρτα «τι να την κάνω εγώ την πραγματικό-
τητα, τους λέω-εγώ έχω τ΄»όνειρο»"

Απόσπασμα "Άνεμος του Νοεμβρίου"

Και πόσα ακόμα....

Σας αφήνω με ενα link με μια υπέροχη ανάρτηση σε blog που μπορείς -και πρέπει- να διαβάσεις εδώ

και ενα  βίντεο αφιέρωμα της ΕΡΤ στον μεγάλο αυτόν ποιητή που μπορείτε να το δείτε εδώ