Roots...Bloody Roots

Σήμερα το πρωί, όπως πήγαινα για την δουλειά, σκεφτόμουν αυτά που "τόλμησα" να γράψω χθες...

ΟΚ, κάθε φορά σκέφτομαι και φιλτράρω το τι έχει ειπωθεί την προηγούμενη μέρα, και κρατάω τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά ή -σε κάποιες άλλες περιπτώσεις- τι να ΜΗΝ έκανα...

Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν - για άλλη μια φορά - που έχω κάνει λάθη στις σχέσεις μου (είτε φιλικές είτε ερωτικές) και τι θα μπορούσα να κάνω για αυτά τα λάθη...

Δυστυχώς για κάποια λάθη...δεν μπορώ να κάνω τίποτα.. Ότι έγινε δεν "ξεγίνεται" (wordcopyright)

-Απλά φροντίζω να μην τα επαναλάβω απο δω και στο εξής-

Λοιπόν, με πιο καθαρό μυαλό τώρα, αφού έχει περάσει αρκετός καιρός πια, συνειδητοποιώ πως κάποια στιγμή στην ζωή μου, εκεί που πατούσα γερά στα πόδια μου, γνωρίζοντας τι θέλω και έχοντας πλήρη αντίληψη του τι γίγνεσθαι, του "είναι", του "εγώ", του "υπερεγώ"κτλ...

Ξάφνου, κάνω ενα βήμα πίσω...και λέω στον εαυτό μου "Ρε παίχτη... πολύ σίγουρος δεν έχεις γίνει; Τα ξέρεις ολα κτλ; Μήπως έχεις γίνει απόλυτος και έχεις κλειστεί σε κανεναν μικρόκοσμο και τελικά δεν ξέρεις που παν τα 4;"..........και αλλάζω κάθε οπτική...

Αφήνω λίγο παράμερα το "εγώ" μου και όλα όσα είχα καταφέρει για μένα (να έχω την δική μου γνώμη, άποψη, ταυτότητα κτλ)   και άρχισα να "σέβομαι" πολύ παραπάνω τις ιδιαιτερότητες των άλλων...

Κι αυτό μου κόστισε...

Πίεσα πολύ τον εαυτό μου για να αφήνω χώρο σε "περίεργες", αυταρχικές και παράλογες συμπεριφορές, γιατί εκείνη την περίοδο πίστευα πως ΠΡΕΠΕΙ να σέβομαι τον άλλον, να τον δέχομαι με τα ελαττώματά του κτλ (κι αυτό σαν γενική θεωρία)...

- Εδω να ξεκαθαρίσω κάτι για εσάς που δεν με γνωρίζετε... Δεν κρίνω κάποιον απο το χρώμα του, τα κιλά του, το ύψος του, την σεξουαλικότητά του, την εθνικότητά του ή σε ποια θρησκεία πιστεύει... Τον κρίνω απο τις πράξεις του και την εν γένει συμπεριφορά του -

( και αφού το ξεκαθάρισα αυτό, πάμε ξανα στο θέμα μας {ποιο θέμα μας;}

ΔΕΝ είναι όλοι άξιοι σεβασμού...

ΔΕΝ μπορώ να ανέχομαι τον οποιοδήποτε που δεν έχει κάνει καμία πρόοδο για να εξελίξει τον εαυτό του...

Κάπου είχα διαβάσει το εξής (σε ελεύθερη μετάφραση)

"Ο σεβασμός κατακτάται

Η ειλικρίνεια εκτιμάται

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται

Η αφοσίωση ανταποδίδεται "

(ΟΚ, θα μπορούσα να γράψω για το Ε.Σ.Ε.Α. αντί για το Ε.Σ.Ε. )

Κι εγώ το μεγαλύτερο λάθος που έκανα, ήταν πως έδινα "λευκή κόλλα" στην εμπιστοσύνη και έδειχνα μεγάλο σεβασμό σε άτομα που δεν τον άξιζαν...

Και αυτό αργά η γρήγορα ερχόταν σε αντιπαράθεση με αυτό που είχα σαν "βασικές αρχές" πριν ξυπνήσει ο Γκάντι μέσα μου...

............................

Συνειδητοποιώ πως η πρώτη μου αντίδραση είναι εν τέλει αυτή που βγαίνει σωστή και κακώς την γείωσα αμέτρητες φορές για πεισθώ πολύ αργότερα ότι έκανα λάθος που δεν την άκουσα...

'Οταν η πρώτη μου αντίδραση ήταν "ΦΥΓΕ" η άλλη (της καρδιάς) ήταν "ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσεις για αυτή την σχέση..μπορεί αυτό, μπορεί το άλλο, να μην το ήθελε, να μην το εννοούσε κτλ" και εκεί πίεζα τον εαυτό μου για το δεύτερο, πράγμα που γυρνούσε σαν boomerang.

Ε καλά να πάθω!

Επιστροφή στις ρίζες και τις "βασικές αρχές" μου..

Πρώτα απ'όλα να έχω ανθρώπους που εκτιμούν την ειλικρίνειά μου και να ανταποδίδουν την αφοσίωσή μου...

Ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη θα έρθει με τον καιρό...

cheers!

Longing...

Ο σκοπός της δημιουργίας αυτου του blog ήταν κυρίως για ψυχοθεραπευτικούς λόγους...

Να εκφράζομαι μέσα απο αυτό το μέσο με μια πιο προσωπική ματιά

Κάποιες στιγμές πετάω και καμιά χαζομάρα για το copyright...

Άλλες φορές ανεβάζω άρθρα που αναδεικνύουν καταστάσεις για τις οποίες δυσανασχετώ ή γιατί κάποια με εκφράζουν.. αλλά και πάλι.. για το αρχείο...

Άλλος τρόπος έκφρασης είναι μέσα απο την μουσική ή την φωτογραφία... και τα τελευταία χρόνια και τα δύο μαζί, αφού τα συνδυάζω με το photosong tag μου (copyright)

.........................

Είναι όμως και κάποιες στιγμές, που θέλω να μοιραστώ τις αγωνίες και τους προβληματισμούς μου...

Δεν το κάνω συχνά - εως καθόλου - γιατί δεν θέλω να κουράζω με μακρόσυρτες αναρτήσεις και ίσως ανούσια θέματα για κάποιους απο εσας που μπορεί να το δείτε τυχαία...

..........................

Εδώ και καιρό, έχω μέσα μου τόσα που θέλω να γράψω - ακόμα κι αν δεν διαβαστούν απο κανέναν - και όλο τα έβαζα στην αναμονή...

Ήρθε όμως η ώρα και η στιγμή να βγάλω το πέπλο της αναβλητικότητας και να αρχίζω επιτέλους να δίνω συχνότερη πνοή στο blogοσπιτό μου, ακόμα και με ανούσια, ανόητα ή ακόμα και πιο βαριά θέματα και σκέψεις...

Και όπως ο κάθε αναβλητικός άνθρωπος που σέβεται τον αναβλητικό εαυτό του, σήμερα που είναι 1η του μηνός ( καλό μήνα ) παίρνω μια βαθιά ανάσα και προσπαθώ να με πείσω να κάνω βήματα μπροστά...

Κι ένα απο αυτά είναι - οπως καταλάβατε - να γράφω ότι στραβό, κουλό, ανόητο με απασχολεί στο blogόσπιτό μου...

Πάμε λοιπόν...

...............................

Περνάω μια περίοδο περίεργη...

Μια μίξη απογοήτευσης και μοναξιάς που ίσως σαν άθροισμα να καταλήγει σε κατάθλιψη...

Δεν είμαι σίγουρος για το τελευταίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι ενώ είχα δίπλα μου ανθρώπους που έδειχναν ενα ενδιαφέρον για μένα, δεν ένιωθα καλά και με τον τρόπο μου τους απομάκρυνα απο κοντά μου...

Ενώ αποζητώ την συντροφικότητα, την παρέα και τον χαβαλέ, όταν μένω μόνος σπίτι...η απεραντοσύνη της μοναξιάς με καθηλώνει...

Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, ίσως να φταίει το γεγονός οτι έχω εσφαλμένα -στο πίσω μέρος του μυαλού μου- ανοιχτές πόρτες και αυτές πρέπει να κλείσουν... με τον εναν ή τον άλλο τρόπο.

Καταλαβαίνω πως αλλιώς δεν μπορώ να προχωρήσω. 

.....................

Δεν εχω μάθει να μιλάω για μένα για τέτοιες καταστάσεις και μου φαίνεται περίεργο...

Συνήθως κάνω τον χαβαλέ μου και κάπως ετσι το καλύπτω

Δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης το όλο θέμα...

Είμαι φύσιν αισιόδοξο άτομο... θα περάσει... απλά θέλει τον χρόνο του...

Εξ'άλλου το οτι τα γράφω είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας

Καλή -καινούρια μου- αρχή

Να σε προσέχεις

Κολλημένος με την μπάλα....

Με φωνάζει το αφεντικό στο γραφείο του...

- Είσαι σοβαρός; Που έχεις το μυαλό σου; Είναι η τρίτη παράδοση τραπεζαρίας που κάνεις σήμερα και όλοι οι πελάτες κάνουν παράπονα οτι τις παρέλαβαν σπασμένες...

και του απαντάω...

- Οι παραδόσεις είναι για να σπάνε....